De legende van Jerry West was zo goed ingeburgerd toen hij in 1974 met pensioen ging bij de Los Angeles Lakers dat hij al de inspiratie was geweest voor het NBA-logo. Een halve eeuw later blijft West zevende aller tijden in punten per wedstrijd en heeft hij het record aantal punten per wedstrijd in een play-offserie, cijfers die nog opmerkelijker zijn omdat hij het deed zonder het driepuntsschot.
Maar West was natuurlijk nog niet klaar. Als scout en algemeen manager was hij een belangrijke architect van de Showtime Lakers-teams van de jaren tachtig en verwierf hij later zowel Kobe Bryant als Shaquille O’Neal om een nieuwe dynastie op te bouwen. West was ook een leidinggevende voor de Golden State Warriors in hun hoogtijdagen en gaf cruciaal advies over het spelerspersoneel.
Door dit alles heen worstelde West echter met depressies en een gevoel van zelfhaat, en had hij problemen met intimiteit, waarvan een groot deel een bijproduct was van een moeizame jeugd in West Virginia met een dominante vader.
Die tweedeling, zijn uiterlijke succes en innerlijke onrust, vormen de kern van ‘Jerry West: het logo”, een nieuwe documentaire voor Prime Video, van de ‘zwartachtige’ maker Kenia Barrisregisseerde zijn eerste documentaire.
Kenia Barris in “Jerry West: het logo.”
(Eerste)
“Ik kom uit LA en was een fan van de Showtime Lakers toen ik opgroeide”, zegt Barris, dus hij zette zijn naam in het project in de veronderstelling dat hij op zijn minst een held zou ontmoeten. “Maar het klikte meteen en ik voelde een verwantschap met hem.”
Dat vermogen om verbinding te maken was onderdeel van de magie van West, zoals blijkt uit de reeks NBA-legendes die hem in de documentaire hulde brengen, waaronder Lakers als Magic Johnson, James Worthy, Pat Riley en O’Neal, samen met Steph Curry en Michael Jordan.
Vlade Divac werd door West verhandeld om de rechten op Bryant veilig te stellen, maar hij koos West uit om hem voor te stellen tijdens zijn introductie in de Hall of Fame. In een recent telefonisch interview prees Divac West als “een vaderfiguur als je die nodig had en een vriend als je die nodig had. Hij was heel eerlijk en gaf om mensen en hielp je je doelen te bereiken. Hij is een van de beste jongens die ik ooit heb ontmoet. Punt.”
Barris, die eerder uitgebreide interviews met West deed het Laker-icoon stierf in 2024sprak onlangs per video over het maken van de documentaire, waarin ook NBA-commissaris Adam Silver voor het eerst erkent dat West was het logo van de sport. Dit gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Jerry had al verteld over zijn leven in zijn memoires, ‘West aan West’, Maar denk je dat dit nog steeds louterend voor hem was?
Zijn boek trok me echt aan om de documentaire te maken, omdat het zo eerlijk was. Ik denk dat het idee dat hij deze dingen hardop zou zeggen voor een camera met zijn kinderen en kleinkinderen in de buurt, een catharsis voor hem was.
Had hij het gevoel dat het einde naderde?
Jerry zou zeggen: “Het voelt alsof ik in Gods wachtkamer zit.” Hij hield er niet van om oud te worden, omdat hij als atleet zo veel contact had met zijn lichaam: hij kon hoger springen en verder rennen dan zijn vrienden. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, zat hij op de loopband en jogde hij met gewichten. Hij was in de tachtig, maar zei: ‘Vroeger kon ik met meer gewichten joggen.’
Hij voelde zich oud, maar ik denk niet dat hij dacht dat hij zou overlijden.
Was hij geïrriteerd door zijn vertolking in de Lakers-serie van HBO?Tijd winnen”, wat in 2022 voor controverse zorgde?
