Mijn tienerdochter en ik ben onlangs naar Ierland verhuisd na twaalf jaar in Duitsland en Spanje te hebben gewoond.
Ik ben opgegroeid in Ierland, maar ik wilde dat mijn dochter andere culturen zou ervaren. Dus toen ik dat was een baan aangeboden in Berlijn greep ik mijn kans.
Nu we terug zijn, ben ik heel blij dat ze die tijd in het buitenland heeft gehad. Zeker, een kind opvoeden in een land dat nieuw voor je is, is niet zonder uitdagingen, maar ik geloof echt dat het haar veerkrachtiger en onafhankelijker heeft gemaakt.
Nadat ik in drie landen had gewoond, implementeerde ik de beste opvoedingslessen uit elke cultuur om mijn dochter te helpen opvoeden.
In Duitsland begint de onafhankelijkheid jong
Mijn dochter was zes maanden oud toen we naar Berlijn verhuisden, en dat was ook zo ouders in Duitsland hebben wettelijk het recht om hun kinderen vanaf 12 maanden in te schrijven in door de staat ondersteunde instellingen Wij (kleuterschool), we hebben geen a georganiseerd Wij plaats voor haar totdat ze twee was geworden.
Ik had al gezien hoe kinderen in Berlijn meer vrijheid kregen op de speelplaatsen, maar ik was nog steeds verbaasd over hoe duidelijk zelfredzaamheid verweven was in de speeltuinen. Wij ethos.
Kinderen werden aangemoedigd om vrij te spelen en meer risico’s te nemen, waarbij hobbels en blauwe plekken onderweg daar allemaal bij hoorden. Het nemen van eigen beslissingen werd ook toegejuicht, zo erg zelfs dat toen mijn dochter de oudere kinderen wilde kopiëren en voor haar eigen kinderen wilde beginnen zindelijkheidstrainingdat deed ze.
Toen de kleuterschool echter een logeerpartijtje ter plaatse organiseerde, voelde het als een brug te ver. Mijn dochter was net drie geworden, en hoewel andere ouders het daar zonder aarzeling mee eens waren, kon ik dat gewoon niet. Ze was er niet bij, en ik denk nog steeds dat dat juist was. Maar het zorgde ervoor dat ik beter ging kijken naar andere momenten waarop ik haar er misschien van had weerhouden een beetje onafhankelijkheid te genieten.
Als we langer in Berlijn waren gebleven, zouden we zijn aangemoedigd om haar om zeven uur alleen naar school te laten lopen. Ik weet niet zeker of ik dat had kunnen accepteren, ook al wordt dit soort autonomie zorgvuldig uitgerold. Bovendien ondersteunt de staat ouders in deze eerste stappen, wat wel helpt om vertrouwen te wekken. Mijn baan was bijvoorbeeld wettelijk verplicht mij betaald verlof te geven om haar te helpen zich vestigen in de kleuterklas.
Dus hoewel ik de Duitse aanpak niet volledig overnam, begon ik onafhankelijkheid niet te zien als iets dat begint zodra kinderen tieners worden, maar als een vaardigheid die kinderen vanaf hun vroegste jaren op verantwoorde wijze kunnen aanleren.
In Spanje leerden we plezier te hebben buiten het gezin
Toen we naar Madrid verhuisden, werd mijn dochter vier, en het verschil was groot opvoedingscultuur was onmiddellijk.
In Spanje staat familie centraal. Weekends worden in beslag genomen door grote familiediners of uitstapjes naar bejaarde ouders. Zodra het weer verbetert, gaan velen ook naar hun toe pueblotypisch het dorp van hun grootouders. Hier brengen kinderen tijd door met neven en nichten en uitgebreide familie. Het is leuk en heel sociaal, maar omdat we geen Spaanse relaties hadden, stonden we er totaal buiten.
Berlijn was een echte expatstad, dus de weekenden waren gevuld met ontmoetingen met andere moeders en kinderen in speeltuinen en op kinderen gerichte ontmoetingen. kindercafes. Omdat het een meer traditionele Spaanse stad is, was het expatleven van Madrid echter niet zo gemakkelijk in te passen. Speelafspraakjes waren niet de norm, en ondanks dat ik een geweldige groep schoolvriendjes had, waren de weekends van mijn dochter vaak alleen wij tweetjes.
Dat gezegd hebbende, tijdens de lange, hete zomers was het niet ongebruikelijk om dit te zien jonge kinderen buiten tot middernacht, spelend op pleinen terwijl ouders socialiseerden. Dat zou in Berlijn ongebruikelijk zijn geweest en in Ierland waarschijnlijk als slecht ouderschap worden beschouwd, maar die gemakkelijke vrijheid gaf ons momenten om met elkaar om te gaan en de eenvoudiger geneugten van het leven te waarderen.
Als Berlijn haar onafhankelijkheid hielp ontwikkelen, zorgde het leven in Spanje ervoor dat mijn dochter meer zelfvertrouwen kreeg in haar eigen bedrijf, een kenmerk dat ik nu als een van haar grootste sterke punten beschouw.
We hebben het evenwicht terug gevonden in Ierland
Omdat ik een alleenstaande moeder werd, keerde ik met mijn dochter terug naar Ierland, net toen ze haar tienerjaren inging.
In Dublin ligt de nadruk meer op veiligheid dan op onafhankelijkheid. Ik begrijp dit helemaal. Hoewel het stadscentrum van Dublin kleiner is dan Berlijn of Madrid, is het na een bepaalde tijd stil en zou ik me zorgen maken over de veiligheid van mijn dochter daar.
Maar hoewel ik haar niet alleen de stad in laat reizen, gebruikt ze nog steeds lokaal openbaar vervoer en loopt naar het huis van haar grootmoeder, 20 minuten verderop.
De kinderactiviteiten in Ierland zijn gestructureerd rond school- en naschoolse clubs, maar ik ben blij om haar met vrienden langs nabijgelegen stranden en parken te zien dwalen, genietend van het soort vrijheid dat in Berlijn wordt aangemoedigd. We houden telefonisch contact, maar ik heb niet de behoefte om haar bij elke beweging te controleren.
Door het belang van familie in Spanje te zien, ben ik die verbindingen ook meer gaan waarderen, en we bouwen allebei aan sterkere relaties met familieleden.
Nadat ik een kind in drie culturen heb grootgebracht, geloof ik niet dat er één ‘juiste’ manier van ouderschap bestaat. Maar ik geloof wel dat het waardevol is om buiten je eigen normen te stappen en de beste opvoedingselementen uit andere culturen te integreren om je kinderen te helpen veerkrachtiger en onafhankelijker te worden.
