Leestijd: 4 notulen
Recenty, Prins Harry en Meghan Markle’s reis naar Australië toverde een glimlach op de gezichten van iedereen die ze tegenkwamen.
Dit heeft hardcore royalisten, die zich vastklampen aan de noodlijdende monarchie en de Sussexen verachten omdat ze eraan ontsnapten, in paniek gebracht.
Er is een reeks vreemde hitstukken verschenen. Eén in het bijzonder roept Harry op om van zijn vrouw te scheiden en terug te kruipen en te trouwen met ‘English Rose’.
Speel alsjeblieft niet elke keer dat je een racistisch hondenfluitje tegenkomt een drinkspelletje. Je zou zeker omkomen.
Er zijn mensen die geloven dat Groot-Brittannië Harry moet ‘redden’ van zijn nog lang en gelukkig leven
Het voelt echt alsof hardcore aanhangers van de koninklijke familie – en misschien wel de koninklijke firma zelf – instorten vanwege de populariteit van Harry en Meghan.
Het is niet zo dat iedereen ze leuk vindt. Sommige mensen hebben er helemaal geen mening over.
Maar het lijkt erop dat de twee erg geliefd zijn in elk deel van de Engelssprekende wereld, behalve op één klein eiland. Het is toevallig het eiland waarop Harry werd geboren.
Tijdens de trip Down Under van het Sussex-paar zijn er ook hitstukken opgenomen vreemde fanfictie over koningin Elizabethrare insinuaties dat Meghan hebzuchtig of een vlok is (of beide?), en zeuren over de naam van de dochter van het echtpaar.
Een ander nieuw, diep raar artikel wil Harry ‘redden’ van … geluk? Vrijheid? Van de liefde van zijn leven?
De toeschouwer’s William Atkinson, die niet eens de meest Britse naam heeft die we zullen noemen, betoogt dat ‘Groot-Brittannië zijn eigenzinnige prins thuis moet verwelkomen.’
In een artikel dat beweert aanvankelijk de bruiloft van Harry en Meghan destijds te hebben gesteund, duurt het niet lang voordat er diep vreemde, racistische hondenfluiten opduiken.
“De aanwezigheid van Oprah Winfrey en een overenthousiaste Amerikaanse predikant was een beetje flauw”, kan de schrijver blijkbaar niet anders dan verkondigen.
In het artikel was Harry’s diensttijd in het leger in Afghanistan geen lovenswaardige daad van publieke dienstverlening, maar iets om een ’onrustige’ prins structuur te geven.
De schrijver contrasteert Harry ook met een andere koninklijke familie uit de letterlijke 13e eeuw, waarbij hij betreurt dat Harry ‘niet de geneugten had de Fransen te veroveren’. Iemand die nostalgisch klinkt naar de Honderdjarige Oorlog heeft een bepaalde sfeer die niet verrassend is in zo’n artikel.
Dit is waar de zaken nog erger worden
Het artikel zegt dat Harry na zijn militaire dienst ‘in plaats van zich te vestigen met een Chelsy Davy of een Cressida Bonas, op drift raakte’.
Dat zijn geen overdreven hypothetische Britse persoonsnamen, maar de namen van echte vrouwen. Zou het je verbazen om te horen dat beide vrouwen in kwestie blank zijn?
Zou het je verbazen als je hoort dat de auteur iedereen die racisme uitroept als ‘grievenzaaier’ beschrijft, ook al staan ze zelf aan de ontvangende kant van het racisme?
Je kunt niet anders dan de indruk krijgen dat het probleem met Meghan is dat ze niet zo gemakkelijk verbrandt als de ‘nieuwe Sloane of Engelse Rose’ waarmee de auteur hem aanspoort te trouwen.
Het andere probleem is natuurlijk dat ze om Harry’s geestelijke gezondheid lijkt te geven. De auteur lijkt het ook niet leuk te vinden dat Harry er zelf om geeft.
Tijdens het artikel wordt gezeurd dat Harry “nog steeds vermoeide clichés over zijn geestelijke gezondheid uitdraagt.”
De auteur gaat vervolgens in een spiraal terecht en spuwt betekenisloze beweringen uit als: “Harry was het slachtoffer van Peak Wake.”
Vreemd genoeg beschuldigt het artikel: “Zijn vrouw belichaamt al zijn ergste excessen: de verlammende focus op geestelijke gezondheid, een nihilistisch verlangen om instituties af te breken, een voortdurende grieven rond seks en ras.”
Het is waar, als iemand dat gelooft het erkennen van systemische ongelijkheid en willen dat deze verandert is slecht – de definitie van werd wakker – dan houden ze waarschijnlijk niet van Meghan.
Ja, ze geeft om deze dingen. Maar de toon en de dictie van het artikel lijken een grote prioriteit te hebben als Harry’s hypothetische ‘Engelse Roos’ leliewit zou zijn. Jawel!
We wijzen hier niet eens op om deze specifieke schrijver aan te spreken. Grotendeels.
Zoals we al zeiden, is het slechts een van de vele paniekerige hitstukken die de afgelopen weken naar voren zijn gekomen toen het koningshuis naar het moeiteloze charisma van Harry en Meghan keek op plaatsen waar hun eigen bezoeken mislukten.
