Tales From ’85 is precies wat fans nodig hebben na het laatste seizoen

Dit bericht bevat spoilers voor “Stranger Things: Tales From ’85.”

“Stranger Things” eindigde op een bitterzoete toon. Nou ja, vooral bitter, gezien het onhandige karakter van de seriefinale en het ernstige onrecht dat het doet aan zijn belangrijkste personage, Elf (Millie Bobby Brown). Of het nu goed of slecht is, het is het einde van een tijdperk voor een show die ons met zijn briljante vroege seizoenen terug in de nostalgie van de jaren 80 dompelde. Het verhaal is echter nog niet voorbij, want de geanimeerde spin-off “Stranger Things: Tales From ’85” probeert het gat tussen seizoen 2 en 3 op te vullen.

Het is begrijpelijk dat je een zekere vermoeidheid voelt bij een dergelijke verhalende vernieuwing, aangezien ‘Tales From ’85’ niets nieuws toevoegt aan de Upside Down-verhalen. Dat gezegd hebbende, begrijpt de show wat de eerste seizoenen van ‘Stranger Things’ zo speciaal maakte door gebruik te maken van de magie van eenvoudiger tijden.

Na de Sneeuwbal vechten Eleven (Brooklyn Davey Norstedt) en haar vrienden de winter van 1985 tegen een vreemde nieuwe dreiging. Er is een nieuwe soort Upside Down-monsters opgedoken: deze keer evolueren en muteren ze zoals de Xenomorph uit de “Alien” -franchise. Er is ook Nikki Baxter (Odessa A’zion), de nieuwe punkrockjongen op school die meedoet aan dit avontuur en uiteindelijk een cruciale rol speelt in het beschermen van Hawkins. Dit segment speelt zich af maanden vóór de opening van Starcourt Mall in seizoen 3, en direct nadat Eleven de poort in Hawkins Lab sluit in seizoen 2.

“Tales From ’85” maakt optimaal gebruik van het geanimeerde medium om een ​​bizar avontuur op gang te brengen, waardoor de monsters de verwachtingen rond Demogorgons kunnen overstijgen. We hebben het over pompoenzombies, wijnstokachtige monsters en een kolossaal beest met veel ogen dat fungeert als de eindbaas. Laten we eens nader bekijken wat dit grillige avontuur goed doet.

De finale van seizoen 5 van “Stranger Things” heeft ongetwijfeld zijn voordelen, maar dat is het ook doet geen recht aan de serie door grote vragen onbeantwoord te laten. Afgezien van de twijfelachtige afhandeling van het lot van Eleven, verwatert het ook enkele banden binnen een groep die zich in eerdere seizoenen extreem hecht voelde. Dit kan iets te maken hebben met een steeds groter wordende cast, verspreid over een verhaal dat tegen het einde een aantal onnodig ingewikkelde wendingen neemt.

“Tales From ’85” heeft het gemakkelijker om de focus te houden op de kernbende, die af en toe de hulp inroept van mensen als Steve (Jeremy Jordan) of Nancy (Alessandra Antonelli) om het mysterie op te lossen. Maar de verantwoordelijkheid ligt weer bij de groep, waardoor iedereen onderweg een cruciale rol kan spelen. De voornaamste aantrekkingskracht van deze spin-off ligt in het bekende geklets tussen vrienden, zoals wanneer Lucas (Elisha Williams) en Dustin (Braxton Quinney) agressief op elkaar letten, ondanks dat ze even eerder ruzie hadden.

We zien ook dat Mike (Luca Diaz) een meer proactieve rol op zich neemt, waarbij zijn band met Eleven veel gelaagder (en complexer) aanvoelt dan die in het laatste seizoen. De nostalgie die deze momenten oproepen, voelt oprecht en verdiend aan en geeft een gevoel van warmte, zelfs als het gevaar escaleert.

Over gevaar gesproken: “Tales From ’85” maakt omgekeerde monsters weer eng. De Demogorgon verliest in de loop van de seizoenen een deel van zijn mystiek, en daarom voelen de onvoorspelbare wijnstokmonsters van de nieuwe spin-off aan als een verfrissende verandering. Ze zijn sluw en gefocust op overleven, bereid om iedereen op hun pad te vermoorden om hun doel, namelijk terug naar huis gaan, te bereiken. Er is ook een ‘Aliens’-achtige koningin om tegen te strijden, wat zorgt voor een spannende laatste aflevering.

Nikki komt moeiteloos cool binnen door een paar pestkoppen op de middelbare school af te schrikken die Will (Ben Plessala) lastig vielen. Nadat Nikki per ongeluk in de nieuwe zaak verwikkeld is geraakt, doet ze haar uiterste best door in haar garage geïmproviseerde wapens te maken, waardoor uiteindelijk een megakrachtig lasergeweer ontstaat. Nikki’s integratie in de groep voelt naadloos aan, waarbij haar oprechtheid en kameraadschap het aanvankelijke wantrouwen overwinnen.

Er wordt een parallel getrokken tussen de status van Nikki en Will als sociale buitenbeentjes – terwijl Will zich zorgen maakt over zijn sociale perceptie, blijft Nikki onaangetast door een dergelijk oordeel. De twee verbinden zich via deze verbindingsdraad, waardoor Will kan omgaan met een deel van het trauma dat gepaard gaat met de Ondersteboven.

“Stranger Things” heeft in de loop van de tijd ook nieuwe personages toegevoegd of de verhaalfocus aangepast aan bestaande. Het grootste voorbeeld is Holly (Nell Fisher), die plotseling belangrijk wordt in het laatste hoofdstuk van de serie. Hoewel de boog van Holly competent is, gaat dit ten koste van de hoofdpersonen die tegen het einde meer filmtijd verdienden. Een ander verontrustend voorbeeld is Dr. Kay van Linda Hamilton, die weinig anders doet dan haar clichématige functie als gewetenloze militaire onderzoeker.

“Tales From ’85” maakt de zaken niet ingewikkeld door karaktertoevoegingen te maken die diep aanvoelen. Iedereen, van Nikki tot de gemene Daniel (Lou Diamond Phillips), speelt een bepaalde rol die het verhaal dient. In werkelijkheid, Nikki’s aanwezigheid voelt zo betekenisvol dat ze uiteindelijk in Hawkins blijft. Hoewel dit hiaten in het verhaal opent, zou dit in een waarschijnlijk tweede seizoen kunnen worden opgelost, aangezien “Tales From ’85” eindigt met een cliffhanger.

Wat de toekomst ook brengt, “Tales From ’85” is een leuke poort naar het verleden voor fans van “Stranger Things”.