Halverwege de jaren zeventig Dustin Hoffman was al aan het rollen. Hij had zijn doorbraakrol gescoord in Mike Nichols’ drama ‘The Graduate’ uit 1967, een film die gecorrigeerd voor inflatieverdiende meer geld aan de Noord-Amerikaanse kassa dan ‘The Dark Knight’, ‘The Avengers’ en ‘Jurassic World’. Dat klopt: een humeurige, cynische coming-of-age-film over een jonge man die wordt verleid door een oudere vrouw, deed in zijn tijd moderne franchise-tentpole zaken. “The Graduate” werd ook genomineerd voor zeven Academy Awards, waarbij Hoffman een knikje voor Beste Acteur kreeg.
Twee jaar later verscheen Hoffman in de winnaar van de beste film “Midnight Cowboy”, wat hem opnieuw een Oscar-nominatie voor Beste Acteur opleverde. Vervolgens werd hij, om niet achter te blijven, voor de derde keer genomineerd voor Beste Acteur voor zijn rol in Bob Fosse’s biografische drama ‘Lenny’ uit 1974. Ja, Hoffman was nogal een big deal en er was, zoals je kunt zien, destijds beslist veel vraag naar.
Ergens midden in dit alles werd Hoffman benaderd door een opkomende regisseur genaamd Martin Scorsese. Tussen 1967 en 1974 had Scorsese vier films gemaakt, waarbij hij zichzelf had aangekondigd als een artiest om aandacht aan te besteden. Zijn film “Mean Streets” uit 1973 werd eindeloos geprezen door critici, en zijn drama “Alice Doesn’t Live Here Anymore” uit 1974 werd genomineerd voor drie Oscars (waarbij Ellen Burstyn won voor haar hoofdrol). Gezien hun wederzijdse status in Hollywood zou het dus logisch zijn geweest als Scorsese en Hoffman ergens aan hadden samengewerkt.
Toevallig probeerde Scorsese Hoffman te strikken voor de rol van Travis Bickle in zijn toen nog te verschijnen klassieker uit 1976, ‘Taxi Driver’. Hoffman volgde de carrière van Scorsese op dat moment echter niet actief, wist niet wie de filmmaker was en was verbijsterd door het ontbreken van een script voor het project toen Scorsese het aan hem pitchte. Daarom sloeg hij het aanbod af.
Dustin Hoffman gaf Taxi Driver door nadat hij verbijsterd was door de pitch van Martin Scorsese
Jaren later vertelde Dustin Hoffman dat Martin Scorsese hem ‘Taxi Driver’ had genoemd “Lateshow met David Letterman”:
“Eerlijk gezegd, deze man kwam naar me toe. (…) Hij was een kleine jongen. Hij zei dat zijn naam Marty Scorsese was, en hij begon met mij te praten over (‘Taxichauffeur’). Ik wist niet waar hij het over had. Er was geen script. Hij ging maar door en door en door, en praatte anderhalve kilometer per minuut. Nadat hij was vertrokken, zei ik: ‘Wie is die kerel?’ En ik denk dat hij mij er misschien om vroeg omdat hij probeerde het geld ervoor in te zamelen.”
Hoffman miste dus ‘Taxi Driver’, maar het was niet per se een slechte beslissing. In plaats daarvan zag hij in 1976 verschijnen tegenover Robert Redford in de Oscar-genomineerde beste film “All the President’s Men” terwijl hij ook samen met Laurence Olivier de hoofdrol speelde in de gevierde thriller ‘Marathon Man’. Als je ‘Taxi Driver’ gaat missen, dan is het werken aan ‘All the President’s Men’ en ‘Marathon Man’ helemaal geen slechte manier om dat goed te maken. En Hoffman heeft sindsdien de goede tijden aan de gang gehouden, met zowel hoofdrol in interessante regisseursfilms als in commerciële hits. Hij hoefde niet lang te wachten voordat hij eindelijk ook een Oscar voor Beste Acteur in de wacht sleepte Het echtscheidingsdrama uit 1979, ‘Kramer vs. Kramer’.
Wat ‘Taxi Driver’ betreft, het had net zo uitstekend kunnen zijn als Dustin Hoffman de hoofdrol op zich nam in plaats van Robert De Niro. Hoffman staat niet bekend om het spelen van zware en dreigende figuren als De Niro, maar een Travis Bickle met Hoffmans nerveuze, zenuwachtige energie zou net zo angstaanjagend zijn geweest. Scorsese maakte natuurlijk de juiste keuze, maar Hoffman had het voor elkaar kunnen krijgen.
