Nogmaals welkom bij Cartoon Corner, een semi-vast onderdeel van deze ruimte waar we tekenfilms recenseren. Ze hebben door de jaren heen hun ups en downs gehad, op creatief en commercieel vlak, maar het zijn lange tijd vooral ups en downs geweest. Oorspronkelijk waren ze voor iedereen gemaakt, daarna schijnbaar voor kinderen, maar interessant voor volwassenen, en uiteindelijk alleen voor volwassenen; ze zijn er nu in alle smaken. Met de juiste mensen erbij lijkt het gemakkelijker om groen licht te geven dan een live-actionshow; acteurs zoals zij omdat ze niet hoeven op te staan voor telefoontjes in de vroege ochtend, of in make-upstoelen hoeven te zitten die in prothesen zijn geplakt die een kunstenaar gewoon kan tekenen; en natuurlijk laten ze variaties van vreemdheid toe die moeilijk op een andere manier weer te geven zijn. We zijn niet meer in Bedrock.
“Stranger Things: Tales from ’85”, dat donderdag in première gaat op Netflix, luidt een nieuw verhaal in tussen de gebeurtenissen van het tweede en derde seizoen, nadat Eleven de poort naar Upside Down had verzegeld en voordat de Russen alles opnieuw verprutsten. Het komt niet zelden voor dat een serie de lege plekken tussen seizoenen opvult of een serie na de annulering verlengt via romans, strips of radioshows. Dit komt het meest voor bij genreshows – de ‘Batman ’66 Meets the Man from UNCLE’ uit 2016 past helemaal in mijn straatje – maar je kunt ook stripboeken vinden die zijn gewijd aan de Brady Bunch, de Monkees en ‘Bonanza’. Verhalen willen doorgaan en de fans zullen pakken wat ze kunnen krijgen. De graphic novels ‘Stranger Things: Tales from Hawkins’ hebben die dienst eerder verricht. “Tales from ’85” is zo, met beweging, geluid en acteerwerk toegevoegd.
Het zou natuurlijk onmogelijk, zo niet amusant zijn, om een ‘Stranger Things’-verhaal dat zich in deze tijd afspeelt te vertellen met de originele acteurs, en gruwelijk, zo niet immoreel, om het te vertellen met AI-klonen. (Het gevraagde salaris zou sowieso onbetaalbaar zijn.) Animatie heeft ook praktische voordelen: een gevecht met een demogorgon kost ongeveer evenveel als een scène in een restaurant rond chili frietjes. Dit zorgt voor meer actie en meer monsters – prachtig weergegeven – en meer gelegenheden voor Eleven om haar superkrachten te gebruiken. En het speelt zich af in een besneeuwde winter, wat bij live action onpraktisch en duur zou zijn geweest, maar het levert allerlei voordelen op in termen van enscenering en sfeer.
Gemonteerd door showrunner Eric Robles, is het een gestroomlijnde, krachtige vertelling, ontdaan van de soapseries die meer van de originele serie in beslag namen dan je je misschien herinnert. Het is een klassiek kind-tegen-monster-avontuur waarin volwassenen grotendeels afwezig zijn, wat dit op zijn eigen manier tot een superieur ‘Stranger Things’ maakt. Er is duidelijk een plot, een mysterie, capriolen (inclusief een ingewikkelde overval) en natuurlijk veel fietsen, maar het belangrijkste is de algehele omgeving, die volledig herkenbaar is, tot aan de instellingen, productplaatsingen, historische referenties en popsongs, maar ook, in zijn schilderkunstige weergave, iets nieuws. Het voelt vertrouwd en fris tegelijk. Je kunt het verhaal volgen of gewoon genieten van het kleurontwerp, de lay-outs en het filmische storyboard.
Al je vrienden uit de live-action-seizoenen zijn hier, plus een nieuw personage, Nikki (Odessa A’zion), groter dan de rest, met een Mohawk, een legerjas en een genie voor MacGyvering-wapens uit oude apparaten. (Ze heeft een voorproefje gekregen van de problemen in Hawkins-stijl en vraagt redelijkerwijs: “Jullie hebben al die lastige dingen meegemaakt en zijn toen meteen terug naar de middelbare school gegaan?” Je hebt dit misschien zelf afgevraagd.) Gestileerd maar niet in de mate dat ze botsen met de naturalistische achtergronden, geven de geanimeerde avatars perfect het uiterlijk en de essentie van hun menselijke modellen weer – net als in het origineel ben ik een fan van deze Max Mayfield (Jolie Hoang-Rappaport) – hoewel met hun grote ogen en gebeeldhouwde kenmerken, kunnen ze ook lijken op marionetten in “Thunderbirds”-stijl. Hun overdreven uitdrukkingen passen in de traditie van een ‘acteerstijl’ die in Disneyfilms is ontstaan en van generatie op generatie van animators is doorgegeven, maar dit is tenslotte een tekenfilm.
