Als het gaat om de eeuwige vijandschap tussen Hollywood-filmmakers en videogamefans, ‘Super Mario Bros.’ uit 1993 was een enorme flop aan de kassa en wordt gezien als het meest flagrante voorbeeld van een kloof tussen bronmateriaal en bewerking. Terwijl de ‘Super Mario’-spellen de reputatie hadden helder en kleurrijk te zijn, is de film van co-regisseurs Rocky Morton en Annabel Jankel een donkere, rauwe visie op een dystopische wereld. Dit had geen verrassing mogen zijn voor iemand die bekend was met hun speelfilmdebuut, de sombere film noir ‘DOA’, om nog maar te zwijgen van hun co-creatie de Cyberpunk-satire ‘Max Headroom’. Ondanks de duidelijke visuele verschillen bleven veel elementen uit de videogame behouden in de live-actiefilm. Naast dat twee loodgieters op magische wijze worden getransporteerd naar een rijk dat wordt geregeerd door een kwaadaardige hagedis en waarin een prinses moet worden gered, zijn er bewuste dinosaurussen, power-ups, veel springmogelijkheden en meer.
Zoals de film er nu uitziet, maakt het de fans woedend die hoopten de exacte visuele esthetiek van de games naar het scherm vertaald te zien, of het verheugt degenen onder ons die van aanpassingen houden om hun eigen identiteit te hebben. Om eerlijk te zijn, de ongelijkheid in het geval van “Super Mario Bros.” is heel duidelijk. Ironisch genoeg was dit vanaf het begin de bedoeling, althans van de kant van Morton en Jankel, aangezien het script (dat weliswaar tijdens de opnames in beweging was) eindigde met een scène die een knop omzette waarom de film er zo anders uitzag dan de games. Helaas werd de scène, ondanks dat hij werd neergeschoten, afgebroken. Volgens Morton zou het, als de scène was blijven bestaan, een groot deel van de vijandigheid tegen de film bij de release hebben kunnen omzeilen, zo niet de reputatie volledig hebben gered.
Het filmpje dat ‘Super Mario Bros.’ had kunnen verklaren
Als onderdeel van een mondelinge geschiedenis van de film, uitgevoerd door Inverse in 2023probeerde co-regisseur Rocky Morton zijn kant van het verhaal te geven achter de tumultueuze en controversiële making-of van ‘Super Mario Bros.’ Naast het uitleggen van zijn visie op de verschillende problemen die zich tijdens het filmen voordeden, legde Morton uit hoe het oorspronkelijke einde van de film absoluut “cruciaal” was voor de film die hij en zijn toenmalige vrouw Annabel Jankel aan het maken waren. Zoals Morton uitlegde:
“(…) De gebroeders Mario waren terug in Brooklyn. En er werd op de deur geklopt, en het waren twee leidinggevenden uit Japan van Nintendo. Ze zijn gekomen om dit verhaal te kopen – het levensverhaal van de gebroeders Mario – omdat ze het willen gebruiken in de videogame die ze produceren. Ze schrijven het verhaal op, gedicteerd door Mario en Luigi, en het gaat allemaal verloren in de vertaling.”
Hij vervolgde: “Dat was de cruciale scène van de film, omdat deze de hele film duidelijk maakte en waarom de film zo anders was dan de videogame, omdat deze verloren ging in de vertaling door Nintendo. We hebben de film opgenomen en zo, maar (de producenten) hebben hem eruit gehaald.”
Het is niet moeilijk om de uiteenlopende perspectieven over wat hier is gebeurd te begrijpen. Er loopt een slimme satire door de hele film, met grappen en dialogen die de draak steken met het kapitalisme en het fascisme, die tussen gekke decorstukken worden geslopen. Maar hoewel dit originele einde de clou zou zijn geweest van de satire van de film, kun je zien hoe Nintendo zou protesteren tegen hun voorstelling van zaken als onwetend van de feiten die hun eigen personages hen voorlegden. Het was duidelijk dat bedrijven het doel nog niet hadden bereikt nog helemaal niet op het grapniveau van “The LEGO Movie” of “Barbie”.
De scène met de postcredits probeerde het oorspronkelijke einde te behouden
Ironisch genoeg kun je, met dit in gedachten, zien hoe Rocky Morton en Annabel Jankel probeerden de originele meta-punchline van de film te behouden in de postcreditscène die de theatrale versie haalde. In de scène leggen twee vertegenwoordigers van Nintendo (hoewel het bedrijf nooit wordt genoemd in de dialoog) aan personages buiten het scherm uit hoe ze een film willen maken over hun heldendaden. De camera draait naar een bank, maar daar zitten niet Mario Mario (Bob Hoskins) en Luigi Mario (John Leguizamo).
In plaats daarvan zijn het het idiote Koopa-duo Iggy (Fisher Stevens) en Spike (Richard Edson), die de vertegenwoordigers van een videogame pitchen waarin zij de helden zijn. Natuurlijk, het is een gekke postcredits-grap, maar als je weet wat het oorspronkelijke einde was, kun je zien hoe Morton en Jankel nog steeds probeerden het idee te introduceren dat Nintendo het ‘echte’ verhaal van de gebroeders Mario ‘fout’ zou krijgen in hun games.
Uiteindelijk is het vitriool tegen “Super Mario Bros.” was te groot voor één enkele scène om de film of zijn reputatie te redden. Het waren tenslotte niet alleen woedende fans die erop afkwamen, maar ook filmcritici, een groot deel van de cast en crew van de film. Sterren Bob Hoskins en Dennis Hopper waren destijds zeer luidruchtig over hun ongenoegen over de filmen het zelfs Het kostte John Leguizamo jaren om ermee in het reine te komen. Maar als het oorspronkelijke einde was gebleven, was het mogelijk dat de herwaardering van de film eerder had plaatsgevonden, anders zou de eerste release misschien niet zo verguisd zijn geweest. Soms kan het, net als bij de intentie van dat originele einde, enorm helpen om mensen te laten weten welke grap je vertelt.
