Onlangs, mijn zesjarige, Margotdraaide zich naar mij toe en zei: “Mama, ik ga je laten zien hoe je iets moet tekenen waarvan je NIET weet hoe je het moet tekenen.” Ze vroeg of ik mijn notitieboekje mocht lenen, dat ik uiteraard meteen overhandigde. Ik herinner me deze dingen: ik leerde een raar krabbeltje op school en voelde me zo opgewonden om iemand te hebben om het aan te laten zien. Daar dacht ik aan toen ze haar potlood pakte en zorgvuldig tekende – nou, wacht. Wil je raden? Ik zal je een hint geven: het begint met drie verticale lijnen.
Dat klopt: HET S-DING!!! Wist je dat kinderen nog steeds het S-ding tekenen?! Ik schreeuwde bijna toen Margot het omhoog hield om het mij te laten zien. “Wat?” vroeg ze, terwijl ik naar adem snakte en kakelde. Mijn hersenen werden onmiddellijk overspoeld met ephemera van de basisschool: de tekeningen, de rijmpjes op de speelplaats, de cootie-shots en catchers. “Niets!” zei ik. “Dat is zo geweldig; je MOET het aan papa laten zien.” Hij schreeuwde echt toen hij het zag.
Het incident bracht me echt in het konijnenhol – en ik was blij toen ik ontdekte dat er officieel een is. “De coole S”, is een artefact van kinderkunde: de cultuur en rituelen van kinderen. Per definitie zijn dit de dingen die kinderen leren van andere kinderen, en verspreid het vervolgens onder elkaar, volledig onafhankelijk van volwassenen of technologie. Denken: de boterbloementest“breek een ei op je hoofd”, Miss Mary Mack, vloek (dubbele vloek!), en alles wat je van je neven en nichten hebt geleerd. Er is een lange geschiedenis van antropologische studie over dit onderwerp, waar ik van hou, want echt, wat een leuk en uiterst vervelend onderzoeksgebied moet het zijn. Stel je voor dat je probeert een leerling uit de eerste klas te laten uitleggen waarom het tegelijkertijd zeggen van hetzelfde woord betekent dat een van jullie niet meer mag spreken, totdat ze ‘niet vervloekt’ zijn. (Is het trouwens ooit iemand gelukt om de vervloeking ongedaan te maken? Ik denk dat ik technisch gezien nog steeds aan het wachten ben.) Kinderen tekenen The Cool S blijkbaar al sinds de jaren tachtig, en nog steeds heeft niemand ontdekt waar het vandaan komt.
Sinds Margot de S tekende, is kinderkunde mijn favoriete gespreksaanzet. Het is geweldig om te zien hoe de gezichten van iedereen verslappen terwijl hun eigen herinneringen zich ontsluiten en overal verspreid worden. “Herinner je je dat je ‘BOOBS’ op een rekenmachine hebt getypt?!” iemand zal flapperen. ‘Of – of dat ding als je langs een begraafplaats rijdt en je adem moet inhouden?’ Ik hou ervan om de kleine verschillen in details te horen (sommige mensen zijn opgegroeid met het optillen van hun voeten van de vloer als ze een kerkhof passeren). Maar het gekke is dat velen van ons zijn opgegroeid met het doen, tekenen, zingen en geloven van precies dezelfde grappige kleine dingen: Miss Susie had een stoomboot, Batman rook, de vloer was van lava, en door op scheuren te stappen brak de rug van onze moeder. Wat zelfs nog wilder is – en best wel wonderbaarlijk – is de wetenschap dat, hoewel we de kindercultuur achter ons hebben gelaten, er nog steeds kinderen zijn die nog steeds de dwaze, grove tradities van ons volk voortzetten. Die Cool S zal nog lang nadat wij weg zijn nog in notebooks opduiken. En ergens daarbuiten probeert een onderzoekswetenschapper de deal met zes-zeven te achterhalen. Godzijdank, vriend.
Dus ik sta te popelen om te vragen: wat doet de kinderwereld? Jij herinneren? Persoonlijk kan ik nog steeds niet geloven dat het woord ‘goedgelovig’ niet in het woordenboek staat.
PS Het grappigste spel om met kinderen te spelen (een kinderklassieker!) En hilarische passief-agressieve tonen van kinderen.
(Foto van een poppenspel in Parijs, 1963, door Alfred Eisenstaedt.)
