Ruim 80% van de HR-professionals is vrouw. Toen ik dat getal voor het eerst tegenkwam, was het niet de statistiek die mij van streek maakte, maar de snelheid waarmee mijn hersenen het accepteerden. Natuurlijk HR bestaat vooral uit vrouwen. Dat is de afdeling waar “mensen” en “cultuur” leven. Waar er aandacht wordt besteed aan gevoelens. De verzorgend afdeling.
Op het moment dat ik merkte dat ik dat woord had gevonden, besefte ik dat het cijfer mij niet een arbeidsmarktpatroon liet zien, maar in plaats daarvan mijn vooroordeel – over welk werk als vrouwelijk wordt beschouwd, en welke werknemers daarbij gefeminiseerd worden.
De Chief Human Resources Officer bekleedt een van de meest onmogelijke banen in de C-suite. Er wordt van hen gevraagd om de emotionele infrastructuur van het bedrijf te zijn (de menselijkheid van werknemers beschermen, ruimte bieden voor verdriet en groei, de cultuur aan elkaar hechten) en tegelijkertijd dienen als het compliance-schild van de organisatie (verantwoordelijk voor onderzoeken, ontslag en het juridische bolwerk tegen de werknemers die ze eigenlijk moeten vertegenwoordigen). Voed de mensen; bescherm het bedrijf. Het is een schoolvoorbeeld van een dubbele binding, en historisch gezien is het ook zo betaald.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2026/01/studio_16-9.jpg”,” imageMobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2026/01/studio_square_thumbnail.jpg’, ‘eyebrow’, ”headline’, ‘VANAF THE CULTUUR”,”dek ‘FROM THE CULTUUR is een podcast die de innerlijke werking van de organisatiecultuur onderzoekt, waardoor bedrijven kunnen floreren, teams kunnen winnen en merken kunnen slagen. Dit is het belangrijkste gesprek in het bedrijfsleven dat jij niet bent het hebben.”,”subhed”:”,”description”:”, “ctaText”: “Luister”, “ctaUrl”:https://open.spotify.com/show/7mYFUl Y2MBMuGz6FMk2P1n?si=ed44030ee854439cu0026nd=1u0026dlsi=5b16af49c2a24eb5″,”theme”:{“bg”:#2b2d30″, “text”:# ffffff”, “eyebrow”:#9aa2aa”, subhed”:#ffffff”, “buttonBg”:#3b3f46″, “buttonHoverBg”:#3b3f46″, “buttonText”:#ffffff”},”imageDesktopId”:91470870,”imageMobileId”:91470866,”shareable”:false,”slug” “wpCssClasses””}}
Maar de dubbele binding is niet alleen iets dat de CHRO’s moeten dragen. Elke leider die ooit heeft geprobeerd een echte gemeenschap binnen een organisatie te faciliteren, is daar wel eens in een versie ervan terechtgekomen. Het onderzoek is eenduidig: Gemeenschap op het werk stimuleert betrokkenheid, retentie en prestaties. Toch brengt de leiderschapspsychologie waar de meesten van ons in zijn opgeleid geen gemeenschap voort; het brengt efficiëntie, urgentie en schaalgrootte voort. Het beloont wat krijgt klaarniet wat krijgt gehouden. Het resultaat is een C-suite die over cultuur praat terwijl hij snelheid oefent, en zich vervolgens afvraagt waarom de teams eronder zich onverzorgd voelen.
We nodigden Felicity Fellows uit op de Van de Cultuur podcast om met deze spanning om te gaan. Fellows groeide TEDx uit van een zijproject in Sydney tot een mondiale gemeenschap van denkers – een prestatie waarvoor ze iets ongrijpbaars moest codificeren (behoren) tot een systeem dat draagbaar genoeg is om elk continent te doorkruisen. Ergens in ons gesprek zei ze, bijna terloops, dat ze na een slopende periode van werk en liefdesverdriet zichzelf had overgegeven aan wat zij een ‘mannelijke reiniging’ noemde. Geen detox van mannen, maar een detox van een manier van zijn. Deze fraseologie sloeg in als een bom, want het blijkt dat dat precies is wat de meeste organisaties nodig hebben: een ontwenning van de orthodoxie.
