WITTE ZALM, wassing — Het leven van Seth McBride werd voor altijd veranderd op een besneeuwde berghelling in British Columbia.
McBride was – en is – een sensatiezoeker. Opgegroeid in Juneau, Alabama, met het ongetemde buitenleven als zijn stampende grond, hield hij van rotsklimmen, mountainbiken en vooral van het vastbinden van zijn ski’s en vliegen, waarbij hij hals over kop van bloedstollende kliffen, steile rotsen en kroonlijsten zweefde.
Een paar maanden voor zijn laatste jaar op de middelbare school was McBride in een terreinpark Fluiter Blackcomb toevlucht. Hij was zeventien. Hij lanceerde een manoeuvre die hij al vele malen eerder had uitgevoerd: een achterwaartse salto na een steile sprong. Alleen deze keer versnelde hij te veel, draaide hij te veel en kwam op zijn nek terecht. Hij wist meteen dat er iets mis was.
‘Zodra ik landde,’ herinnerde McBride zich ruim 25 jaar later, ‘verloor ik alle gevoel in mijn benen en mijn onderrug.’
De prognose was somber; dokters vertelden McBride dat hij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen, en dat heeft hij niet gedaan.
Maar dat heeft hem nauwelijks vertraagd.
Voordat ze kinderen kregen, fietsten McBride en zijn vrouw 10.000 kilometer – McBride gebruikte een speciale, met de hand aangedreven fiets – van Portland, Oregon, naar het zuidelijkste puntje van Argentinië. Hij reisde de wereld rond als rolstoelrugbyspeler en won gouden, zilveren en bronzen medailles op de Paralympische Spelen Peking, Rio de Janeiro En Londen.
McBride – avonturier, waaghals – lijkt onverstoorbaar. Tot het over vliegreizen gaat.
Het zijn niet de problemen en ergernissen waar de meeste mensen mee te maken krijgen. Bij elke reis moet McBride, 43, een speciaal regime ondergaan, waarbij hij zichzelf uitdroogt, zodat hij tijdens de vlucht niet naar het toilet hoeft. Bij elke excursie bestaat de kans dat hij op een ongemakkelijke manier wordt geduwd of, erger nog, valt terwijl hij naar zijn stoel wordt overgebracht. Hij kan er nooit zeker van zijn dat zijn rolstoel, zijn levenslijn, niet beschadigd zal raken of zal ontbreken zodra zijn vliegtuig landt.
“Er zijn maar weinig plekken in mijn leven waar ik me minder onafhankelijk voel” dan op een luchthaven, zegt McBride, die nog steeds competitief rugby speelt op clubniveau. “Geen van de systemen is zo ingericht dat rolstoelgebruikers alles zelf kunnen regelen.”
Rolstoelen op de internationale luchthaven van Portland. De multifunctionele uitrusting kan niet voldoen aan de verschillende behoeften van gehandicapte reizigers.
(Will Matsuda / For The Times)
Een tijdlang, zoals de De regering-Biden liep ten eindehet leek erop dat daar enigszins verandering in zou komen. De federale overheid heeft een reeks voorschriften uitgevaardigd die luchtvaartmaatschappijen onder meer verplichten aansprakelijkheid te aanvaarden voor beschadigde en vertraagde rolstoelen en de training te verbeteren voor personeel dat werkt met passagiers die met mobiliteitsproblemen kampen.
Maar de regering-Trump heeft deregulering doorgevoerd een van zijn hoogste eisenschorten deze eisen op, terwijl een brancheorganisatie en verschillende grote luchtvaartmaatschappijen een rechtszaak aanspannen om te voorkomen dat de wijzigingen van kracht worden.
Voor McBride en anderen zoals hij is het een teleurstellende tegenslag die volgt op jaren waarin Washington onder druk werd gezet om het luchtvervoer net iets fatsoenlijker en menselijker te maken.
