Robert De Niro is een van die acteurs die tot een klasse apart behoort. De ‘Taxi Driver’-ster heeft in de loop van een lange en roemruchte acteercarrière talloze onderscheidingen verzameld, en heeft zich ook beziggehouden met regie-inspanningen. Daarom was De Niro’s regiedebuut uit 1993, ‘A Bronx Tale’, een veelbelovend begin. Zijn tweede regierol kwam in 2006, toen De Niro daarna ‘The Good Shepherd’ regisseerde een kans om zich te herenigen met Martin Scorsese in ‘The Departed’ afwijzen.
De Niro’s op de CIA gerichte spionagethriller is een spektakel vol sterren. Naast De Niro zelf spelen er onder meer Matt Damon, Angelina Jolie, Joe Pesci en John Turturro in de film. Hoewel de film gemengde kritieken kreeg, heeft “The Good Shepherd” veel te bieden op het gebied van verhaalbeats en een meeslepende centrale uitvoering. Damon, die zijn talent destijds al had bewezen met de ‘Ocean’s Trilogy’ en de ‘Bourne’-franchise, brengt opvallende emotionele diepgang in de rol van Edward Wilson, een fictieve contraspionageofficier. Wanneer het over het algemeen competente script van Eric Roth (‘Forrest Gump’, ‘The Insider’) hapert, vult Damon de gaten op met subtiele, onuitgesproken innerlijkheid.
Hoewel Damons optreden voldoende reden is om de film van De Niro te bekijken (of opnieuw te bekijken), heeft deze dan nog iets meer te bieden? Immers, de vroege jaren 2000 waren doordrenkt met memorabele spionagethrillers. Ook kwamen heavy hitters als “Mission: Impossible III” en “Casino Royale” in hetzelfde jaar uit, waardoor het des te moeilijker werd voor een zelfserieuze film als “The Good Shepherd” om op te vallen. Dat gezegd hebbende, is het beeld van De Niro op sommige punten intelligent en boeiend, en doet het een oprechte poging om een origineel verhaal te vertellen over de jacht op een mol binnen de CIA. Laten we er dieper op ingaan.
Robert De Niro’s The Good Shepherd laat zijn oorspronkelijke uitgangspunt werken
Spoilers voor “De Goede Herder” in het verschiet.
De film begint met de invasie van de Varkensbaai in 1961, de mislukte Amerikaanse militaire invasie van Cuba. CIA-officier Edward (Matt Damon) wordt gewaarschuwd voor een mol binnen de afdeling, en hij vindt cryptisch bewijsmateriaal in zijn appartement. In een flashback naar 1939 ontmaskert Edward een nazi-sympathisant genaamd Fredericks (Michael Gambon) en behandelt hij de aankondiging van de Tweede Wereldoorlog. “The Good Shepherd” gaat verder met het in kaart brengen van de nuances van Edwards moeilijke jeugd en het pad dat hem naar het sombere heden leidde. Personages gespeeld door Alec Baldwin en Keir Dullea flitsen in en uit deze trage thriller en dwingen ons om al onze aandacht te richten op Damons Edward en Robert De Niro’s generaal Bill Sullivan (die Edward zelf uitkiest om de contraspionage-eenheid te leiden).
Natuurlijk kan een spionagefilm die te didactisch is voor zijn eigen bestwil voor sommige doelgroepen een ploeteren worden. Hoewel ‘The Good Shepherd’ de zaken interessant genoeg houdt, is het onderwerp misschien iets te somber voor degenen die gewend zijn aan flitsendere interpretaties van het genre. Hoewel De Niro een duidelijke visuele identiteit aan de film toevoegt, geeft hij zich zelden over aan spektakel dat leidt tot gestileerde shoot-outs of diepgewortelde gespannen sequenties. In plaats daarvan moeten we ons onderdompelen in Edwards ingewikkelde beroep, dat voortdurend een samensmelting van het persoonlijke en het politieke vereist. Terwijl Edward te maken krijgt met de druk om de mol te identificeren, wordt zijn toch al matte bestaan steeds ellendiger.
Al met al zorgt ‘The Good Shepherd’ voor een intrigerende kijkervaring voor wie kronkelende verhaallijnen over ingewikkelde complotten en de angstaanjagende alledaagsheid van de bureaucratie kan waarderen. Dit is een van de beter geregisseerde De Niro-films, dus het is de moeite waard om een eerlijke kans te maken.
