Chris Pratt heeft zichzelf misschien gevestigd als een leidende man die Star-Lord speelde in het Marvel Cinematic Universe, maar de acteur speelde in verschillende meeslepende projecten die daaraan voorafgingen. Om te beginnen, Pratt’s eerste hoofdrol was in de succesvolle dramaserie ‘Everwood’”, en later leverde hij een doorbraak als Andy Dwyer in NBC’s ‘Parks and Recreation’. Op sci-fi-gebied speelde Pratt in een reeks films die varieerden van bescheiden tot verschrikkelijk, waaronder ‘The Tomorrow War’ uit 2021 en ‘Passengers’ uit 2016. die niet voor niets veel kritiek kreeg. Anderen, zoals het vrij recente ‘Mercy’, werd een streamingsensatie op Prime Video, ondanks dat het een flop was. Hoewel ‘Mercy’ ongetwijfeld de meest ideologisch dubieuze van het stel is, maakte Pratt ook deel uit van een slecht gemaakte tv-film genaamd ‘Path of Destruction’.
Deze sciencefictionfilm (vóór de rebranding naar “Syfy”) is niet bijzonder interessant of origineel – sterker nog, het is nogal een uitdaging om een samenhangend script te identificeren dat deze verbijsterende Stephen Furst-film aandrijft. Behalve een erg jonge Pratt die in de schoenen van een nerdy meteoroloog kruipt, hebben we ook Danica McKellar van de bekendheid van “The Wonder Years” die verslaggever Katherine Stern speelt. (Voor degenen die het niet weten: ‘The Wonder Years’ was een coming-of-age-komedie van ABC die zes seizoenen duurde, waarbij McKellar Gwendolyn ‘Winnie’ Coop speelde in de show.)
Hoewel zowel Pratt als McKellar begaafde acteurs zijn, gaf het flauwe en afgeleide karakter van ‘Path of Destruction’ hen niet genoeg materiaal om mee te werken. Dit is jammer, aangezien Furst’s 86 minuten durende sciencefiction-rampenfilm speelgoed is met een leuk concept dat zijn vruchten had kunnen afwerpen als het met meer middelen was aangepakt. Het concept in kwestie is dat nanomachines (!) in de war raken en een ernstige milieucrisis veroorzaken. Wat kan hier misgaan?
De grootste zonde van Path of Destruction is dat het een saaie rampenfilm is
Rampfilms hoeven niet altijd wetenschappelijk accuraat te zijn om vermakelijk te zijn. Neem ‘The Day After Tomorrow’ als voorbeeld, dat genoeg popcorn-thriller-elementen bevat om ons af te leiden van de flagrante gebreken. Er zijn ook de belachelijke ‘Sharknado’-films die precies waarmaken wat ze beloven, en daarom zijn ze een vaste waarde geworden in de categorie ‘zo slecht dat het goed is’. ‘Path of Destruction’ behoort tot geen van beide kampen, omdat het niet inventief of gek genoeg is om ons verslaafd te houden aan de meanderende verhaallijn.
De film begint met nanomachines die per ongeluk in de atmosfeer terechtkomen, waarbij alles op hun pad uiteenvalt. Er is een letterlijke storm op komst, en daarom bedenken verslaggever Katherine Stern en meteoroloog Nathan S. McCain (Chris Pratt) een plan om de storm te treffen met een enorme EMP-puls. Hoe gebeurde het ongeluk met de nanobot, en waarom aarzelt het leger om de plannen van McCain en Stern in overweging te nemen? Waarom bestuurt McCain, een wetenschapper, een vliegtuig dat de wereld moet redden? We weten het niet echt, omdat de film niet echt de moeite neemt om deze vragen te beantwoorden.
Alle ingrediënten voor een gebrekkige maar leuke B-film zijn hier aanwezig. We hebben een kwaadaardig megabedrijf dat zijn verantwoordelijkheid ontwijkt nadat het een door de mens veroorzaakte ramp heeft veroorzaakt. Twee dappere individuen dagen deze status quo uit en zijn bereid hun leven op het spel te zetten om iedereen veilig te houden. Er is een lange, uitgesponnen luchtmissie om de boel te redden, die slaagt nadat een prominent personage een nobel offer brengt. Wat is er niet leuk aan?
Nou ja, deze stijlfiguren misschien werkten samen als “Path of Destruction” niet zo vermoeiend of saai was. Toch zou ik deze film aanbevelen aan Pratt-voltooiers en iedereen die het niet erg vindt om af en toe naar een hersenloze rampenfilm te kijken.
