Veel technische waarnemers dachten aanvankelijk dat de software-ingenieurs schaars zouden worden AI. Maar dat is niet het geval gebleken– gedeeltelijk dankzij de kracht van het menselijk vernuft.
“Software-ingenieurs besteden minder tijd aan coderen”, zegt Aneesh Raman, de Chief Economic Opportunity Officer bij LinkedIn, die zojuist het boek heeft gepubliceerd Open om te werken: hoe u vooruit kunt komen in het tijdperk van AI. “Maar nu kunnen ze dingen bouwen op een manier die voorheen niet mogelijk was. Ze gaan in gesprek met klanten en klanten. Of ze denken na over de ethische implicaties van wat ze bouwen.”
In hun boek betogen Raman en zijn co-auteur – CEO van LinkedIn, Ryan Roslansky – dat het geen zin heeft om te proberen AI in zijn eigen spel te verslaan en een machine ‘out-machine’ te zijn. In plaats daarvan moeten werknemers die zich zorgen maken over het feit dat ze door AI worden onttroond, zich concentreren op wat ze naar voren brengen dat niet kan worden geautomatiseerd.
“Een van de grootste argumenten die we in het boek naar voren brengen is: banen zijn geen titels”, zegt hij. “Het is een reeks taken.” Raman sorteert die taken in drie emmers. Eén van die buckets omvat de taken die je kunt automatiseren of vereenvoudigen met AI; de tweede emmer kunnen nieuwe dingen zijn die je kunt doen door AI te benutten. Maar de meest cruciale emmer is de laatste, die betrekking heeft op wat ‘uniek is voor jou als mens’.
“Niemand verslaat jou omdat jij jezelf bent”, zegt Raman. “Zelfs geen AI.”
Volgens Raman zijn het deze vaardigheden die van belang zijn in het AI-tijdperk. Zachte vaardighedendie vaak ondergewaardeerd worden, hebben een nieuwe relevantie omdat AI de waarde van technische bekwaamheid uitholt. “Al generaties lang waarderen we technische en analytische vaardigheden boven alles”, zegt hij. “En we hebben deze menselijke vaardigheden – deze menselijke vaardigheden – op een zeer afwijzende manier als zacht omschreven. Het script staat op het punt om te draaien.”
In hun boek probeerden Raman en Roslansky beter te verwoorden wat zachte vaardigheden inhouden, waarbij ze neurowetenschappers, psychologen en gedragseconomen inschakelden om dat te doen. Ze bedachten de vijf C’s (nieuwsgierigheid, mededogen, creativiteit, communicatie en moed) om de kwaliteiten vast te leggen waarmee AI ‘ons kan helpen, maar ons niet kan verslaan’.
Raman wil deze eigenschappen ook herformuleren als vaardigheden die je in de loop van de tijd daadwerkelijk kunt verbeteren, in plaats van vaste of aangeboren eigenschappen. “Een deel van het probleem met hoe we over deze vaardigheden dachten, is niet alleen dat we hebben gezegd dat ze zacht zijn”, zegt hij. “We zeiden ook dat veel hiervan talenten zijn en geen vaardigheden. Creativiteit is daar een goed voorbeeld van. Je kunt beter worden in elk van deze vijf C’s. Je moet het gewoon elke dag doen. En je moet je ongemakkelijk voelen.”
Het doemscenario van AI heeft zich sterk gericht op de tol voor bedienden en vooral pas afgestudeerden. Terwijl alle soorten werknemers het risico lopen te worden geautomatiseerd, ook zij die geen vierjarige graad hebbenRaman gelooft dat afgestudeerden van universiteiten zich in een betere positie bevinden dan de berichtgeving in de media hen zou doen geloven.
“Als je net klaar bent met studeren, zegt elke kop je dat dit op dit moment vreselijk voor je is”, zegt hij. “Begin met sterke punten. Je komt van de universiteit waarschijnlijk het meest vloeiend met AI van welke generatie dan ook. Je hebt het de hele vier jaar op de universiteit gehad. Je komt ook de universiteit af met een meer ondernemersmentaliteit. Je kent de gig-economie, de bijbaan, de creatieve economie. Je gelooft niet dat je één baan bij één bedrijf gaat krijgen, en dat zal het dan zijn. Dat zijn de twee belangrijkste vaardigheden voor iedereen op dit moment: vloeiendheid in AI en ondernemerschap.”
In feite zijn het niet de afgestudeerden die volgens hem op dit moment het meest kwetsbaar zijn. Hij wijst naar mensen in zijn peergroup: de generatie werknemers die vertrouwde op traditionele wegen naar succes, of het nu een universitair diploma was of doorgroeide in de gelederen van een bedrijf. “De mensen waar ik me het meest zorgen over maak, zijn mensen die nooit hebben gefaald, zich nooit hebben hoeven aanpassen, nooit met dubbelzinnigheid hebben hoeven omgaan”, zegt hij.
Zoals veel economen hebben beweerd, weet niemand precies wat de toekomst brengt. Met zijn boek hoopt Raman dat hij kan helpen het gevoel van fatalisme en onvermijdelijkheid te doorbreken dat de discussies over de manier waarop AI de beroepsbevolking zal hervormen, heeft verteerd.
“Niets hierover staat vooraf vast”, zegt hij. “Laat los wat er om je heen gebeurt. Zoek niet naar CEO’s die de antwoorden hebben, naar AI om de antwoorden te hebben, naar krantenkoppen om de antwoorden te hebben. Concentreer je op datgene waar je controle over hebt.”
