Voor degenen onder ons die houden van het luidruchtige auteurisme van de Vreemdeling films zijn de wilde toonverschuivingen van de franchise altijd meer een feature dan een bug geweest. Elke film speelt in op de sterke punten van hun regisseurs en verschuift de focus van antikapitalisme naar militarisme naar mannelijkheid. En terwijl Fede Álvarez’s Buitenaards wezen: Romulus mag dan de passie van de regisseur bevredigen om jonge volwassenen op verschrikkelijke wijze op het scherm te vermoorden, het vervult ook een belangrijke rol binnen het bredere kader Vreemdeling franchise. Buitenaards wezen: Romulus neemt sleutelconcepten uit de prequels van Ridley Scott over om te bevestigen dat synthetische stoffen de echte ster van de serie zijn.
Hoewel synthetische stoffen aanwezig zijn in elk van de Vreemdeling films zijn de prequels van Scott de eersten die hun unieke bewustzijn centraal stellen. Michael Fassbenders optreden als David – een Mary Shelley-achtige verkenning van hoe de creaties van de mensheid de tekortkomingen van de makers ervan kunnen kwalijk nemen – kan het emotionele anker zijn van beide Prometheus En Buitenaards: Verbondmaar Scotts nadruk op het perspectief van David werd vaak gezien als een scheiding tussen franchise en fans. Degenen die hoopten op meer sciencefiction-monsterfilms waren verrast toen ze twee films aantroffen die poëtisch werden over genetische manipulatie en kunstmatige intelligentie. Voor velen is de valuta van de franchise bedrijven en wezens, en synthetische stoffen kunnen het beste worden bewaard als een boeiende voetnoot in de marge van de films.
Maar dan is er nog de ND-255 (“Andy”). Regisseur Fede Álvarez en co-schrijver Rodo Sayagues krijgen de belangrijke taak in Buitenaards wezen: Romulus van het aan elkaar naaien van twee franchisedraden; het scenario verbindt expliciet de punten ertussen Vreemdeling En Prometheuswaarmee we een wereld bouwen waarin Weyland-Yutani en de zwarte klodder even zwaar wegen in de filmgeschiedenis. Toevoeging aan het bestaande Vreemdeling canon – hoe ingewikkeld het ook is – is niet gemakkelijk op te heffen, en daarom is het geen verrassing dat Álvarez en Sayagues zich concentreren op synthetische stoffen als het belangrijkste bindweefsel.
We komen in korte tijd veel te weten over Andy van David Jonsson. We vernemen dat hij een jeugdgenoot is van Rain, de ongelukkige kolonist van Cailee Spaeny, die door haar vader werd gered en een ondergeklokt besturingssysteem kreeg. We leren dat hij een voorliefde heeft voor vadergrappen en dat hij geprogrammeerd is met slechts één richtlijn in gedachten: doe wat het beste is voor Rain (een bevel waarmee hij zal worstelen als xenomorfen het station overspoelen). Zodra Andy een upgrade krijgt, zien we hem ook acuut bewust worden van de kloof tussen hemzelf en anderen, terwijl hij worstelt met zijn anders-zijn, zelfs als hij probeert het goede te doen voor de persoon die hij kent als zijn zus.
Door een zwarte acteur te casten om het onderwerp passieve discriminatie te spelen, en door Andy’s archaïsche besturingssysteem te positioneren als een vorm van neurodivergentie, heeft het schrijfteam achter Buitenaards wezen: Romulus verankert de film in Andy’s unieke perspectief. Zijn boog – die culmineert in het feit dat hij actief kiest hoe hij de wereld om hem heen wil ervaren – is de emotionele en verhalende drijfveer van de film, en Jonssons genuanceerde kijk op een conflicterende geest is een opvallende prestatie in een franchise met geen tekort aan geweldige acteurs en geweldige rollen. En dit alles is mogelijk omdat Buitenaards wezen: Romulus kiest ervoor om een synthetisch front-and-center in de film te plaatsen.
Synthetische stoffen zijn het kloppende hart van het buitenaardse universum geworden.
Studio’s uit de 20e eeuw
Niemand zou Álvarez hebben verweten dat hij de focus op de mens hield. Er is waarschijnlijk een volkomen acceptabele versie van Buitenaards wezen: Romulus waarin de crew het opneemt tegen Rook – de digitale reïncarnatie van Ian Holm in de film en nog steeds het grootste mislukkeling – en nauwer aansluit bij de arbeidersmensheid die je in Scotts eerste film aantreft. Maar voor Álvarez zijn de behoeften van ons synthetische nageslacht de sleutel tot het begrijpen van deze versie van de toekomst. Andy is de ster van Buitenaards wezen: Romulus omdat de Vreemdeling films gaan over wat het betekent om mens te zijn: worstelen, vechten en overleven. Andy bestaat, net als David vóór hem, zowel boven als onder de mensheid in de voedselketen, en geen enkele filmmaker die zijn geld waard is, zou ervoor kiezen om het narratieve potentieel dat dit biedt door te geven.
Gezien het succes en de daaropvolgende vernieuwing van Buitenaards wezen: aarde – om nog maar te zwijgen over de schermstelende beurt van Elle Fanning toen Thia binnenkwam Roofdier: Badlands – het lijkt duidelijk dat synthetische stoffen nu het kloppende hart van de wereld zijn Vreemdeling franchise op het scherm. En dus keren de xenomorfen terug naar hun rechtmatige plaats aan de rand van de serie. Ondanks de schoonheid van hun karakterontwerp zijn er maar een beperkt aantal manieren waarop xenomorfen ondersteunende karakters kunnen vermoorden voordat we een punt bereiken waarop de opbrengsten afnemen. Door de schijnwerpers op synthetische stoffen te houden, blijft de schijnwerpers stevig gericht op wat het betekent om mens te zijn, terwijl de monsters in de schaduw blijven – de plek waar alle goede monsters thuishoren.
