Gen Z-artiesten hebben de code gekraakt voor een stabiel salaris: Snail Mail Clubs

Toen ik mijn eerste kunstafdruk van Trinity Shiroma openscheurde, kon ik niet anders dan glimlachen.

Uit de envelop viel een prachtig ingewikkeld aquarelschilderij van Casa Battló in Barcelona dat ook dienst deed als ansichtkaart. Het was verpakt in een handgeschreven brief waarin de architectonische betekenis ervan werd uitgelegd, en in een zwart-witafdruk van Spaanse tegels, bedoeld om door de ontvanger ingekleurd te worden.

Ik ben nooit zo dol geweest op ansichtkaarten of… slakkenpostMaar Met dit kunstwerk in mijn handen begreep ik de hype.

Shiroma, een 25-jarige architect die fulltime kunstenaar is geworden in Floridastartte in augustus haar snail mail-club en stuurde afdrukken van 5 bij 7 inch van haar kunstwerken naar abonnees in de VS voor $ 8,88 per maand. Ze heeft nu ongeveer 2.400 abonnees en verdient ongeveer $ 16.000 per maand met het optreden.

“Toen ik als architect werkte, was dit meer een documentatie-ding van mijn reizen, iets alleen voor mezelf”, zei Shiroma. “Toen zeiden mensen tegen mij dat ik ze moest gaan verkopen.”

Ze zei dat ze begon met commissiewerk, met een prijs van meer dan $ 200 per stuk. Haar mailclub werd echter een manier voor haar om haar kunst toegankelijk te maken en ‘een vast inkomen te krijgen in plaats van van commissie naar commissie te gaan’.

Shiroma is een van de velen Gen Z artiesten over de hele wereld die een manier hebben bedacht om een ​​stabiel maandelijks salaris te garanderen: op abonnementen gebaseerde snail-mailclubs.

Het concept is simpel: elke maand dat u geabonneerd bent, wordt er een kunstprint, verpakt in een brief van de kunstenaar, bij u thuis bezorgd. De print doet vaak dienst als ansichtkaart en de kunstenaars voegen ook extra interactieve elementen toe, zoals kleurpagina’s of stickers.

De meeste kosten minder dan $ 10 per maand, perfect voor prijsbewuste, analoog-liefhebbende Gen Z-ers die graag geld uitgeven aan kleine luxe en verzamelobjecten. Zoals bij alle brieven weet je niet precies wanneer hij aankomt, dus de ontvangers krijgen een aangename verrassing van wat voelt als een penvriend.

Niloofar Abolfathi, hoogleraar ondernemerschap aan de Singapore Management University, zei dat de stijgende populariteit van slakkenpost in een bekend patroon past: de heropkomst van producten die ooit als verouderd werden beschouwd, zoals filmfotografie.

De drukte van het inpakken van honderden enveloppen

Josephine Simon stopte, net als Shiroma, in augustus 2024 met haar baan als architect om zich fulltime met kunst bezig te houden Kunstenaar uit New York begon haar kunstbedrijf met gedetailleerde penschetsen van gebouwen, wat met fijne pennen elk ongeveer drie tot vier uur duurde.

Ze zei dat ze al snel een burn-out voelde optreden en probeerde een manier te vinden om haar kunst onder de aandacht van meer mensen te brengen zonder elk stuk nauwgezet te tekenen.

“Ik nam 30 commissies per maand aan, wat waanzinnig was”, zei Simon. “Ik besefte dat als er een manier was om vrijheid te krijgen en voor mezelf te kunnen werken, dat het ultieme doel zou zijn.”

In augustus lanceerde ze haar printclub, waarbij ze afdrukken stuurde van haar reisschetsen van reizen naar Griekenland, Patagonië, Guatemala en andere plaatsen.

Simon, 26, wijdt nu elke maand een week aan haar printclub en de andere drie aan het werken aan commissies en andere projecten.

Het meest veeleisende deel komt helemaal aan het einde: het met de hand verpakken voor haar 400 abonnees.

“Het is gek om dit allemaal zelf te doen, maar ik zie het als een leuke onderbreking van de andere dingen die ik doe”, zei ze, eraan toevoegend dat haar familieleden haar soms hielpen met inpakken.

Shiroma zei dat haar proces van begin tot eind ongeveer een week duurt. De eerste vier dagen besteedt ze aan het maken van de kunst en het schrijven van de brief.

