Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Bijna twintig jaar geleden (ruim vóór zijn beruchte Oscar-klap) was Will Smith een van de populairste actiehelden in Hollywood. Het voelde als een no-brainer om hem erin te gooien Hancock (2008), een blockbusterfilm waarin de titulaire held de krachten van Superman heeft. Helaas is hij een luie dronken en roekeloze superheld, dus het grote publiek haat hem min of meer. In de echte wereld deelde het bioscooppubliek dezelfde mening, en daarom heeft deze film een kryptonietgroene “rotte” beoordeling van 42 procent. Niettemin is de film (momenteel streamen gratis op Tubi) heeft een onverwachte moderne charme omdat het ons een slimmere kijk geeft op Homelander, de aartsschurk uit De jongens.
In De jongenswordt Homelander gepresenteerd als het met snorren ronddraaiende antwoord op de eeuwige nerdvraag: “wat als Superman slecht was?” Het is een weergave gebouwd op het oude gezegde dat absolute macht absoluut corrumpeert, en de fantastische krachten van Homelander zorgen ervoor dat hij de mensheid wil regeren als een letterlijke god. Ondanks al zijn tekortkomingen concentreert Hancock zich op de veel waarschijnlijkere mogelijkheid: dat zo’n superkrachtig wezen het contact met zijn menselijkheid zou verliezen en een teruggetrokken, sombere puinhoop zou worden in plaats van een dictator met een cape. Of je nu het Homelander-concept beter wilt zien of deze belaagde film gewoon nog een kans wilt geven, het is het perfecte excuus om te kijken. Hancock.
Van held tot nul
Het uitgangspunt van Hancock is dat Will Smith een dronken superman is die het goede wil doen, maar het meestal verpest. Hij redt bijvoorbeeld een PR-specialist (Jason Bateman) van een snel rijdende locomotief, maar hij laat daarbij de trein ontsporen. Uit dankbaarheid probeert de PR-goeroe deze gehate superheld te helpen zijn gescheurde publieke imago te herstellen. Het is een gok die resultaat oplevert, maar onthullingen over Hancocks vergeten verleden en het bestaan van anderen zoals hij dreigen zijn leven compleet te veranderen, precies op het moment dat hij de zaken op orde begint te krijgen.
Het is een leuk uitgangspunt en de film is gevuld met een aantal geweldige sterren, waaronder Charlize Theron. Het leverde toevallig ook grote box office-opbrengsten op ($629,4 miljoen tegen een budget van $150 miljoen). Waarom haatten de critici de film dan zo erg? Het korte antwoord is dat de meeste recensenten dachten dat de film begon met een flinterdun plot en nooit echt veel diepgang bereikte. Tegelijkertijd vonden ze de uitvoering van een plot vol te veel ideeën behoorlijk flauw. Uiteindelijk, Hancock was geen traditionele superheldenfilm, maar ook geen succesvolle satire of deconstructie van het genre.
Sexy en subversief
Waarom raad ik je dan in Jor-El’s naam aan om de film nog een kans te geven? De eerste reden zijn eerlijk gezegd de uitvoeringen. Hoewel er een aantal leuke gaststerren in de film zitten (waaronder Big Bang-theorie’s Johnny Galecki en Reno 911!’s Thomas Lennon), draait de plot voornamelijk om personages gespeeld door Will Smith, Jason Bateman en Charlize Theron. Ze doen allemaal geweldig werk (zelfs Roger Ebert was het daarmee eens) door hun tweedimensionale karakters tot leven te brengen, waardoor het script zelfs op de meest matte momenten naar een hoger niveau wordt getild. Smith verdient bijzondere lof omdat hij Hancock zowel haatbaar als verzilverbaar heeft gemaakt, en ons de kwetsbaarheid laat zien die diep onder zijn kogelvrije huid op de loer ligt.
Aanvullend, Hancock werd gemaakt vóór de Wonder Cinematic Universe werd een mondiaal fenomeen. Sinds de MCU werd een filmische moloch, het heeft bijna elke superheldenfilm beïnvloed die in de bioscoop verschijnt. Uiteindelijk leidde dit tot superheldenmoeheid omdat het publiek het beu werd dat elke panty-en-vluchtenfilm (inclusief latere inzendingen in de MCU!) het gevoel gaf dat het een halfslachtige poging was om Marvel’s eerdere successen te kopiëren. Ze verbinden niet allemaal, maar Hancock verdient lof voor het nemen van een aantal enorme creatieve schommelingen en het afleveren van een superheldenfilm zoals we nog nooit eerder of sindsdien hebben gezien. Het is in alle denkbare opzichten het tegenovergestelde van een Marvel-film, wat geweldig is voor iedereen die een echt originele superheldenfilm wil.
Panty’s, vluchten en gevechten
Ten slotte kan uw kilometerstand variëren, maar dat vind ik geweldig Hancock is een van de weinige cape-films die de psychologische tol onderzoekt die het zijn van een superheld voor iemand zou hebben. Hancock kan geen man zijn, maar hij weet niet hoe hij een superman moet zijn, waardoor hij een leegte van existentiële angst achterlaat die hij probeert te vullen met drank en sarcasme. Het is een provocerend idee, en een idee dat Will Smith bezielt met de perfecte combinatie van trots en pathos. Sorry, Jongens ventilatoren. “Wat als Superman maar slecht is?” is een moe en lui uitgangspunt. Maar “wat als Superman depressief was?” is een concept dat even fris is als herkenbaar voor de meeste kijkers thuis.
Wilt u een relatie hebben met een man met de krachten van een god? Misschien wil je de slechte smaak van de Jongens‘ seriefinale uit je mond. Of (en ik zou het je hier niet kwalijk nemen) misschien wil je gewoon terugkeren naar de gloriedagen toen mensen Will Smith toejuichten omdat hij mensen sloeg in plaats van hem uit te schelden. Wat de reden ook is, je kunt nu streamen Hancock gratis op Tubi. Het blijft een van de meest unieke stukken superheldenmedia die de afgelopen twintig jaar zijn gemaakt, waardoor het perfect is voor fans van panty’s en vluchten die Marvel-slordigheid beu zijn en op zoek zijn naar iets fris en heerlijk ruw aan de randen.
