Waarom noodvergaderingen van de G7 niet werken

Nog een maandag, nog een spoedvergadering.

Deze keer is het tussen de ministers van Financiën van de G7, de ministers van Energie en de presidenten van de centrale banken, opnieuw georganiseerd door Frankrijk, maar dan in de vorm van een virtuele sessie. Het is de vierde keer sinds het begin van de oorlog in Iran dat de G7 op ministerieel niveau bijeenkomt.

De vergadermoeheid is voelbaar.

De eerste virtuele bijeenkomst van de ministers van Financiën en de presidenten van de centrale banken op 9 maart resulteerde in een communiqué waarin werd beloofd “de situatie en ontwikkelingen op de energiemarkten nauwlettend in de gaten te houden en… informatie uit te wisselen en te coördineren.” De kritiek op het nietsdoen kwam snel.

De volgende dag, De ministers van Energie kwamen ook virtueel bijeen om samen met het IEA gezamenlijke actie te ondernemen op het gebied van energievoorraden om de crisis te verzachten. Op de korte termijn was het effectief, maar er ontstond ook scepsis over de impact op de lange termijn.

Sinds die datum de energiemarkten zijn wild heen en weer geslingerdwaaronder enkele van de grootste eendaagse bewegingen voor olie sinds het uitbreken van de oorlog in Oekraïne in 2022, en de volatiliteit is enorm toegenomen.

Vorige week kwamen de ministers van Buitenlandse Zaken bijeen in de prachtige omgeving van de abdij van Vaux de Cernay, waar zij hun zorgen uitten over de lange duur van de oorlog in Iran, maar weinig directe actie ondernamen.

Kaja Kallas, hoofd van het buitenlands beleid van de Europese Unie, zei: “We hebben een exit nodig, geen escalatie in deze oorlog. En dat betekent dat er een diplomatieke oplossing moet zijn, zodat deze regio er sterker en zelfs vreedzamer uit zal komen. Daarom kan het alleen maar een diplomatieke oplossing zijn, ga zitten en onderhandel om een ​​uitweg te vinden.”

De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Johann Wadepul klaagde: “Het is niet een gebrek aan wapens, maar een gebrek aan communicatie” dat de gecoördineerde inspanningen tegen Iran bemoeilijkt. Hij vertelde het Deutschlandfunk dat er voorbereidingen zijn voor een ontmoeting tussen de VS en Iran “zeer binnenkort” in Pakistan.

De oorlog in Iran is een ‘catastrofe’, waarschuwen de G7-ministers – maar ze kunnen weinig doen om deze te stoppen

Ook de komende top van de G7-leiders in juni is niet zonder controverse. De Franse regering heeft de leiders van India, Zuid-Korea, Brazilië en Kenia uitgenodigd voor de top in Evian op 15 en 17 juni. Dit heeft geleid tot onrust bij Zuid-Afrika, dat regelmatig te gast was en het Afrikaanse continent op G7-niveau vertegenwoordigde.

Franse functionarissen hebben gezegd dat er geen uitnodiging is niet door druk uit de VS, maar Zuid-Afrika gelooft dat de regering-Trump dat wel had gedaan dreigde te boycotten de bijeenkomst als Cyril Ramaphosa aanwezig zou zijn. Er wordt ook niet verwacht dat China de top zal bijwonen.

Waarom leveren deze ontmoetingen tussen de G7 dan zo weinig bruikbare resultaten op?

Het gemakkelijke antwoord is om de ‘America First’-aanpak van president Donald Trump de schuld te geven van de schade aan de multilaterale betrekkingen tussen de VS en zijn bondgenoten. Dit beleid heeft het protectionisme de kans gegeven de boze kop op te steken, terwijl zijn directe kritiek op andere landen en hun leiders veel staatshoofden in het defensief heeft gebracht.

Maar het vertelt niet het volledige beeld. De vragen over de invloed van de G7 werden luider in 2022, na de invasies van Oekraïne door Russische troepen. Moskou werd uit de groep gezet en de G8 werd de G7. En de oorlog in Oekraïne woedt voort. Geschillen binnen de NAVO en de druk op de financiering door de regering-Trump hebben de spanningen die al groter waren, nog verder vergroot.

De politieke en economische druk neemt toe om zinvollere stappen te vinden om de oorlogen in Iran en Oekraïne te de-escaleren en te beëindigen – maar het lijkt steeds onwaarschijnlijker dat de G7 het diplomatieke voertuig kan zijn om dat te verwezenlijken.