Door Hendrik Hards
| Gepubliceerd
Het is moeilijk voor te stellen dat een regisseur die zo productief is als John Carpenter kan worden omschreven als iemand die films heeft die onderschat worden. Maar als zijn filmografie zulke iconische films omvat als Halloween, Het dingEn Ontsnappen uit New Yorkwordt het een beetje gemakkelijker om te begrijpen hoe sommige van zijn films door de kieren kunnen glippen. Dat geldt vooral voor Sterrenman.
Met Jeff Bridges in zijn pre-De Grote Lebowski dagen, Sterrenman begint in 1977, wanneer de mensheid via een ruimtesonde een vredesboodschap uitzendt en buitenaardse beschavingen uitnodigt om de aarde te bezoeken. Wanneer echter een vreemdeling verkenningsschip reageert en probeert contact te leggen, de Amerikaanse regering schiet het uit angst neer. Het buitenaardse ruimtevaartuig stort neer in het huidige (1984) Chequamegon Bay, Wisconsin, waar het wordt ontdekt door de weduwe Jenny Hayden (Karen Allen).
Jenny ziet de alien (afgebeeld als een gloeiende bal van energie) een lichaam voor zichzelf klonen met behulp van DNA van haar overleden echtgenoot Scott. Deze alien, Starman genaamd, heeft zeven zilveren bollen bij zich, waardoor hij opmerkelijke vaardigheden heeft. Hij stuurt dringend een bericht naar zijn volk, informeert hen over de vijandigheid van de aarde en regelt een afspraak in Arizona. Zo begint een wanhopige poging om te ontsnappen aan een planeet die veel minder gastvrij is dan verwacht.
Onderweg vormen Jenny en Starman een diepe band terwijl ze de gevangenneming ontwijken en verschillende obstakels tegenkomen. Hun romantische relatie (ondanks hun enorm verschillende oorsprong) vormt de centrale focus van de film en bewijst dat empathie, begrip en liefde grenzen overstijgen. Ze komen uiteindelijk aan op het aangewezen ontmoetingspunt in Arizona, waar het reddingsschip van de alien wacht.
ET werd afgewezen om Starman te maken
Sterrenman onderging een ontwikkelingsproces van vijf jaar bij Columbia Pictures. Het eerste scenario trok de aandacht van uitvoerend producent Michael Douglas, die er bij de studio op aandrong het over te nemen alvorens erover na te denken Steven Spielberg‘S Nachtelijke hemel. Nadat regisseur Mark Rydell het project had verlaten vanwege meningsverschillen met Douglas, voegde scenarioschrijver Dean Riesner zich eind 1981 bij de film.
Columbia besloot uiteindelijk op te geven Nachtelijke hemelomdat ik het te veel als een Disney film gericht op kinderen. In de tussentijd, Sterrenman was bedoeld voor een volwassener publiek. Nachtelijke hemel kreeg uiteindelijk een nieuwe titel ET het buitenaardse, die later de best scorende film van zijn tijd werd. Riesner kreeg de taak om de essentie van Starman te behouden om zich ervan te onderscheiden EN
Iedereen hield van Starman, maar het was geen grote hit
In het eerste weekend aan de kassa, Sterrenman verdiende een indrukwekkende $ 2,9 miljoen. De film was een hit bij critici en heeft momenteel een goedkeuringsscore van 86 procent op de recensie-aggregator Rotte Tomaten. De algemene consensus van de site prijst de film vanwege zijn vermenging sciencefiction met een onconventioneel, hartverwarmend verhaal.
Metacritic, een andere recensie-aggregator, gaf de film een score van 71 uit 100, gebaseerd op evaluaties van zeven critici, wat aangeeft dat Sterrenman ontving over het algemeen gunstige recensies. Jeff Bridges werd zo geprezen dat hij in 1985 werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Acteur.
Waarom Starman faalde
Ondanks dat het bij de release een populaire film was, Sterrenman deed geen grote aantallen aan de kassa, met een brutowinst van minder dan $ 29 miljoen tegen een budget van $ 24 miljoen. Misschien ET het buitenaardseHet enorme succes van een paar jaar eerder zorgde ervoor dat het publiek zich voelde Sterrenman was minder bijzonder.
John Carpenter leverde een rustige, emotionele roadmovie af over verdriet en verbondenheid, maar Universal probeerde hem te verkopen als een sciencefictionspektakel in een tijd waarin het publiek óf een regelrechte buitenaardse invasie óf pure escapistische fantasie wilde.
Jeff Bridges geeft een van zijn beste vertolkingen, vreemd en diep menselijk, maar die subtiliteit werkt de film commercieel tegen. Het is te zacht voor actiefans, te raar voor romantische mensenmassa’s en te introspectief voor reguliere sciencefiction. Het resultaat is een filmcritici die worden gerespecteerd en waar het publiek de schouders over ophaalt, vastzittend in dat niemandsland waar niets aan de hand is, maar ook niets klikt.
Starmans erfenis
Met terugwerkende kracht beoordelingenwaar het publiek veel ontvankelijker voor is geweest Sterrenman. In waarheid Johannes Timmerman fashion, het lijkt erop dat dit weer een geval is waarin een van zijn films bij de release ondergewaardeerd werd voordat hij een klassieker werd. Nu wordt het door publiek en critici beschouwd als een van de beste sciencefictionfilms van de jaren tachtig.
