Weinig gebieden van ons leven zijn zo diep verweven met het idee van verandering als mode. Met elk voorbijgaand seizoen verschuiven de silhouetten, verdwijnen trends en ontstaan er nieuwe expressiesystemen. Deelnemen aan de mode betekent een staat van voortdurende transformatie omarmen. Hieruit volgt dus dat de interne raamwerken van de industrie vaak aan het veranderen zijn, waarbij rollen, hiërarchieën en machtsdynamiek voortdurend opnieuw worden onderhandeld.
Maar in het huidige turbulente klimaat dreigt die typisch generatieve kracht in chaos te vervallen. De zwaarbevochten vooruitgang op het gebied van inclusiviteit, representatie en creatieve vrijheid stuit steeds vaker op terugslag, nu rigide en onderdrukkende ideologieën een comeback maken. De vraag is dus niet óf de mode zich zal ontwikkelen, maar hoe? Hoe blijven we de juiste stemmen versterken? Hoe waarborgen we de openheid, het experiment en de pluraliteit die zo positief bepalen wat we doen? Hoe zorgen we er uiteindelijk voor dat we ten goede veranderen? Om de uitdagingen en mogelijkheden van het huidige moment in kaart te brengen, spraken we met figuren die vooroplopen in deze verschuiving en die zowel onze smaak als de bredere structuren en verantwoordelijkheden van de mode-industrie van vandaag vormgeven.
KAZNA ASKER, ONTWERPER
Hoewel het woord ‘verandering’ vaak een echo is van nieuwheid, kan het ook een terugkeer naar de wortels betekenen. Voor in Londen gevestigde ontwerper Strafschopvragenderbetekende het een brug bouwen tussen twee werelden: de ene gemaakt van geramde aardestenen en de andere gesmeed in staal, namelijk haar Jemenitische afkomst en haar geboorteland Sheffield. Deze liminale toestand is zichtbaar in haar werk, waarin elementen van straatuniformen samenkomen Adidas trainingspakken met opgenaaide geweven stoffen afkomstig uit kleding uit het Midden-Oosten.
“Veel immigranten hebben, als ze teruggaan om hun land te bezoeken, het gevoel dat ze daar niet meer thuishoren, maar als ze terugkomen, voelen ze zich ook niet thuis. Mijn generatie, die in Groot-Brittannië is opgegroeid, heeft die ervaring nooit echt gehad, dus hebben we deze tussenfase zelf gecreëerd, waarbij we stukjes uit beide culturen hebben gebruikt om onze eigen cultuur vorm te geven.”
Maar als je bekend bent met het werk van Asker, weet je dat het verder gaat dan alleen het combineren van esthetische of textuurtradities. Zoals de ontwerper die als eerste een hijab op de catwalk zette Londen Fashionweekhaar praktijk gaat ook over het normaliseren van wat zo vaak verkeerd wordt begrepen. In het geval van de hijab is er een duidelijke intentie om de figuur van de moslimvrouw, die in emotioneel geladen tijden een bliksemafleider is geworden uit angst, opnieuw in beeld te brengen.
“Toen ik opgroeide, heb ik in de media nog nooit iets positiefs horen zeggen over moslimvrouwen en de Arabische cultuur. Een deel van mijn werk is mijn gemeenschap in een positief daglicht te stellen en anderen te laten beseffen hoe cool en veerkrachtig deze vrouwen werkelijk zijn”, vertelt ze me. Belangrijk is dat dit erfgoed haar creativiteit niet belemmert en niet uitnodigt tot conformiteit. Als we elkaar ontmoeten, draagt ze een ruime trui, met een brede zwarte sjaal die haar ravenzwarte haar gedeeltelijk omhult. Ik vraag naar haar hoofddeksel. “Het is een mashada”, legt ze uit. “Normaal gesproken zouden mannen het in het Midden-Oosten dragen, maar ik vind het leuk.” Traditie wordt hier een instrument voor experiment, niet voor regressie.
Fotografie door Bella MacGregor. Afkomstig uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
