Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
1997 Te veel slaap is voor mij een zeer herkenbare film omdat ik in wezen een intens lui persoon ben. Ik probeer bij de meeste dagelijkse activiteiten zo min mogelijk mentale energie te gebruiken, omdat ik graag op de automatische piloot sta. Ik slaapwandel echter niet door het leven. Ik laad gewoon vooraf, of handmatig automatiseren Ik doe al mijn moeite, zodat ik me kan concentreren op wat belangrijk is en dan verder kan gaan met het volgende. Het is een efficiënte manier om mijn familie te verbijsteren, omdat het lijkt alsof ik moeiteloos mijn dagen door kan komen, ook al ben ik, zonder enige twijfel, voortdurend in een spiraal van de vraag dat tijd het enige is dat we nooit meer terugkrijgen.
In Te veel slaapMaar we ervaren een ander soort luiheid. Een diepgaande vorm van luiheid die afkomstig is van onze hoofdpersoon, Jack Crawford (Marc Palmieri). Elk probleem waar hij tegenaan loopt, komt voort uit het feit dat hij in slaap valt en zijn omgeving niet op een zinvolle manier in zich opneemt. De manier waarop hij zich gedraagt leidt tot een opruiend incident waarbij zijn niet-geregistreerde vuurwapen wordt gestolen, en van daaruit stuurt zijn lakse levensbenadering hem samen met een wannabe op een wilde achtervolging. gangster die nooit zwijgt.
De reden van de hele film is om erop te wijzen hoe de buitenwijken interessanter kunnen zijn dan mensen in eerste instantie denken, en hoe de kleurrijke personages die daar wonen veel interessanter zijn dan ze laten blijken. Het speelt zich meer af als een reeks vignetten dan als een volledig samenhangende film, maar de vignetten zijn de toegangsprijs waard.
Jack ontbreekt en is achteloos aan het inpakken
Onze held, als je hem zo zou kunnen noemen, binnen Te veel slaap is Jack Crawford, een 24-jarige bewaker die ongeveer net zo onopvallend is als een mens maar kan zijn. Hij woont thuis bij zijn moeder en brengt het grootste deel van zijn tijd slapend door. Hij verpakt zijn lunch en het niet-geregistreerde vuurwapen van zijn overleden vader in een bruine papieren zak. Op een dag, terwijl hij in de bus zit, denkt Jack erover om zijn zitplaats af te staan aan een oudere vrouw die nauwelijks kan staan, maar maakt pas de stap nadat ze het hem heeft gevraagd. Zo lui is hij.
Deze semi-geforceerde daad van vriendelijkheid gaat van start Te veel slaap. Jack staat naast een aantrekkelijk meisje in de bus genaamd Kate (Nicol Zanzarella), zet zijn tas neer, gaat voor onbepaalde tijd naar buiten en keert terug naar de realiteit zodra hij beseft dat die weg is. Hij kan niet naar de politie gaan omdat het wapen niet geregistreerd is, en aangifte doen zou betekenen dat hij een misdrijf zou bekennen. Maar hij moet het vinden, wat hem leidt naar wannabe gangster Eddie DeLuca (Pasquale Gaeta).
Eddie zwijgt nooit. Zijn inleidende scène omvat een langdradig verhaal over een dokter die een laser op zijn geslachtsdelen schiet, waarvan je weet dat het zal eindigen met een nauwelijks bevredigende clou. We horen de clou nooit omdat Jack hem onderbreekt met zijn hachelijke situatie, en de twee gaan aan de slag om het mysterie van het gestolen vuurwapen op te lossen. De meeste van hun uitwisselingen vanaf dat moment zijn een variatie op deze dynamiek.
Vanaf daar, Te veel slaap stuurt je op een wilde achtervolging waarbij Jack oudere vrouwen stalkt, homobars doorzoekt en andere vormen van amateurspeurwerk tegenkomt die als ongelooflijk invasief overkomen als je de context niet kent. Jack heeft reden om aan te nemen dat Kate op de een of andere manier betrokken is bij zijn vermiste wapen, maar totdat hij het kan bewijzen, moet hij meerijden met Eddie, die nooit een gratis maaltijd afwijst en bijna altijd te lang blijft. Hij heeft ook de gave om met oudere vrouwen om te gaan, hoewel dit waarschijnlijk ondanks wat hij denkt dat zijn kenmerkende charme is, die bijna uitsluitend uit godslastering spreekt.
Het kan je in slaap brengen, maar dat is oké
Als er één film is die definitief in de categorie ‘low stakes’ valt, dan is het dat wel Te veel slaap. Het hele mysterie, en de hoofdpersoon die het probeert op te lossen, zijn zo flauw dat ik geneigd ben te denken dat het zo is ontworpen. Jacks algehele gevoel van nonchalance en de onschuldige aard van zijn hachelijke situatie worden gecompenseerd door alle anderen die hij tegenkomt. Eddie doet het meeste zware werk en kauwt op het landschap, terwijl een groot deel van de humor voortkomt uit Jacks verbijsterde blikken. Hij probeert alleen maar zijn vermiste wapen te vinden, zodat hij niet in de problemen komt, maar Eddie maakt alles ingewikkelder door vol te houden dat deze misdaad tot de top doordringt.
De kans is groot dat iemand Jacks tas in de bus heeft gepakt, denkend dat hij op het punt stond een gratis lunch te scoren. Maar volgens Eddie is dit een enorme samenzwering die kan worden herleid tot één enkele, nog te benoemen antagonist, en alleen hij heeft de connecties om deze samen te vatten.
De schoonheid van Te veel slaap is hoe weinig er gebeurt en het toch vermakelijk is. Het is een dag-in-het-leven-verhaal over een 24-jarig mannelijk kind dat een incident als dit nodig heeft om hem te dwingen productief te zijn, zelfs als die productiviteit gepaard gaat met het oplossen van een zogenaamd complex mysterie dat waarschijnlijk een pijnlijk eenvoudige verklaring heeft.
Te veel slaap is kort en krachtig, en het soort film dat je kunt opzetten vlak voordat je in slaap valt. Het is een reeks op zichzelf staande momenten die een soort film vormen, maar de plot doet er bijna niet toe. Je wilt gewoon een tijdje met deze personages omgaan, omdat het leuk is om met ze om te gaan.
Op het moment van schrijven is Te veel slaap wordt gratis gestreamd op Tubi.