Laat me het voor de hand liggende deel hardop zeggen: een mannelijke reiniging is geen mannelijk reinigen. Ik bedoel, ik ben een man, en ik wil zeker niet van mijn werk worden gewist. Zoals mijn cohost, Amanda Slavin, in de aflevering riep: deze detox gaat niet over het uit de kamer schrobben van mannen, of uit het leiderschap van de kamer. Mannelijk en vrouwelijk, zoals wij ze gebruiken, zijn psychologische registers waar ieder mens van elk geslacht zich tussen beweegt. Het probleem is niet het mannelijke register zelf; het is dat we de werkplek er bijna volledig in hebben gebouwd, en toen verbaasd waren toen de mensen die we de opdracht hadden gegeven om de gemeenschap in het gebouw te brengen, daarvoor geen eerlijk loon konden krijgen.
Zoals we in het gesprek ontdekten, is werk als systeem ontworpen door een zeer smalle demografische groep voor een zeer smalle demografische groep. En toen alle anderen eindelijk binnen mochten, hebben we het systeem niet opnieuw ontworpen; we bleven mensen toevoegen aan een fundament dat nooit voor hen was gebouwd. Vandaar de dubbele binding voor de CHRO en de uitputting van elke leider die is gevraagd om “cultuur prioriteit te geven” terwijl hij wordt gemeten op kwartaalsnelheid. Dit systeem is tientallen jaren geleden ontworpen en we hebben de jaren sinds het decoreren van de muren doorgebracht. Het is een sociale constructie.
Ons gesprek bood daarentegen een andere metafoor, die suggereert dat dit wel zo zou kunnen zijn glasdat hard is en gemakkelijk kapot gaat, of kleidie zacht en sterk is. Het zakenleven heeft glas historisch gezien beloond: het rigide organigram, de onverstoorbare leider, het gesloten gezicht in de vergadering. Maar glas scheurt onder de last die we nu van onze organisaties vragen te dragen. Klei buigt. Het blijkt dat klei ook meer bevat.
De CHRO doet dit werk al tientallen jaren in stilte, vaak zonder titel, zonder gelijke beloning, en zonder een plaats aan de strategische tafel die past bij het gewicht van wat zij dragen. De zuivering die wij voorstellen is niet de enige die zij kunnen uitvoeren; het is de rest van de inhaalslag van de C-suite. Als de gemeenschap werkelijk zorgt dat werk werkt – zoals het onderzoek benadrukt – dan is het leiderschap dat in staat is dit werk op te bouwen, het leiderschap dat de moeite waard is om te bouwen. Klei, geen glas. Een verzachting die, zoals Fellows zou kunnen zeggen, geen zwakte is. Het is kracht met een andere vorm.
Bekijk ons volledige gesprek met Felicity Fellows in de nieuwste aflevering van Van de Cultuur hier of waar u uw podcasts ook vandaan haalt.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2026/01/studio_16-9.jpg”,” imageMobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2026/01/studio_square_thumbnail.jpg’, ‘eyebrow’, ”headline’, ‘VANAF THE CULTUUR”,”dek ‘FROM THE CULTUUR is een podcast die de innerlijke werking van de organisatiecultuur onderzoekt, waardoor bedrijven kunnen floreren, teams kunnen winnen en merken kunnen slagen. Dit is het belangrijkste gesprek in het bedrijfsleven dat jij niet bent het hebben.”,”subhed”:”,”description”:”, “ctaText”: “Luister”, “ctaUrl”:https://open.spotify.com/show/7mYFUl Y2MBMuGz6FMk2P1n?si=ed44030ee854439cu0026nd=1u0026dlsi=5b16af49c2a24eb5″,”theme”:{“bg”:#2b2d30″, “text”:# ffffff”, “eyebrow”:#9aa2aa”, subhed”:#ffffff”, “buttonBg”:#3b3f46″, “buttonHoverBg”:#3b3f46″, “buttonText”:#ffffff”},”imageDesktopId”:91470870,”imageMobileId”:91470866,”shareable”:false,”slug” “wpCssClasses””}}
