Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als je je afvraagt waarom speculatieve, apocalyptische sciencefictionthrillers niet vaak worden gepresenteerd via een documentair raamwerk dat zich richt op gebeurtenissen uit de echte wereld en publieke figuren, komt dat omdat het leidt tot rampzalige stukken als 2073; een film met een duidelijke boodschap die op de meest onsamenhangende manier aan het publiek wordt overgebracht. Hoe ambitieus deze film ook mag zijn, hij is ongelooflijk moeilijk om naar te kijken en benadrukt een uniek probleem: hij is niet allegorisch, maar eerder te echt te hanteren. Ik wou dat ik net zo origineel was als Rotten Tomatoes-recensent Glenn Dunks, die deze film simpelweg ‘Doomscrolling: The Movie’ noemde, want dat is precies wat 2073 is ondanks de veelbelovende thumbnail en synopsis die je ziet als je de titel op Max wilt streamen.
Ik ben niet boos, ik ben alleen teleurgesteld, want ook al 2073 is gecategoriseerd als een documentaire en een thriller, het is ongeveer 10 procent thriller, als dat zo is, en de rest is precies het soort dingen dat je zult zien als je in paniek door je Instagram-feed bladert terwijl je je afvraagt hoe dicht we eigenlijk bij de dystopische realiteit zijn die we, volgens de film, snel naderen.
De toekomst is een sombere plek in 2073
2073 begint met belofte omdat het het gezichtspunt volgt van een eenzame vrouw die eenvoudigweg bekend staat als ‘Ghost’ (Samantha Morton). Terwijl hij samen met andere veroordeelde mensen onder een lang verlaten winkelcentrum leeft, leggen verhalen van Ghost uit hoe ver de samenleving is geworden, en wil hij een verhaal vertellen over hoe de mensheid op zo’n sombere bestemming is aangekomen. In constante angst om onderzocht en tot zwijgen gebracht (gedood) te worden door de overheid, duikt Ghost dumpster naar voedsel en voorraden wanneer het veilig is om dat te doen, en trekt zich ondergronds terug naar haar vervallen complex dat wordt bezet door andere overlevenden die even slechter zijn door slijtage.
En laat me je vertellen: deze post-apocalyptische scènes zijn absoluut adembenemend. Ik wilde meer leren over hoe de samenleving anno 2073 functioneert, en daar had ik graag meer van gezien. De hiërarchie van de macht, het verlangen om de massa te heropvoeden zodat zij hun onderdrukkers kunnen omverwerpen, en de staat van voortdurend toezicht waar de samenleving doorheen leeft, zijn op zijn zachtst gezegd boeiend, en deze fictieve maar helaas geloofwaardige setting is een vruchtbare voedingsbodem voor verhalen van een hoger niveau over een samenleving in verval die nog niet heeft ontdekt hoe ze de stukken moet oppakken en aan het volgende hoofdstuk in onze collectieve menselijke geschiedenis kan beginnen.
Nou, dat werd donker
Het beste deel over 2073 zijn de sequenties die zich afspelen in de dystopische toekomst die elke verstandige kijker met een absoluut gevoel van angst zullen vervullen, en dan gebeurt er plotseling het ergste wat ooit mogelijk is: we krijgen een documentaire die doet denken aan de angstzaaiende Zeitgeist-filmreeks die uitstekend werk heeft geleverd door te wijzen op de gevaren van een totalitaire regering, maar nooit zelfs maar probeert het publiek gerust te stellen door een haalbare of zelfs realistische oplossing te presenteren voor de problemen waarmee we worden geconfronteerd, zodat we daadwerkelijk gezamenlijke inspanningen kunnen leveren om aan de goede kant te komen van de geschiedenis en voorkomen dat zo’n sombere toekomst zich voordoet.
Met andere woorden, 2073 probeert twee verschillende films te zijn: a dystopische sciencefiction thriller die zich afspeelt in een fictieve, niet zo verre toekomst, en een documentaire met echte archiefbeelden uit het heden om uit te leggen hoe deze dystopie tot stand kwam.
Maar daarin schuilt het probleem.
Terwijl je kijkt naar de documentairereeksen waaruit het grootste deel bestaat 2073’s runtime, ik voelde me net Alex uit Een Uurwerk Oranjedie gedwongen werd om met zijn ogen open voor televisietoestellen te zitten, zodat hij in een alarmerend tempo alle beelden in zich op kon nemen. Dit soort voordracht ontdoet de mystiek van het interessantere verhaal – de fictie die zich afspeelt in 2073 – dat had kunnen worden gebruikt als een voertuig om oplossingen voor te stellen voor een samenleving die ondergronds is gedreven door de machthebbers.
Twee verschillende mislukte films in één
Terwijl ik waardeer wat 2073 wat ik probeerde te bereiken, liet een slechte smaak in mijn mond achter, omdat het overkomt alsof het preekt voor een koor dat al op de hoogte is van de huidige stand van zaken, maar zich machteloos voelt om op enige zinvolle manier te handelen om te voorkomen dat de zaken erger worden.
We weten al dat de rijkdom op zo’n manier geconcentreerd is dat de arbeidersklasse onder de duim van de heerser blijft. We weten al dat politici en technologiebroeders de mensheid onder het tapijt vegen, zodat een select aantal machthebbers de ruimte kan verkennen terwijl de rest van ons lijdt. We weten al dat datamining-miljardairs en chronisch online zorgwratten een vreselijke combinatie zijn voor de mensheid, omdat het suggereert hoe kunstmatige intelligentie binnenkort de massa zal beheersen als het een manier vindt om slimmer te worden dan de mensen die het wil manipuleren.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar wat doen we eraan? Het interessante verhaal – het verhaal dat ik wilde zien – in 2073 is hoe toekomstige mensen omgaan met de maatschappelijke ineenstorting en hun zinnen zetten op een betere toekomst. Wat we in plaats daarvan krijgen is een razendsnelle nieuwsfeed van de huidige tijd die in onze ogen wordt gestraald alsof we willen zeggen: ‘Je kunt hier niets aan doen’ en ‘we zijn al gedoemd.’
Streamen 2073 Aan Max
Als je op zoek bent naar een ultra-gecomprimeerd overzicht van de actualiteit, zoals verteld via verschillende nieuwsbronnen, dat leidt tot een high-concept weergave van de toekomst die heel goed werkelijkheid zou kunnen worden, dan 2073 kan uw interesse wekken. Maar als je verwacht te zien hoe de mensheid door speculatief uit de as wil herrijzen sciencefiction verhalen vertellen, je zult ernstig teleurgesteld zijn. Door echte, hedendaagse wereldgebeurtenissen naast elkaar te plaatsen met wat in alle opzichten een fictiewerk is, 2073 slaat op beide fronten de plank mis omdat het echt is, het is eng, en het biedt een verontrustende kijk op hoe we collectief in een alarmerend tempo een ellendig pad bewandelen, maar gebruikt nooit de fictie die het creëert om op betekenisvolle wijze te onderzoeken hoe we uit deze schijnbaar onvermijdelijke puinhoop kunnen komen.
2073 krijgt een A voor inspanning en concept, en een F voor uitvoering. Als je wilt zien hoe verrot de wereld is, start dan gewoon je nieuws-apps, of spring op TikTok of Instagramom een spoedcursus te volgen, omdat het eigenlijk hetzelfde is. Als je er snel een einde aan wilt maken en verder wilt gaan met je leven, kun je streamen 2073 op Max.
