Recensie ‘Lee Cronin’s The Mummy’: Bloed en verveling in overvloed

Kwaadaardige doden stijgen op regisseur Lee Cronin brengt zijn kenmerken van griezelige kinderen en wilde bloedvergieten naar zich toe Lee Cronin’s De mummiemet gemengde resultaten.

Aan de ene kant is de gore, als die komt, spectaculair. Aan de andere kant zit het ingeklemd in een teleurstellende verhaallijn die nooit echt loslaat.

Wat is Lee Cronin’s De mummie over?

Cronins kijk op een mummieverhaal heeft geen eerdere relatie met andere mummie-gerelateerde films, of dat nu de Universal Monsters-film uit 1932 is, de Brendan Fraser en Rachel Weisz-franchise (waarvan een vierde deel op komst is) of de Tom Cruise-flop uit 2017.

In plaats daarvan introduceert het een geheel nieuw mummieverhaal gericht op een nabestaandenfamilie. Charlie en Larissa Cannon (Jack Reynor en Laia Costa) waren ooit in Caïro gestationeerd voor Charlie’s journalistieke baan. Terwijl ze daar waren, werd hun dochter Katie (Emily Mitchell) vermist, ontvoerd door een mysterieuze vrouw (Hayat Kamille) die op de loer lag in de buurt van hun tuin.

Acht jaar later hebben de Cannons de woestijnen van Egypte ingeruild voor die van Albuquerque, waar ze wonen met hun kinderen Sebastián (Shylo Molina) en Maud (Billie Roy), evenals Larissa’s moeder Carmen (Verónica Falcón). Hun verdriet over Katie blijft nog steeds hangen. Ze houden haar kinderkamer intact, bewaard in al zijn roze glorie. Ze hebben sinds haar verdwijning ook geen vakantie meer genomen, te bang dat er iets ergs met hun andere kinderen zou gebeuren.

De Cannons krijgen echter wonderbaarlijk nieuws wanneer Katie (nu gespeeld door Natalie Grace) levend verschijnt, nadat ze is gevonden in een oude sarcofaag. Het is duidelijk dat ze tijdens haar afwezigheid een zware trauma heeft opgelopen: haar huid is bekrast en vervelt, haar ledematen zijn verwrongen in een vreemde rictus, en ze kan alleen communiceren via een reeks klikkende tanden en piepende ademhalingen.

Geconfronteerd met de verslechterde fysieke conditie van hun dochter, zijn Charlie en Larissa bereid alles te doen wat nodig is om Katie te helpen zich weer veilig te voelen. Misschien zijn ze daarom bereid de verschillende verontrustende dingen die Katie doet over het hoofd te zien, van rondspringen door de kruipruimte van hun huis tot het regelrechte kopstoten van Carmen. Het is een schoolvoorbeeld van bezit, maar de liefde van Charlie en Larissa voor hun dochter en de opluchting dat ze haar rug hebben, vertroebelen elke angst die ze voor haar hebben… tot op zekere hoogte. Dat punt komt echter ver te laat binnen Lee Cronin’s De mummie’s bestraffende speelduur van 135 minuten, waardoor het paar minder op bezorgde ouders lijkt en meer op klassieke horrorfilmidioten die elke slechte beslissing nemen totdat de film zegt dat ze dat niet moeten doen.

Nogmaals, het sterfgeval bezorgt Charlie en Larissa sommige excuus hier. Cronin, die ook de film schreef, onderzoekt uitstekend hun schuldgevoel over Katie’s verdwijning, evenals hun pogingen om de normaliteit te herstellen, zelfs als een bovennatuurlijk kwaad grote schade aanricht aan hun huis. Maar na een tijdje wordt hun opzettelijke onwetendheid bijna komisch.

Lee Cronin’s De mummie is even frustrerend als bloederig.

Billie Roy in ‘Lee Cronin’s The Mummy’.
Krediet: Warner Bros. Afbeeldingen

Ondanks dat het wordt gepresenteerd als een nieuwe voorstelling van De mummie, Lee Cronin’s De mummie is frustrerend formeel. Het leunt zwaar op griezelige kinderstijlen, waaronder enkele Exorcist-niveau achteroverbuigingen en vloeken, waarbij je ze een beetje draait om wat mummiekennis op te nemen. Scènes waarin de huid loslaat als mama’s verband, zijn meedogenloos maagkrampen, maar afgezien daarvan hebben we deze trucjes al eerder gezien.

Hetzelfde geldt voor klassieke beats van mummieverhalen, waaronder een reis naar een archeologieprofessor die de meeste aspecten van het centrale mysterie van de film kan ontrafelen. Veel fascinerender is wat er in Egypte gebeurt nadat Katie naar huis is gegaan. Daar onderzoekt rechercheur Zaki (May Calamawy) Katie’s zaak van vermiste personen opnieuw, in de hoop een mysterie op te lossen waar ze acht jaar geleden voor het eerst mee begon te onderzoeken. Haar reis leidt tot een aantal werkelijk spannende sequenties, tot het punt waarop je zou willen dat dit meer een detectivethriller was dan een detectivethriller Exorcist herhalen.

Lee Cronin’s De mummieDe reddende genade – en de reden waarom het waarschijnlijk velen zal aanspreken – is zijn bloed, dat geen enkele klap uitdeelt. Elke scheur in Katie’s huid of bloederig knarsen van haar tanden is een diepgewortelde nachtmerrie, en Grace is heerlijk verontrustend als het nieuwste enge kind in Cronins arsenaal.

Toch leidt al dit bloed zelden ergens toe. Zelfs na de meest verontrustende decorstukken (denk aan een nagelknipper), wordt alles weer een milde bezorgdheid. Een familiebijeenkomst ontketent een ernstige narigheid waarbij tanden, braaksel en versnipperd vlees betrokken zijn, wat een bloedbad inluidt dat… nooit komt. In plaats daarvan gingen we over op een ingetogen Katie, zonder enig idee van de bredere impact van haar razernij. Tegen de persoon in mijn theater die verbijsterd zei: ‘Is dat het?’ na die scène ben ik daar bij je.

Die scène voelt als een onvervulde belofte, net als de rest van de film. Lee Cronin’s De mummie voelt uiteindelijk niet zozeer als een gedurfde nieuwe horror-saga als wel als een mengelmoes van betere films. Misschien zijn sommige horrorfranchises, zoals een vervloekte sarcofaag, bedoeld om begraven te blijven.

Lee Cronin’s De mummie is vanaf 17 april in de bioscoop te zien.