Sinds ik bijna tien jaar geleden begon met dj’en, is het een droom van mij om te dj’en op een muziekfestival, een plek waar muziekliefhebbers uit alle lagen van de bevolking samenkomen. Dus toen ik de kans kreeg om te draaien op Coachella, het festival aller festivals van het land, was ik in de wolken.
Dit was de tweede keer dat ik bij Coachella speelde Feest in mijn woonkamereen house party-concertserie opgericht door Yannick “Thurz” Koffi, geboren in Inglewood in 2015. De activering, ontworpen om eruit te zien als een echte woonkamer met banken en kunstwerken, was een samenwerking met GV Zwarteen groep die reclame maakt voor ‘Black, Indigenous, and People of Color (BIPOC) om te zien op het festival.’ De afgelopen vier jaar heeft Koffi DJ’s en muzikanten uitgenodigd (Ty Dolla-tekenP-Lo, Kamaiyah en Isaiah Rashad, om er maar een paar te noemen) om op te treden in de pop-up, die al snel een populaire side-quest is geworden voor festivalgangers. Dus toen Koffi mij vroeg om deel uit te maken van de gestapelde line-up tijdens weekend 1, was ik vereerd.
-
Deel via
Na wekenlang mijn set klaar te hebben gemaakt, was het voor mij eindelijk zover dat ik op zondagmiddag kon gaan draaien. Ik heb het hele weekend genoten – van het artiestencomplex vol beroemdheden tot de exclusieve pop-ups (Redbull Mirage en de schuilplaats Soho House) en het gratis dineren. Hier is een kijkje achter de schermen vanuit het perspectief van een artiest en wat ik heb geleerd over dj’en op het festival.
Kailyn Hype speelde house, hiphop, jersey club, baile funk en andere genres tijdens haar energieke DJ-set bij Coachella.
(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)
1. Draaien op een woestijnfestival overdag is heel anders dan in een bar
Ik had de leiding over het starten van de activatie op de laatste dag van Coachella Weekend 1, wat een ondergewaardeerde taak is omdat het betekent dat jij de toon voor de dag mag zetten.
Als ik in een bar, club of rommelmarkt aan het draaien was, zou ik waarschijnlijk rustiger aan mijn set beginnen met meer chille nummers voordat ik aan knallers begon. Maar dit was een festival en het publiek was klaar om te feesten, dus ik verspilde niets van mijn 45 minuten durende set. (Mijn set stond aanvankelijk gepland voor een uur, maar werd afgebroken vanwege een vertraging bij de soundcheck.) De grote hiphopnummers liet ik echter aan de andere DJ’s over om te spelen, wat een gebruikelijke DJ-hoffelijkheid is.
Met nummers als “Tonight” van Pink Pantheress, “Am I Wrong” van Anderson.Paak, “Brighter Days” van Cajmere, “Nissan Altima” van Doechii en verschillende energieke remixen die ik op Bandcamp vond, was mijn set alles waar ik op had gehoopt: leuk, vrolijk en bevrijdend. De menigte en ik sprongen op en neer, gooiden onze handen in de lucht, zongen en dansten samen. En zelfs als ze de woorden van een bepaald nummer niet kenden, stonden ze er nog steeds voor open, wat een van de beste gevoelens is die je als DJ kunt krijgen.
2. Het artiestenpolsbandje was mijn gouden ticket voor een heerlijk buffet
Met zoveel heerlijke voedselverkopers zoals Villa’s Tacos, Prince Street Pizza, Happy Ice en El Moro, wist ik dat ik goed ging eten bij Coachella. Wat ik niet had verwacht, is dat er gratis catering zou zijn voor mensen met artiestenpolsbandjes, zoals ik. Nadat ik me een weg had gebaand door het kunstenaarscomplex, langs de golfkarretjes die artiesten en beroemdheden vervoerden (ik zag Teyana Taylor en Damson Idris) en langs een pad vol planten, bereikte ik de uitgebreide eetzaal. In de kamer, die was gedrapeerd met kleurrijke gordijnen waaraan gitaren waren bevestigd, voelde ik me als een kind aan een buffet. Er waren poke bowls, een broodjesstation, pizza, steak, ijscoupe en zelfs een ‘wrap station’, zodat je je eten mee kon nemen.