En de afgelopen drie dagen staan ​​in het teken van verpakken. Haar ouders helpen haar met het inpakken van 2.000 enveloppen, en zij verzorgt de overige 400.

Een slimme tweede inkomstenstroom

Voor Kiki Klassen, een kunstenaar uit Toronto, begon de snail-mail club als een zijwaartse drukte in oktober 2024. Haar kunstafdrukken bevatten grillige en kleurrijke illustraties, en haar brieven gaan over dankbaarheid en alledaagse observaties.

“Ik begon dit kunstproject van de side hustle-mailclub als een manier om te ontsnappen omdat ik als barista werkte,” zei Klassen, 28. “Ik vond het niet leuk wat ik deed, de hele dag koffie zetten. Het was een beetje afmattend.”

Daarna kreeg ze een baan als social media manager bij een restaurant met Michelinsterren in Toronto, waar ze nu vier dagen per week werkt. Klassen zei haar “Lucky Ducky Mail Club” kunst kant drukte verdient nu ongeveer 10.000 Canadese dollar, of ongeveer $7.200, per maand, bijna het dubbele van wat ze verdient met haar voltijdbaan.

Ze zei dat ze te bang is om haar baan op te zeggen en aan de slag te gaan kunst fulltime.

“Het is nog zo nieuw, ik ben bang dat het allemaal in een mum van tijd zal verdwijnen”, zei Klassen. “In dit tempo is het alleen maar gegroeid.”

Abolfathi, hoogleraar ondernemerschap van SMU, zei dat creatief werk vaak gepaard gaat met zeer variabele inkomsten, waardoor maandelijkse abonnementen betrouwbaarder worden.

Zei ze abonnementsmodellen zijn aantrekkelijk omdat ze het bedrijf verschuiven van een eenmalige transactie naar een voortdurende relatie met fans. Ze helpen klanten ook een ‘voorproefje’ te geven, waardoor ze wellicht meer geld uitgeven.

“Het is een model met lage verplichtingen waar beide partijen profijt van hebben: artiesten krijgen een beter inzicht in de vraag en een voorspelbaarder maandinkomen, terwijl klanten kleine, beheersbare toezeggingen doen in ruil voor reguliere fysieke post”, aldus Abolfathi.

De klok loopt uit

De aantrekkingskracht van analoge letters levert goed geld op. Maar de kunstenaars met wie Business Insider sprak, zeggen dat ze weten dat ze met geleende tijd werken voordat de trend afneemt.

Abolfathi zei dat de trend zal blijven bij de analoog-liefhebbende Gen Z-ers, in plaats van zich naar een bredere markt te verplaatsen.

Eén kunstenaar in Australië telt haar dagen al met haar postclub.

Alessia Emanuele, een 26-jarige kunstenaar uit Brisbane, heeft in 2021 haar baan als juridisch secretaresse opgezegd en houdt zich sindsdien bezig met creatieve side-gigs. Ze verkoopt nu keramiek, briefpapier, stickers en andere merchandise. Haar snailmailclub ‘Cloudy Club’, die ze vorig jaar startte, heeft nu ongeveer 1.000 abonnees.

“Ik denk dat de postclub realistisch gezien misschien nog een jaar de tijd heeft”, zei Emanuele. Ze zei dat de ruimte al oververzadigd was en spoedig zou verdwijnen, en dat ze daarna zou terugkeren naar keramiek – haar kernactiviteit.

‘Dus ik denk dat ik ermee doorga tot dat zo’n beetje klaar is,’ zei Emanuele.

Gwen Lee, een 32-jarige game-animator uit Singapore die in december een slakkenpostclub oprichtte, zei dat het niet alleen een bron van inkomsten is, maar ook ‘zoiets als zelfgenezing’.

Lee’s game-ontwerpwerk bevatte gruwelijke illustraties van moorden en geweld, en ze voelde zich zwaar na het werk.

Toen ze aan haar eigen kunst werkte, koos ze onderwerpen waar ze zich rustig bij voelde. Haar hoofdpersoon, Layla, wordt altijd omringd door weelderig groen en mooie roze bloemen.

Het idee voor de club begon zo: Layla bezorgt boeketten pioenrozen aan haar vrienden.

“Het idee is dat, waar ter wereld je ook bent, je moet onthouden dat iemand in een klein hoekje naar je uitkijkt”, zei Lee.