Er is een instinctief gemak in de manier waarop Oye over Lagos praat, de stad die door elke centimeter van de collectie pulseert. “Mijn dag is chaotisch, maar er schuilt een zekere schoonheid in die chaos”, zegt ze. “Wonen in Lagos betekent dat niets ooit saai is en dat is precies waarom ik me ertoe aangetrokken voel.” Die energie komt terug in de kleding: de verzadigde kleuren, de grafische tekst, de verwijzingen naar bussen, wasdagen en slogans langs de weg. “Ik vind inspiratie in het alledaagse: het verkeer, het ritme van de straten, de geluiden, het eten en vooral: de mensen.”
Het grijze 420 Terry Cloth Soul Sistas trainingspak, een van de belangrijkste stukken van de collectie, onderzoekt de kracht en aantrekkingskracht van vrouwelijke vriendschap: comfort en wrijving bestaan naast elkaar. Zusterschap vormt de kern van Meji Meji’s DNA, tot en met de naam. “Zelfs de naam Meji Meji weerspiegelt dat ‘Meji’ twee betekent in het Yoruba”, zegt Oye. “Het merk is geïnspireerd door mijn grootmoeder, die in Ore Meji Street woonde, wat zich vertaalt naar ’twee vrienden’. Dat gevoel van dualiteit, verbondenheid en zusterschap loopt terug in alles wat we doen.”
De vrouwen in haar eigen leven hebben ook het label gevormd. Oye vertelt hartelijk over haar moeder, die haar leerde naaien met krantenpapier en hun kelder ombouwde tot een geïmproviseerde werkplaats. “Mijn moeder was mijn eerste voorbeeld van overtuiging”, zegt ze. “Ze geloofde in mij, ook al begrepen anderen mijn verlangen om ontwerper te worden niet.” Dan is er nog haar zus, “mijn baarmoedervlam Kanyinsola”, en het bredere netwerk van vriendinnen die haar blijven inspireren. “Het gaat niet alleen om kleding, het gaat om verbinding, reflectie en vrouwen die samen door het leven gaan, dromen, bouwen en ruimte voor elkaar houden.”
Elders de samenwerking van Meji Meji met fotograaf Chukwuka Nwobi verandert de straatcultuur van Lagos in draagbare typografie. De Danfo-rok en -hoed, beplakt met de woorden ‘balance’, zijn gebaseerd op een van Nwobi’s foto’s van een bus met de zinsnede: “No food for lazy man so balance.” Oye ziet deze slogans als een taal van overleven. “Zinnen als ‘geen eten voor een luie man’ zijn meer dan uitspraken, het zijn constante herinneringen die mensen met zich meedragen”, zegt ze. “In heel Afrika, vooral in steden als Lagos, fungeren openbare bussen als bewegende reclameborden van motivatie.”
Voor Oye gaat Meji Meji uiteindelijk over het behouden van verhalen en het vooruit helpen ervan. “Door elk stuk draagt Meji Meji een boodschap uit: eren waar we vandaan komen, vieren wie we zijn en deel die geest met de wereld.” In haar handen wordt de herinnering iets tastbaars – uitgerekt over gaas, gedrukt op katoen en trots op straat gedragen.
Fotografie Nana Kwadwo Agyei Addo.
