Een zeldzame vondst, verscholen in Brompton Road in South Kensington, Mirte meer bezorgd dan alleen een maaltijd. Onder leiding van een Michelin-sterrenchef Asimakis Chaniotishet restaurant bood een vervoerende ervaring en eten dat zowel soulvol aanvoelde als stevig geworteld in de Griekse traditie, maar toch moeiteloos modern.
We kwamen op een donderdagavond aan en werden begroet met een stralende glimlach toen we een vol restaurant binnenstapten waar het zachte gezoem van koppels en groepen om ons heen, die hun werelden op orde brachten, de kamer vulde. Vanaf het moment dat we zaten, was de sfeer evenwichtig tussen ontspannen, gemoedelijk en hartelijk uitnodigend. Het was het soort plek waar de tijd bijna vertraagde, borden werden gedeeld en over elk detail werd nagedacht zonder ooit het gevoel te hebben dat er hardhandig werd omgegaan.
De kern van Myrtos was het dineren in meze-stijl, een hoeksteen van de Griekse cultuur die gasten aanmoedigt om samen een verscheidenheid aan gerechten te ontdekken. Het was een aanpak die meteen de toon zette voor de avond: gemeenschappelijk, genereus en vol ontdekkingen.
We begonnen met een drietal starters die de lat hoog legden. De Dorset Snail Pita bracht een unieke toevoeging aan een toch al opwindend menu: aards en rijk, opgetild door tomaat, chili en ingelegde rode ui, met oude graviera die een scherpe, hartige diepte toevoegt. Daarnaast combineerden we warme pita en zuurdesem met een selectie traditionele dipsauzen. De taramosalata leverde een rokerige, luxueuze kwaliteit op met kabeljauwkuit en forelkuit, subtiel in balans gehouden door dilleolie. De hummus was allesbehalve gewoon: kikkererwten vermengd met zwarte sesam, tahini en gerookte paprika creëerden een diepe, nootachtige smaak die net lang genoeg bleef hangen om ons te laten onderdompelen.
Vervolgens kwamen de rauwe gerechten, die allemaal indruk maakten door hun eenvoud en frisheid. De blauwvintonijn, gecombineerd met Kretenzische zeekraal, tomaten en kappertjes, toonde met rustig vertrouwen de kwaliteit van de ingrediënten. De crudo van roze brasem en zeebaars, eenvoudig opgemaakt met sinaasappel, extra vergine olijfolie en handgeplukt Afrala-zout, smaakte naar de puurste zee: fris, schoon en levendig.
Toen we verder gingen met de kleine borden, bleef Myrtos indruk maken. De lamsmoussaka, geserveerd in zijn traditionele, niet-gedeconstrueerde vorm, was zeer geruststellend: rijke smaaklagen, precies zoals ze zouden moeten zijn. De gegrilde octopus, zacht en rokerig, werd verheven door gevlamde sperziebonen en gefermenteerde savooiekool, wat textuur en een subtiele toets toevoegde. Een moderne Griekse salade zorgde voor een verfrissend contrast, met johannesbroodbeschuit, fetamousse en wilde oregano, een klassieker met finesse. De kip met rotisserie, afkomstig uit Fosse Meadows en 81 dagen gerijpt, was sappig en vol van smaak, geserveerd met langkorrelige rijst afgewerkt met avgolemono voor een heldere, citrusachtige smaak.
Qua hoofdgerechten deelden we twee hoogtepunten. De biologische zeebaars uit Kefalon, zelfgebakken met extra vergine olijfolie en citroen, was een hoogtepunt: ongelooflijk vers, rechtstreeks verscheept vanuit de Ionische Zee. Het was smaakvol, buitengewoon heerlijk en indrukwekkend groot. De hele giouvetsi van kreeft, met orzo, mosselen en tomaat, was een heerlijk, stevig gerecht, ontworpen om te delen.
De service verdient een speciale vermelding. We werden verzorgd door Hondan, wiens kennis van elk gerecht uitzonderlijk was. Elke aanbeveling voelde oprecht aan en elke uitleg voegde diepte toe aan de ervaring. Het verhoogde de avond van een geweldige maaltijd naar iets veel gedenkwaardigers: een ware weerspiegeling van de Griekse gastvrijheid.
Naast het eten vierden we het nieuwe cocktailmenu van Myrtos. De Orange Blossom Collins viel meteen op: een verfrissende mix van mastiha-spirit, oranjebloesemhoning, lavendel, citrus, witte perzik en jasmijnsoda die prachtig bij de zeevruchten paste. De Rosemary Paloma leverde iets gedurfder op en combineerde tequila blanco en espadín mezcal met rozemarijn, Griekse honing en roze grapefruitfrisdrank – zoet, rokerig en krachtig. De Myrtos Negroni bood een verfijnde draai aan de klassieker, terwijl de alcoholvrije Spiced Pomegranate Mule net zo overtuigend bleek: gelaagd, complex en oprecht overtuigend zonder de alcohol.
We eindigden met loukoumades – gouden Griekse donuts besprenkeld met tijmhoning en gegarneerd met gemalen walnoten en Ceylon-kaneel. Licht, toegeeflijk en nostalgisch brachten ze me terug naar een kleine taverna op het eiland Kefalonia.
Myrtos was niet zomaar een restaurant, maar een ervaring gevormd door traditie, met zorg uitgevoerd en met warmte afgeleverd. Of het nu ging om een lang, ontspannen diner of een levendige avond met vrienden, het legde de essentie van Grieks dineren vast op een manier die zowel authentiek als gedenkwaardig aanvoelde.
Fotografie met dank aan Mirtos.
