Igas, Charles, Corey en Ryan zijn vier personages in een populaire film TikTok sketch-serie waarin ze via Zoom bespreken hoe ze hun ‘cross-functionele synergie’ ‘proactief opnieuw kunnen afstemmen’ en kunnen zorgen voor ‘strakkere uitvoering’ in het licht van dreigende bedreigingen zoals een ‘krimpende kansenopening’ – ook wel bekend als het einde van februari.
De spoofs, gepost door een startend wervingsbureau Verso banenzijn opzettelijk doordrenkt van onzin. Alle personages worden gespeeld door één medewerker, Seamus Harvey, die verschillende gezichtsfilters draagt en zoveel mogelijk bedrijfsjargon propt.
Ze resoneren omdat ze echt aanvoelen – vooral voor Gen Z-ers en millennials uit het midden van hun carrière die online klagen over hun ‘zakelijke icks.”
U kent de term misschien niet, maar u herkent waarschijnlijk het gevoel van ineenkrimpen wanneer een collega ’terugcirkelt’ op een e-mail, u op Slack tagt om druk te lijken, of een manager op subtiele wijze zijn persoonlijkheid verandert wanneer iemand van hogere rang aan de vergadering deelneemt.
Wat lijkt op het rollen van modewoorden en onauthentiek gedrag duidt in werkelijkheid op een groeiend ongeduld met de performatieve cultuur op de werkvloer, in een tijd waarin werkzekerheid kwetsbaarder aanvoelt dan ooit: de kosten van levensonderhoud blijft stijgen, één vaste baan is niet langer genoeg voor een hypotheeken millennials zijn aan het navigeren een voortijdige carrièrecrisis.
En een groeiend aantal werknemers is niet langer bereid om mee te spelen.
Als werk niet menselijk aanvoelt
Alex Lovell, een politiek psycholoog en vice-president van het OC Tanner Institute, de onderzoeksafdeling van OC Tanner, het softwarebedrijf dat gespecialiseerd is in de erkenning van werknemers en de cultuur op de werkplek, zegt dat er een corporate ick ontstaat wanneer ‘het werk niet langer menselijk aanvoelt, maar performatief begint te voelen.’
“Het rollen met jargon of persoonlijkheidsveranderingen is eigenlijk bijna een reactie op weinig vertrouwen”, vertelt Lovell Snel bedrijf. “Mensen kunnen zien wanneer iedereen indruk maakt, in plaats van alleen maar eerlijk te zijn over hoe het gaat.”
Bedrijfs-icks als reactie op grote ego’s en kantoortaal hebben waarschijnlijk altijd bestaan, voegt hij eraan toe, maar wat is veranderd is de hoeveelheid geduld die mensen nog hebben.
Carla Bevins, universitair hoofddocent bedrijfsmanagementcommunicatie aan de Tepper School of Business van Carnegie Mellon University, zegt dat zakelijke uitspraken het vertrouwen ondermijnen omdat de taal en de intentie niet op één lijn liggen.
“Als een luisteraar moet vertalen wat je zei, is de communicatie al mislukt”, vertelt ze Snel bedrijf. “Wanneer communicatie aanvoelt als prestatie, trekken mensen zich terug.”
Justin, die vanwege privacyoverwegingen niet zijn volledige naam op sociale media gebruikt, maakt inhoud op sociale media onder controle Professor Bedrijfskunde terwijl je ook van 9 tot 5 werkt. Hij vertelt Snel bedrijf dat mensen nog steeds begrijpen hoe ze kantoorpolitiek moeten spelen, maar dat het ze gewoon niet genoeg kan schelen om ze uit te voeren.
De arbeidsmarkt is turbulent, AI ontwricht industrieën over de hele linie, en ontslagen razen door bedrijven, ongeacht de prestaties. Veel werknemers leven in deze ‘cultuur van onveiligheid’ en vragen zich af of ze de huur, een hypotheek of kinderen wel kunnen betalen. In die omgeving voelt het bijzonder moeilijk om enthousiasme te tonen voor vergaderingen vol jargon.
‘Je bent gewoon niet veilig, hoe goed je ook bent’, zegt Justin. “Ik heb gemerkt dat mensen zich niet meer druk maken over hoe formeel ze moeten zijn.”
Authenticiteit werd verdedigd en vervolgens weggenomen
Justin heeft er persoonlijk last van als collega’s duidelijk op vooruitgang uit zijn, maar niet de subtiliteit hebben om dit te maskeren. Een andere trigger is dat mensen ‘niet hun loon betalen’.