“Sinds ik bijna tien jaar geleden begon met dj’en, is het een droom van mij om op een muziekfestival te dj’en”, zegt Kailyn Brown.
(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)
3. Maar zelfs als je een artiestenpolsbandje hebt, zijn lange rijen onvermijdelijk
Bij elk groot evenement, of het nu een muziekfestival of een sportwedstrijd is, zijn rijen te verwachten. Maar ik zou liegen als ik niet zou toegeven dat ik verwachtte dat de wachtrijen in het artiestencomplex – een exclusieve backstageruimte voor artiesten en hun crews – korter zouden zijn. Ik besefte al snel dat de rijen onvermijdelijk waren en als ik echt moest gaan, was het meestal sneller om naar de porta-potties in de algemene toelatings- of VIP-ruimtes te gaan.
4. Ik vond rust in exclusieve lounges
Na urenlang over het festival te hebben rondgelopen, was het fijn om even te kunnen ontsnappen aan de hitte in stijlvolle, exclusieve ruimtes zoals de Red Bull Mirage en de schuilplaats van Soho House.
Red Bull nodigde me uit om hun sociale centrum en horecabestemming van drie verdiepingen in Coachella te bezoeken, inclusief een Nobu omakase-diner op de bovenste verdieping. Het keek uit op het Quasar-podium en bood de perfecte plek om te genieten van de kenmerkende cocktails van het energiedrankbedrijf (de Paloma was mijn favoriet) en om energieke DJ-sets te bekijken van artiesten als David Guetta, Fatboy Slim en Pawsa. Het is ook de plek waar Olandria, favoriet uit seizoen 7 van Love Island USA, Red Bull-mocktails (en looks) serveerde van achter de bar.
Terwijl Red Bull Mirage voor de sfeer van de dagclub zorgde, was de energie in de schuilplaats van Soho House iets relaxter. Gelegen in een luxe tent met airconditioning vlakbij het Coachella-podium, konden genodigden en Soho House-leden met VIP-passen bestellen bij de op maat gemaakte bar, een hapje eten (bijvoorbeeld hamburgers, friet en maki-broodjes) en genieten van muziek van een live DJ.
Party in My Living Room, opgericht door Yannick “Thurz” Koffi, geboren in Inglewood in 2015, is een serie houseparty-concerten.
(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)
Met een artiestenpas op sleeptouw verkende Kailyn Brown de artiestenlounge, de eetzaal en andere exclusieve ruimtes op het muziekfestival.
(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)
5. Er kunnen veel muziekfestivals zijn, maar er is een reden waarom we steeds terugkomen
Nadat ik klaar was met mijn set, kwamen verschillende mensen naar me toe om me te bedanken, waaronder een man, een in Mexico gevestigde kunstenaar genaamd Memo Wright, die een live schets maakte van mij terwijl ik aan het draaien was, wat mijn dag goed maakte. Zelfs een paar van mij Keer collega’s nam een pauze van het rapporteren om langs te komen en hallo te zeggen.
Toen ik de volgende ochtend vanuit de woestijn naar huis reed, dacht ik na over waarom ik zo dol ben op muziekfestivals en deze al sinds mijn zestiende bezoek. Hoewel evenementen als Coachella een slechte naam krijgen omdat ze duur, druk en oncomfortabel zijn (ja, het is warm en stoffig), herinnerde deze ervaring me eraan waarom mensen blijven terugkomen: voor de liefde voor muziek en voor de mogelijkheid om te communiceren met anderen die er net zo geobsedeerd door zijn als jij.
