Toen mijn man, onze baby en ik voor het eerst de oprit opreden van ons nieuwe huis in onze nieuwe buurt, kenden we precies twee mensen…
Onze buurman, die naar onze kerk ging. Ook onze makelaar. Anders dan dat? Ritssluiting.
De eerste paar maanden maakte ik me er niet al te veel zorgen over dat ik geen goede vrienden in de buurt had. Mijn schoonmoeder kwam twee keer per week langs om tijd door te brengen met mijn dochter Ella. Ze vertelde me over de nieuwste familie geroddel. Ze gaf me ook de ruimte om te praten over de hoogte- en dieptepunten van het moederschap. Als ze haar Jeep van de oprit trok en over onze stoffige weg rolde, voelde mijn hart en socialisatietank vol.
Maar naarmate de tijd verstreek, merkte ik dat ik wenste dat ik iemand anders in de buurt kende. Iemand die in de buurt was om bij een kopje koffie te kletsen. Of kom eens bij ons in de tuin rondhangen. Of het was gratis (en spel) voor ons kom langs op weg naar huis vanuit het park.
Ik wist niet dat ik dit soort vriendschap zou vinden met mijn zeventigjarige buurman, Jesse.
Jesse is ruim 1,80 meter lang, heeft vriendelijke kreukels in zijn ogen en draagt een uniform van grijze tanktops, versleten spijkerbroeken en werklaarzen. Hij woont vijf huizen verderop en is bijna altijd met iets op zijn oprit bezig. Onze vriendschap begon vier jaar geleden, toen Ella en ik een wandeling maakten. Toen we zijn huis naderden, zagen we dat hij een grasmaaier aan het repareren was. We zwaaiden vriendelijk naar hem en zeiden snel ‘hallo!’ – herhaalde dit vervolgens elke keer dat we langskwamen in de daaropvolgende weken. Toen hij ons op een dag naar hem toe zag lopen, stormde hij snel zijn garage binnen en kwam toen weer naar buiten met een doos verse aardbeien in de hand. ‘Ik dacht dat de baby ze misschien wel leuk zou vinden,’ zei hij.
Eén doos aardbeien was alles wat deze vriendelijke man nodig had om van buurman in een vriend te veranderen die onze hele familie koestert. Tegenwoordig roepen Ella en Emiliano “JESSEEEEE!!!” zodra zijn huis in zicht komt. Ze rennen naar hem toe voor knuffels en vragen onbeschaamd om Ritz Crackers, die hij speciaal voor hen in bulk ophaalt bij Costco.
Door de jaren heen zijn Jesse en zijn vrouw Beverly vele malen op zo’n genereuze manier voor ons komen opdagen. Zoals ons verrassen met zelfgemaakte aardbeientaartjes, of een gerestaureerde rode Radio Flyer-wagen aan onze kinderen overhandigen. Ze nodigen ons uit bij hen thuis en vertellen ons verhalen over het opgroeien in San Diego in de jaren ’60 en het bezoeken van hun familie in Mexico. Ze hebben ons gezin zien groeien van één slaperige baby naar drie drukke kinderen – en ze verwennen ze als hun eigen kleinkinderen. En als onze wekelijkse wandelingen worden onderbroken door verkoudheid of hectische schema’s, belt Jesse zonder uitzondering om bij ons te komen kijken.
Met Kerstmis verraste Jesse de kinderen met een zelfgemaakte slee!
Ik heb nu ook vrienden gemaakt met moeders in het park, ouders van Ella’s kleuterschool en vrienden van vrienden die we tijdens bijeenkomsten hebben ontmoet. Natuurlijk ben ik dankbaar voor die relaties. Maar omdat ik Jesse’s vriend ben, herinner ik me eraan dat sommige van de warmste en langstdurende vriendschappen in het leven ontstaan met de mensen die we het minst verwachten.
Nu zou ik graag willen weten: welke onverwachte maar dierbare vriendschappen heb je gesloten? Deel het in de reacties!
PS Een grappige gespreksaanzet voor alle leeftijden En hoe je als volwassene vrienden kunt maken.
(Foto door Ryan Tuttle/Stocksy.)
