Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Iedereen gaat anders om met verdriet, maar de meesten van ons hebben het geluk niet te rouwen om een geliefde terwijl ze ook te maken hebben met een buitenaardse apocalyps. Als je je afvraagt hoe dat zou kunnen uitpakken, kun je die van 2018 bekijken Zeestereen vreemde onderbuik van een film die, ondanks zijn onsamenhangende verhalen, uiteindelijk zijn punt duidelijk maakt. Ik noem het onsamenhangend, maar een deel van mij denkt dat schrijver-regisseur AT White opzettelijk was met zijn voordracht, omdat verdriet nooit lineair is, wat hier heel logisch is.
In de kern gaat de film over verlies, maar terwijl onze hoofdpersoon een reeks complexe emoties als spijt en verdriet verwerkt, wacht er buiten een veel grotere dreiging en vangen we een glimp op van wat het einde van de wereld zou kunnen zijn. Deze twee verhaallijnen kruisen elkaar niet altijd netjes, maar ik vind dat prima vanwege de schoonheid ervan Zeester wordt neergeschoten. Strikt gesproken in visuele termen, geeft deze film me een nostalgisch gevoel naar een moment dat nooit heeft bestaan. Het is een soort tweedehands verdriet dat moeilijk onder woorden te brengen is.
Aubrey’s buitenaardse Odyssee
Zeester houdt de zaken in eerste instantie vaag, maar de thema’s komen op natuurlijke wijze naar voren, wat mijn veronderstelling verder ondersteunt dat White structureel precies wist wat hij deed. We ontmoeten Aubrey (Virginia Gardner) op de begrafenis van haar beste vriendin Grace (Christina Masterson). Een deelnemer noemt een verzameling mixtapes die Grace heeft gemaakt die alleen Aubrey zal begrijpen, waardoor ze naar Grace’s appartement wordt gestuurd, waar ze besluit een tijdje te blijven.
In het begin moppert Aubrey vooral. Ze leeft in een ruimte die vroeger levend leek, maar nu fungeert als een heiligdom voor gemiste kansen. We leren niet direct veel over Grace, maar er wordt gesuggereerd dat ze tegen het einde van haar leven steeds teruggetrokken en grilliger werd, en vaak tekeerging over complottheorieën.
Aubrey begint buiten monsters te zien die komen en gaan zonder enig duidelijk patroon, en uiteindelijk wordt ze via een walkietalkie gecontacteerd door iemand die beweert dat hij tegen het einde dicht bij Grace was. Hij vertelt Aubrey dat Grace via radiogolven een signaal heeft ontdekt dat een poort heeft geopend vreemdeling levensvorm de aarde binnendringen en grote schade aanrichten.
Aanvankelijk afwijzend, realiseert Aubrey zich langzaamaan dat Grace misschien de waarheid heeft gesproken, en dat er nu van haar wordt verwacht dat ze afmaakt waar Grace aan is begonnen. Ze vindt een cassettebandje dat aan haar is geadresseerd, waarbij Grace uitlegt dat er nog zeven banden verborgen zijn, elk met een nummer en een aanwijzing die naar het volgende leidt. Als deze banden in de juiste volgorde worden afgespeeld, zouden ze in theorie de poort kunnen sluiten en de invasie kunnen stoppen die, vanuit Aubrey’s perspectief, het grootste deel van de wereld al heeft weggevaagd.
Verdriet steekt op prachtige manieren de lelijke kop op
Mijn eerste gedachte tijdens het kijken Zeester was dat Grace ongelooflijk wreed was omdat ze haar beste vriendin vlak na haar begrafenis op speurtocht had gestuurd tijdens een buitenaardse invasie. Wat echter duidelijk wordt, is dat dit altijd onderdeel kan zijn geweest van een groter ontwerp, alsof Grace iets begreep dat Aubrey niet begreep.
Aubrey voelt zich dichter bij Grace dan ooit en stort zich op de missie, in de overtuiging dat dit echte mondiale gevolgen heeft. Er is ook een sterke implicatie dat het bewustzijn van Grace nog steeds aanwezig is en in realtime met haar communiceert.
Of: niets van dit alles is echt. Het zou allemaal een uiting kunnen zijn van Aubrey’s verdriet als ze het verlies verwerkt van iemand die te vroeg is weggenomen. Ik neig naar het idee dat de invasie daadwerkelijk plaatsvindt en dat de wereld instort, maar de monsters werken volgens zulke vreemde regels dat het net zo goed mogelijk is dat het projecties zijn van Aubrey’s interne toestand en onopgeloste gevoelens over Grace.
Eén detail waar ik nog steeds op kauw is de geanimeerde reeks die verschijnt wanneer de monsters dichterbij komen. Het zou een budgettaire oplossing kunnen zijn, aangezien animatie goedkoper is dan het weergeven van grootschalige effecten. Of het kan een opzettelijke stilistische verandering zijn, die aangeeft dat Aubrey’s perceptie van de werkelijkheid afneemt terwijl ze worstelt om ermee om te gaan.
Maak je niet zoveel zorgen over het vertellen van verhalen
De verhalen erin Zeester kan ongelijkmatig aanvoelen, soms opzettelijk vaag en soms hypergefocust, maar de algehele ervaring komt terecht. Het is een film waarin het geheel meer gewicht in de schaal legt dan welk afzonderlijk stuk dan ook.
Visueel is het verbluffend. De korrelige textuur voelt opzettelijk aan, niet als een beperking. De kleuren zijn verzadigd maar zacht, en alles heeft een droomachtige kwaliteit, zelfs als de toon somber wordt.
Het opvallende element is echter de muziek. Het mixtape-concept werkt de hele tijd goed, maar ik had niet verwacht dat de laatste naald ‘Ekki múkk’ van Sigur Rós zou zijn. Dat alleen al is genoeg om zelfs de meest stoïcijnse persoon uit het raam te laten staren en zijn hele bestaan te laten heroverwegen.
Gelijke delen hartverscheurend en hoopvol, Zeester volgt geen traditioneel pad, maar vertelt toch een compleet verhaal. Leuk vinden rouwhet beweegt in cirkels in plaats van in rechte lijnen, en dat voelt opzettelijk. Wat het aan conventionele structuur mist, wordt gecompenseerd door je te dwingen precies te voelen wat het wil dat je voelt.
Op het moment van schrijven is Zeester wordt gratis gestreamd op Tubi.