Kevin (Jason Schwartzman) en Dana (Aubrey Plaza) in Prime Video’s “Kevin.”
(Eerste)
Er zit veel griezelige spanning in ‘Tales from ’85’. Maar misschien wel verontrustender “Kevin,” nu op Prime Video. Het is gemaakt door Joe Wengert en Aubrey Plaza en speelt zich af in New York City, waar dieren en mensen gelijkwaardig zijn in spraak en intelligentie (zoals in “Bojack Ruiter”), en waarin de emotionele relaties tussen mensen en hun huisdieren quasi-geseksualiseerd kunnen zijn (zo niet, godzijdank, eigenlijk seksueel – hoewel het je misschien een beetje anders naar je eigen dierlijke relaties zou kunnen laten kijken).
Kevin (Jason Schwartzman) is een smokingkat wiens gemakkelijke leven verandert wanneer zijn volk Dana (Plaza) en Dan (Mike Mitchell) uit elkaar gaan. De voogdij over een huisdier is een stijlfiguur die in ieder geval teruggaat tot de scheidingskomedie Cary Grant-Irene Dunne uit 1937 ‘De verschrikkelijke waarheid’ maar hier gaat Kevin in zijn eentje de gemene straten in, waar een levend stuk pizza een dode rat kan meeslepen.
Op zoek naar een slaapplaats komt hij terecht bij Furrever Friends, een Astoria, Queens, opvanghuis met de aspecten van een tussenhuis – er is toch groepstherapie – bevolkt (beestachtig?) met een cast van verliezers, waaronder Armando (John Waters), een Perzische kat (en voormalig Broadway-regisseur) met een geaffecteerde manier van doen en een lange sigarettenhouder; Cupcake (Whoopi Goldberg), een haveloze haarloze kat met een voorliefde voor drugs; Judy (Aparna Nancherla), een optimistisch, idioot Scottish Fold-katje met huilerige ogen; maar ook een Russische rat die de gewoonte heeft zich als andere dieren te vermommen, een eekhoorn met een eikelverslaving, een luidruchtige Sint-Bernardus (denk ik) die de oude tijd mist waarvan hij niet oud genoeg kon zijn om zich deze te herinneren, verschillende insecten en andere dieren waarvan ik de namen niet heb begrepen.
Furrever Friends wordt gerund door Brandi (Amy Sedaris), een bazige kleine Shih Tzu, en haar baasje, Seth (Gil Ozeri). Toneelster Patti LuPone speelt een paard genaamd Patti LuPony, betrokken bij een lange boog over een productie van ‘Mame’. (Het podium in New York is blijkbaar paarden.) Afleveringen omvatten een quarantaine, een Dier van de Maand-wedstrijd, een invasie van kittens, een adoptieceremonie voor huisdieren (zoals een bruiloft) in Provincetown, RI, een hittegolf, een ‘dating’-aflevering (‘Ik wil iemand op de ouderwetse manier ontmoeten’, zegt Kevin, ‘uit volle borst schreeuwend buiten hun raam totdat ze me beginnen te voeden’) en een Fourth of July-verhaal waarin de personages drugs gebruiken om het geluid van het vuurwerk te verzachten – het is een aflevering van drugsgebruik.
De aangeboren zachtheid van Schwartzman past heel goed bij Kevins naïviteit, en doet denken aan zijn werk in een ander stadssprookje van New York, ‘Doodverveeld.’ Het kan visueel verontrustend zijn en er zijn misschien te veel anusgerelateerde grappen (ik zou er genoegen mee hebben genomen). Maar de dialoog is grappig – “Moeten we Airborne nemen? Het is ontworpen door leraren” is een van mijn favoriete regels dit jaar – de sociale satire scherp en de NYC-referenties leuk, als je ze kent (een scène in Café Carlyle, knikt naar Brooklyn’s Union Pool, een personage dat duidelijk gemodelleerd is naar Fran Lebowitz). En gelukkig blijkt het hele bedrijf een groot hart te hebben – soms gebroken, maar zo is het leven, zelfs in Toontown.