“Als je een junior of een middenmanager bent, maar je gedraagt je als een directeur of VP die mensen probeert te vertellen wat ze moeten doen, of als je overdreven enthousiast bent over dingen waar niemand om geeft, dan is dat vervelend”, zegt hij. “Je zet een façade op waar je zo gemakkelijk doorheen kunt kijken.”
Authenticiteit kan een van de weinige duidelijk menselijke signalen zijn waar mensen op de werkvloer naar verlangen nu de automatisering de overhand neemt, en werknemers steeds gevoeliger worden voor het gevoel dat deze afwezig is. De COVID-19-pandemie en het thuiswerktijdperk werden een soort ‘pyjamarevolutie’, zegt Lovell, waarbij mensen zonder make-up of kantoorkleding opdaagden en ontdekten dat dit weinig impact had op hun carrière.
Dit had meetbare effecten. Software- en dienstenbedrijf voor werknemersherkenning OC Tanners Global Culture Report 2026 ontdekte dat wanneer werknemers het gevoel hebben dat hun leiders en collega’s verantwoordelijk en transparant zijn, ze vijf keer meer kans hebben om hun organisatie te vertrouwen. De betrokkenheid en tevredenheid over de directe communicatie van leiders wordt ook vervijfvoudigd.
Maar nu de mandaten voor terugkeer naar het ambt vaste voet aan de grond hebben gekregen, lijkt het alsof al die eerlijkheid en authenticiteit niet langer een prioriteit zijn, wat voelt als een stap achteruit.
Wanneer de ick een breekpunt is
Voor sommigen is de ontkoppeling binnen het bedrijf genoeg om hun carrièreladder helemaal te verlaten.
Sam Loeffler werkte tijdens haar twintiger jaren bij vijf bedrijven in merkmanagementfuncties. Ze was een toppresteerder die op haar dertigste ongeveer $ 180.000 per jaar verdiende en leek het goed te doen. Maar hoe hoger ze klom, hoe meer het zakenleven stressvol en steeds ‘nep’ aanvoelde.
Ze nam ontslag zonder dat er een andere baan in de rij stond en nam acht maanden vrij. Toen begon ze een ander soort leven op te bouwen.
Nu is ze een coach en contentmaker onder de leiding Sam Beyond Corporatehelpt andere mensen anti-bedrijfspaden te verkennen, en ze werkt in ploegendiensten op een biologische olijfolieboerderij in het midden van Californië.
“We vroegen elkaar: heb jij het gevoel dat je op je werk een mondkapje draagt? Ben jij hier dezelfde persoon als thuis?” vertelt ze Snel bedrijf van een recent gesprek met haar collega’s. “En we hadden allemaal zoiets van: 100%, ja, ik ben volledig mezelf. En dat zou ik nooit kunnen doen in het bedrijfsleven, wat er ook gebeurt.”
Hoewel niet elke afgematte, vermoeide werknemer de financiële buffer heeft om weg te lopen om iets nieuws te proberen, wordt het verhaal van Loeffler steeds duidelijker op sociale media, waarbij makers hun beslissingen delen met verlaten hun rol zonder directe carrièreplannen, of zichzelf noemend ‘uitvallers uit het bedrijfsleven.”
Het verlaten van het bedrijfsleven is niet voor iedereen realistisch. Velen zitten vast”knuffelen“hun rol voordat er iets beters komt, de icks sudderen intern. Maar er is een groeiend gevoel, zegt Loeffler, dat mensen meer willen dan dat.
“Ik wilde meer doelgerichte impact hebben op de wereld”, zegt ze. “Ik ben hier niet alleen om een bedrijfsslaaf te zijn.”
De opkomst van de corporate ick zou een keerpunt kunnen betekenen waarop de tolerantie voor pretenties afneemt, en vooral jongere werknemers zich niet in staat voelen de kloof te negeren tussen wat de bedrijfswereld zegt en wat de werkelijke realiteit is. En ze reageren – of dat nu betekent dat ze een spaarpotje moeten besteden aan het starten van een nieuw leven, of dat ze simpelweg grappige video’s moeten uploaden naar sociale media.
“Vooral jongere werknemers hebben zoiets van: vertel me niet dat het hier goed gaat, terwijl dat niet zo is”, zegt Lovell. “Als mijn cultuur op de werkvloer niet geweldig is, ga ik niet doen alsof dat wel zo is.”
