Toen het voor het eerst werd uitgebracht in 2003, werd Ang Lee’s “Hulk”, een bewerking van de Marvel Comics, ronduit afgewezen door Hulk-fans. Lee nam de toen controversiële beslissing om “Hulk” op een stripboek te laten lijken, door stilistisch “panelen” op het scherm en vertelblokken op het scherm te integreren om de visuele indruk te wekken dat men door echte strippagina’s bladerde. Fans van stripboeken waren al tevreden met de striptaal op het scherm dankzij recente hits als ‘X-Men’ en ‘Spider-Man’, dus Lee’s stijl werd als enigszins neerbuigend beschouwd.
Bovendien wilde Lee meer doen met het Incredible Hulk-verhaal dan een eenvoudig verhaal over actie-chaos vertellen. Hij wilde zich verdiepen in de betekenis van de Hulk, waarin hij onderzoekt hoe het zou kunnen zijn om met zoveel innerlijke woede te leven, en waar die woede werkelijk vandaan komt. In Lee’s film werd met Bruce Banner (Eric Bana) geëxperimenteerd door zijn eigen vader (Nick Nolte), en hij had veel onopgeloste papa-problemen in zijn kern. Dit soort verhaal maakte de ‘Incredible Hulk’-fans van de wereld van streek, die waarschijnlijk een verhaal wilden van chaos en scènes van een gigantische groene man die ‘Hulk smash’ schreeuwde.
In de afgelopen jaren “Hulk” is uitgebreid opnieuw beoordeelden velen zijn het nu gaan accepteren als een doordachte analyse van een geliefd figuur uit de popcultuur, evenals als een succesvol pop-art-experiment.
De bedachtzaamheid van ‘Hulk’ was wat acteur Sam Elliott, die momenteel de hoofdrol speelt in ‘Landman’, aantrok om op te treden als de keiharde generaal Thaddeus ‘Thunderbolt’ Ross. In 2003 sprak Elliott met de BBC over ‘Hulk’, en hij zei dat hij ervan overtuigd was om alleen in een pulpstripfilm te verschijnen omdat Ang Lee veel over de thema’s sprak. ‘Hulk’, zei hij, ging over ‘de Hulk die in ons allemaal woont’. Elliott vond dat leuk.
Ang Lee legde uit dat Hulk ging over de Hulk die in ons allemaal woont
In een interview met StripboekfilmSam Elliott herinnerde zich heel scherp hoe “Hulk” op zijn professionele radar terechtkwam. Ang Lee en Elliott werden onder elkaars aandacht gebracht door hun wederzijdse omgang met Joan Allen, Elliotts voor een Oscar genomineerde tegenspeler uit de film ‘The Contender’ uit 2000. Allen had eerder met gewerkt Ang Lee een van zijn beste films‘De ijsstorm’ uit 1997. Lee bekeek enkele Allen/Elliott-scènes uit “The Contender” en vond ze zo leuk dat hij Elliott onmiddellijk castte als Thaddeus “Thunderbolt” Ross.
Elliott herinnerde zich ook zijn eerste ontmoeting met Ang Lee en het viel hem op hoe attent de regisseur was over de Hulk. Lee heeft echt nagedacht over het personage, en Elliott was duidelijk onder de indruk bij het beschrijven van hun interacties. Elliott vertelde de BBC:
“Toen ik Ang voor het eerst ontmoette, had hij het over de Hulk die in ons allemaal huist. Hoe dan ook. Het potentieel ervoor. Je weet wel, de duistere kant die de meesten van ons het grootste deel van ons leven met succes op afstand houden, en die misschien af en toe naar buiten sluipt. En ik denk, nogmaals, dat het de menselijkheid is. Ik denk dat Ang een bepaalde hoeveelheid menselijkheid naar de Hulk heeft gebracht waarvan niemand ooit had verwacht dat die hier van het scherm zou komen. Ang had deze visie in zijn hoofd. Alles. Hij had de helderheid en de specificiteit waar hij net Ik heb het begrepen. Hij kreeg de visie die in zijn hoofd zat op dat scherm. Dit is een stuk beter dan de normale stripboekfilms. Dit tilt het stripboekelement naar een heel ander niveau.
Hij heeft gelijk. ‘Hulk’ is zelfs tot op de dag van vandaag een van de artistiek indrukwekkende, doordachte en stijlvolle mainstream superheldenfilms die er zijn. Het is bijna niet eens een superheldenfilm; het lijkt meer op een kleurrijke ‘Wolf Man’-foto.
Ang Lee was erg attent over de Hulk
Sam Elliott gaf toe dat hij cynisch was tegenover ComicBookMovie als het om zijn casting ging, en zei dat Ang Lee hem misschien had gecast alleen maar omdat hij grijs haar had. Thaddeus Ross had grijs haar in de strips, en Elliott nam aan dat hij er alleen maar goed uitzag.
Maar Elliott luisterde graag naar Lee die vertelde over de Hulk, de basis van het personage en de betekenis achter een mystiek, bestraald wezen dat transformeert als hij boos is. Ang Lee vergeleek zijn groene monster inderdaad met een ander groen object uit een van zijn vorige films. Zoals Elliott vertelde:
“Toen ik binnenkwam en luisterde naar Angs kijk op de hele zaak, over de Hulk die in ons allemaal huist en dit een soort voortzetting is van zijn, zoals hij het noemde, ‘de groene bestemming’, wat iets is dat op het zwaard staat geschreven in ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’, was het allemaal heel spannend voor mij om er deel van uit te maken.
Zoals wuxia-fans weten, was “Crouching Tiger, Hidden Dragon” het actie-epos van Ang Lee met in de hoofdrollen Chow Yun-Fat, Michelle Yeoh en Zhang Ziyi. The Green Destiny was de naam van een oud zwaard dat in het midden van de plot van de film stond. Het zwaard is gestolen en velen vechten om het terughalen ervan te verzekeren. Het was amusant inzichtelijk voor Ang Lee om de Green Destiny te vergelijken met het grote groene spiermonster in zijn volgende film.
‘Hulk’ is uiteindelijk niet zo balletisch of poëtisch als ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’, maar het is een weloverwogen kijk op Stan Lee’s oude woedemonster. Op zijn eigen manier is het veel interessanter dan welke andere Hulk-film dan ook om het te volgen, inclusief de films in het Marvel Cinematic Universe. Het is de enige waarin de gewelddadige jeugd van Bruce Banner wordt onderzocht.