“Het is klote”, zei McBride over de waardigheidsbeschadigende status van een rolstoelreiziger. “Ik ken nogal wat mensen die simpelweg niet meer willen vliegen.”
::
Toen de regering-Biden nieuwe luchtvaartregelgeving gepubliceerd in het Federal Register heeft het zijn redenering uiteengezet.
Passagiers die gedwongen worden hun rolstoel in te leveren “moeten vertrouwen op het personeel van de luchtvaartmaatschappij en aannemers om op de juiste manier om te gaan met een rolstoel of scooter en deze tijdig terug te geven in de staat waarin deze werd ontvangen. Voorstanders hebben benadrukt … dat wanneer de rolstoel of scooter van een individu wordt beschadigd door een luchtvaartmaatschappij, de mobiliteit, de gezondheid en de vrijheid van het individu worden beïnvloed totdat het apparaat kan worden geretourneerd, gerepareerd of vervangen.”
Bovendien: “Voorstanders merken op dat rolstoelen vaak op maat worden gemaakt om aan de behoeften en vormen van elke gebruiker te voldoen. Tijd doorbrengen in een slecht passende stoel kan ernstig letsel veroorzaken, zoals decubitus, en zelfs de dood als gevolg van een daaropvolgende infectie.”
Het Department of Transportation schat dat in 2024 1 op de 100 rolstoelen of scooters zal bestaan die op een binnenlandse vlucht was geplaatst, ging verlorenbeschadigd of vertraagd. Dat lijkt misschien niet zo’n enorm groot aantal, tenzij jij de persoon bent wiens welzijn, en zelfs overleving, afhangt van het feit of zijn rolstoel of scooter bij aankomst gereed en operationeel is.
Mia Ives-Rublee leidt het Disability Justice Initiative bij het Center for American Progress, een linkse denktank. Ze zei dat luchtvaartmaatschappijen, die zich richten op luxe reizigers en alle anderen als sardientjes behandelen, winst en opportunisme lange tijd boven de behoeften van hun gehandicapte passagiers stellen.
“We hebben gezien dat deze spanning blijft toenemen naarmate mensen met een handicap actiever worden en de wereld toegankelijker wordt. Ze willen reizen of hebben banen waarvoor reizen noodzakelijk is”, aldus Ives-Rublee. Hoewel discriminatie ronduit illegaal is, “doen luchtvaartmaatschappijen niet genoeg om onze apparaten te beschermen”, wat tot gevolg heeft dat het “voor gehandicapten erg moeilijk wordt om te reizen.”
Ives-Rublee heeft de afgelopen twintig jaar bijna een half dozijn rolstoelen laten kapotmaken door luchtvaartmaatschappijen, wat zowel duur als levensbedreigend kan zijn. Een handmatig bediende rolstoel kan maar liefst $ 2.000 kosten, zei Ives-Rublee. Een gemechaniseerde rolstoel kan net zoveel kosten als een gebruikte auto.
McBride reist voornamelijk vanaf de luchthaven van Portland. “Er zijn maar weinig plekken in mijn leven” voelt hij zich minder onafhankelijk.
(Will Matsuda / For The Times)
(McBride zei dat hij schaafwonden en schaafwonden heeft opgelopen aan zijn ‘alledaagse stoel’. Erger nog was de schade aan de rolstoelen die hij gebruikt tijdens rugbywedstrijden, wat ‘uiteraard een groot probleem is’ als hij op reis is voor een wedstrijd.)
In hun rechtszaak tegen de wijziging van de regels zeiden luchtvaartmaatschappijen en hun handelsgroep dat de regering-Biden haar gezag heeft overschreden en dat de nieuwe eisen te zwaar waren. Strikte aansprakelijkheid voor rolstoelschade zou luchtvaartmaatschappijen ook kunnen blootstellen aan “onredelijke financiële risico’s”, aldus de rechtszaak.
