Curry Barker’s speelfilmdebuut, ‘Obsession’, is dit weekend in de bioscoop te zien te midden van een golf van positieve buzz. De meerderheid van ons hier bij /Film is verliefd op de filmen wij zijn verre van de enigen. Als bewijs staan de volgende paar projecten van Barker op een rij: de originele horrorkomedie ‘Anything But Ghosts’ en een speelfilm-reboot van ‘The Texas Chain Saw Massacre’ voor A24, die blijkbaar naast de film zal bestaan. de eerder aangekondigde tv-serie van JT Mollner en Glen Powell. En tijdens de perscyclus voor ‘Obsession’ heeft Barker ook zijn genegenheid geuit voor ‘A Nightmare on Elm Street’, waarbij hij publiekelijk zijn hoed in de ring gooide om ook iets met die franchise te doen. Met dit alles is het duidelijk dat Barker niet van plan is binnenkort het horrorgenre te verlaten.
De vraag is of die beslissing meer inhoudt dan pure typecasting of het volgen van trends. Horrorfilms hebben momenteel immers een moment: ze helpen de box office te versterken en grote prijzen te winnen. Ze lijken ook kattenkruid te zijn voor een nieuwe generatie filmmakers die uit onverwachte hoek komen, of het nu de komediewereld is (zoals bij Jordan Peele en Zach Cregger) of internetfaam (zoals bij de gebroeders PhilippouKane Parsons en Barker zelf). Toen ik onlangs de kans kreeg om Barker één-op-één te spreken, vroeg ik hem ronduit wat hij als artiest in het genre ziet. Het antwoord was niet alleen verhelderend, het gaf ook aan dat Barker van plan is om vanaf nu heel andere horrorfilms te maken. Hij ziet dat het genre een vrijwel onbeperkt potentieel heeft, en dat is een kwaliteit die hij het meest graag wil verkennen.
Curry Barker weet het paard niet metaforisch achter de wagen te spannen
“Obsession” is geen frivole horrorfilm. Het zit zelfs boordevol sociaal commentaar en behandelt onderwerpen als misbruik, keuzevrijheid, zelfbeschadiging en meer. Toch is Curry Barker niet het type kunstenaar dat het paard achter de wagen spant en zijn films begint met een opsomming van thema’s of boodschappen in gedachten. Zoals hij uitlegde:
“Ik probeer niet te veel te schrijven met de boodschap erin, want in plaats van gefocust te zijn op het vertellen van een goed verhaal, concentreer je je op: ‘Hoe kan ik de boodschap overbrengen?’ (…) Als je te hard probeert om het te benaderen als: ‘Oh, in ‘Texas Chain Saw’ ga ik dit de boodschap maken’, zal het verhaal eronder lijden.”
Eén manier waarop Barker probeert te voorkomen dat het verhaal eronder lijdt voor zijn volgende films, is door zich te concentreren op materiaal dat een ander gevoel heeft dan zijn eerdere werk. Als het gaat om zijn volgende foto, ‘Anything But Ghosts’, was Barker ervan overtuigd dat de hele toon van het stuk anders zou moeten zijn dan ‘Obsession’, maar toch veel zou behouden van wat mensen tot nu toe leuk vinden aan zijn werk:
“Nadat ik ‘Obsession’ had gedaan, begon ik snel ‘Ghosts’ te schrijven met Cooper (Tomlinson), omdat ik dacht: ‘Ik wil iets doen dat zo anders is dan Obsession.’ (…) Het was zo spannend om iets aan te pakken dat zo anders was dan ‘Obsession’, maar je kunt nog steeds verwachten dat het die rare toon heeft, en je kunt nog steeds verwachten dat het eng is. De komedie mag de horror niet veranderen. Het is dus zo anders.”
Hiermee lijkt Barker blijk te geven van een gezonde en vruchtbare creatieve kijk. Hij jaagt niet op cynische wijze succes of bekendheid na, maar wil verhalen met diepgang vertellen waar hij persoonlijk gepassioneerd over is.
Barker beschouwt het horrorgenre als grenzeloos
Wat vooral opwindend is voor ons horrorfans, en meer specifiek fans van Curry Barkers werk tot nu toe, is dat hij niet geïnteresseerd is in het verkennen van slechts één type horrorfilm. Net als de groten vóór hemBarker begrijpt dat het horrorgenre een breedte heeft die anders is dan elk ander genre. Toen ik hem vroeg wat de horror hem inspireert, legde Barker uit:
“Ik denk dat het horrorgenre zo groot is. Het is bijna een van de weinige genres zonder regels. Een romance heeft regels. Je kunt dit niet doen, je kunt dat niet doen, want dan is het een horror. Je kunt dit niet doen, je kunt dat niet doen, want dan heeft het een R-rating, wat dan ook, toch? Terwijl dit genre van alles kan zijn. Je zou een piratenfilm kunnen maken die een horrorfilm is. Je zou een romantische film kunnen maken die in een horrorfilm verandert. Je zou een spionagefilm kunnen maken die verandert in een horrorfilm. Dat is raar, maar dat zou kunnen, toch?
Barkers gedachten over het genre lijken erop te wijzen dat hij zichzelf niet lui gaat herhalen. Ook gaat hij zichzelf niet censureren, zoals hij opmerkte:
“Het maken van (Obsession) voelde alsof een stel kinderen bij elkaar kwamen zonder toezicht van een volwassene en wachtten tot iemand zei: ‘Jullie kunnen dit niet doen’, maar er kwam nooit iemand. En dus zeiden we: ‘Ik denk dat we het gewoon gaan doen.’ (…) En die mentaliteit heb ik min of meer behouden bij alle volgende projecten die ik doe. Ik ga gewoon zo ver als ik wil, en dan zullen we zien.”
Zoals je kunt zien, laat Barker het klinken alsof hij ons nog een hele tijd in vervoering zal brengen.
‘Obsession’ is overal in de bioscoop te zien.