De show was vermakelijk, maar het stoorde hem echt en hij vond het niet eerlijk. Ik denk dat die serie hem er misschien toe heeft aangezet dit te willen doen, als ik helemaal eerlijk ben.
“Jerry zou zeggen: ‘Ik heb het gevoel dat ik in Gods wachtkamer zit’”, zegt regisseur Kenya Barris, die vóór zijn dood in 2024 uitgebreide interviews afnam met de Lakers-legende.
(Eerste)
Hij en zijn familie praten openlijk voor de camera over zijn geestelijke gezondheidsproblemen. Was het moeilijk om dat qua klank in evenwicht te brengen met zijn geweldige prestaties in het basketbal?
Ik wilde niet iets sombers of een melodrama maken. Maar het zou niet compleet zijn als hij niet over de strijd sprak. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, kwam hij net uit een depressie en iedereen die dat ooit heeft meegemaakt, begrijpt dat het eigenlijk een worsteling is. Het was dus erg belangrijk om een compleet beeld te krijgen van wie dit personage was. En het was ook belangrijk voor zijn familie, omdat zij dit ook met hem meemaakten. Ze waren verdrietig om hem te zien lijden, maar ze hadden er ook doorheen geleden.
We wilden echt praten over wie dit personage was en wat hem vormde. Het grootste deel van wie we zijn, wordt gevormd tussen de leeftijd van 0 en 12 jaar en in die jaren heeft Jerry veel gezien en veel meegemaakt.
Toen zijn oudere broer in Korea werd vermoord en zijn vader de kist bij de kerstboom zette…
Dat was gek. Als we het publiek konden laten begrijpen wie deze man was, zou het hen empathie geven voor alles daarna.
Als GM (algemeen manager) was hij een blanke man in deze overwegend zwarte sport, maar hij kwam ook binnen met een chip op zijn schouder, en hij zag deze jonge spelers die geen sterke vaderfiguren hadden gehad en net als hij uit sociaal-economisch achtergestelde plaatsen kwamen, en hij was in staat echte relaties met hen op te bouwen.
Hij wilde er niet veel over praten in de documentaire, maar hij deed veel voor burgerrechten en voor de belangenbehartiging van spelers voor de NBA, voor de zwarte spelers, die niet dezelfde stem hadden als hij. Maar hij deed het rustig.
Jerry West tekende Shaquille O’Neal bij de Lakers in 1996 na vier jaar bij de Orlando Magic. (Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images)
Jerry West, links, Kobe Bryant en Lakers-hoofdcoach Del Harris in 1997. Bryant werd overgenomen in een ruil voor Vlade Divac. (Juan Ocampo/NBAE via Getty Images)
Eén ding dat de documentaire vermijdt is de controversiële relatie met Phil Jackson – die niet eens wordt genoemd – en de oorzaak van Wests vertrek uit de Lakers vlak nadat hij die dynastie had opgebouwd. Wilde hij er niet over praten?
Wij spraken erover. Je kunt niet zo’n lange carrière hebben zonder een aantal controversiële dingen te doen. Maar ik wilde niet dat dit een wellustige blik op de negatieve verhalen zou zijn. Ik kreeg daar het idee van een spanning met de Lakers, maar ik wilde er zeker van zijn dat ik die relatie niet zou verontreinigen op basis van bepaalde dingen waar ik niet op in zou gaan. Het was geen soort gotcha-documentaire. Het was meer een eerbetoon aan hem.
Mensen hebben zich afgevraagd of hij was gebleven, of hij had kunnen voorkomen dat de relatie tussen Kobe Bryant en Shaquille O’Neal naar het zuiden ging, en ik zou graag willen weten wat hij ervan dacht.
Daar hebben we het wel over gehad. Hij gelooft dat hij ze bij elkaar had kunnen krijgen en hij zei dat hij gelooft dat ze door hadden kunnen gaan en nog vier of vijf kampioenschappen hadden kunnen winnen.