De rolstoelregels zouden in werking treden vlak voordat Biden zijn ambt verliet. De regering-Trump heeft ze uitgesteld tot maart 2025 en vervolgens de implementatie doorgeschoven naar augustus 2025. Nu zegt het ministerie van Transport dat het komende augustus een nieuwe regel zal uitvaardigen, met een commentaarperiode van 60 dagen – wat betekent dat er pas in 2027 verandering zal komen.
Ives-Rublee heeft niet veel hoop op verlichting.
“Gegeven de aard van het bestuur Op dit moment betwijfel ik of ze veel moeite doen om de regelgeving uit het Biden-tijdperk te beschermen, zei ze
::
Het laatste wat McBride wil is dat iemand medelijden met hem heeft. Hij is geen slachtoffer.
‘Het was iets wat mij overkwam,’ zei hij over het ongeval waardoor hij verlamd raakte. “Maar er gebeuren voortdurend dingen met mensen. Het gaat erom hoe je verder gaat en wat je daarna met je leven kunt doen.”
McBride zat aan de keukentafel van zijn op maat gebouwde huis, drie kilometer boven de Columbia River in de landelijke staat Washington. Het huis – gelijkvloers, licht en luchtig, met betonnen vloeren om het pad van zijn rolstoel te effenen – ligt aan het einde van een steile onverharde weg. Een bos in de achtertuin geeft zijn kinderen van 4 en 8 jaar dezelfde vrijheid om door de natuur te ravotten als hij opgroeide in Alaska. Er staat ook een klimmuur in de slaapkamer van zijn zoon.
McBride werkt op afstand en schrijft voor New Mobility, een tijdschrift voor rolstoelgebruikers, en leidt de communicatie en marketing voor de United Spinal Assn., een non-profitorganisatie.
Zijn politiek bestrijkt de linkerkant van het spectrum. (Op een koude, druilerige ochtend droeg McBride een zwarte Oregon Ducks-hoodie, ter ere van zijn alma mater, de Universiteit van Oregon, en zijn thuisbasis in het liberale Eugene.) Maar hoewel hij geen Trump-fan is, beschouwt McBride het leven gemakkelijker maken voor rolstoelgebruikers niet als een partijdige kwestie. Hij wees erop dat het tenslotte een Republikeinse president was, George HW Bush tekende de wet van de historische Amerikanen
Met een handicapwet.
‘We hebben als gemeenschap veel vooruitgang geboekt door samen te werken met Republikeinen en met Democraten,’ zei hij, terwijl de zon even scheen en de Douglas-sparren buiten zijn deur verlichtte. “De fundamentele problemen van mensen die toegang hebben tot dezelfde diensten en dezelfde ervaringen als ieder ander mogen geen politieke kwestie zijn. … Het is een veiligheidskwestie.”
Hij is niet per definitie tegen deregulering.
“Ik denk dat het een groot probleem is binnen systemen als het voor bedrijven of mensen te complex is om iets te doen”, aldus McBride. “Maar veel tijdsregels zijn er niet voor niets. Dat is wanneer particuliere bedrijven niet noodzakelijkerwijs hun werk goed genoeg doen om de veiligheid of de rechten van alle mensen in een samenleving te beschermen.”
Als hij de kans kreeg om Trump of het hoofd van zijn transportafdeling, Sean Duffy, toe te spreken, zou McBride dit zeggen: kom, laten we een vliegtuigritje maken.
“Ga op reis met mijn rugbyteam en kijk hoe het is als je meerdere rolstoelgebruikers in hetzelfde vliegtuig hebt,” zei hij, “en hoe moeilijk het is en waarom we het gevoel hebben dat er regels nodig zijn, zodat we een zekere mate van veiligheid en waardigheid kunnen hebben tijdens het vliegen.”
De kosten van accommodatie kunnen een deel van de winst van de luchtvaartmaatschappijen wegnemen. Maar bepaalde dingen kunnen niet in dollars en centen worden geprijsd.
