Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Jack Ng, oprichter van NGMA-groep. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben opgegroeid op een rijstveld in China, met geen stromend water of elektriciteit. Het idee om naar Amerika te komen voelde als een ruimtereis. Het was een droom die bijna onvoorstelbaar was.
Toen ik twaalf was, werd het werkelijkheid. Mijn oom had een Chinees restaurant in Washington en sponsorde mijn ouders voor werkvisa. Ik was de enige van mijn vijf broers en zussen die nog een kind was, en ik emigreerde met mijn ouders terwijl mijn twee broers en twee zussen achterbleven.
Afgezien van mijn neef, voelde het alsof ik het enige Aziatische kind in het hele schooldistrict was. I sprak geen Engels en viel vaak in slaap in de klas. Ik kon er niets aan doen, want ik luisterde zes uur lang naar de leraar die sprak in een taal die ik niet verstond. Uiteindelijk heb ik Engels geleerd via mijn werk en vrienden, maar ik heb de middelbare school nog steeds niet afgemaakt.
Ik leerde van andere immigranten op de boten
Zodra ik in de VS aankwam, begon ik te werken in het restaurant van mijn oom, en op mijn veertiende kreeg ik mijn eerste baan buiten het gezin. Ik heb altijd hard gewerkt, maar ik heb niet echt een opleiding genoten. Ik wist dat ik geld moest besparen en mijn eigen bedrijf starten.
Dat bracht mij naar Alaska, naar de Beringzee, om een diepzeevisser. Het was echt zwaar werk. Elke keer dat ik de kade verliet, werd ik ernstig zeeziek. Ik werkte drie maanden lang elke dag twaalf uur op en twaalf uur af. Maar toen ik terugkwam van die drie maanden, had ik ongeveer $ 15.000 op mijn bankrekening staan. Dat was veel geld in die tijd.
Op de boten werkte ik samen met andere immigranten: Vietnamezen, Mexicanen en Filippino’s, van wie velen ouder waren dan ik. Ze leerden me hard te werken en niet te klagen, maar ik wist ook dat ik dit soort werk niet lang wilde doen.
Mijn broers en zussen kwamen naar de VS en werkten in mijn restaurant
Na twee jaar had ik ongeveer $60.000 op de bank staan. Daarmee opende ik op 21-jarige leeftijd mijn eerste restaurant, China City. Het was iets luxer dan het restaurant van mijn oom, maar niet veel anders. Tegen die tijd waren mijn broers en zussen ook naar de VS geëmigreerd. We kochten allemaal samen een huis en reden in dezelfde auto naar het werk.
Jack Ng spaarde $60.000 om zijn eerste restaurant te openen. Met dank aan Jack Ng
De eerste jaar was moeilijken we verdienden niet veel geld. Toch voelde het openen van dat restaurant alsof ik mijn Amerikaanse droom had verwezenlijkt.
Na twee jaar zijn we gestart met een tweede locatie, aan het water in een toeristisch plaatsje. We hadden wit beddengoed en een luxere uitstraling. We kregen zeer positieve recensies en meer geld verdienen. Ik ging naar de beste restaurants in Seattle en leerde waar ik maar kon van andere chef-koks.
Ik hoop dat mijn zoon mijn bedrijf overneemt
Vandaag ben ik 48. Mijn bedrijf, NGMA Group, bezit vijf restaurants in Washington, en in 2025 hadden we een omzet van meer dan $13 miljoen. Ik heb een goed team om me heen opgebouwd en heb financiële zekerheid waardoor ik terug kan reizen naar China wanneer ik wil. Ik zou met pensioen kunnen gaan, maar dat klinkt niet leuk.
Een van mijn zussen werkt nog steeds voor mij, maar mijn andere drie broers en zussen hebben het bedrijf verlaten om hun eigen kansen te benutten. Ik denk anders over zakendoen dan mijn broers en zussen, omdat ik langer in de VS ben. Ik geef bijvoorbeeld meer uit aan branding en marketing, wat voor hen niet de juiste keuze is.
Mijn zoon is 22 en werkt in een van de restaurants. Ik hoop dat hij op een dag het bedrijf zal overnemen, maar eerst moet hij dat doen een universitair diploma behalen. Ook moet hij minimaal een jaar in de keuken werken. Het is één ding om te weten hoe je een bedrijf moet runnen, maar als je een restaurant gaat opzetten, moet je ook weten hoe je moet koken en afwassen. Je moet altijd bereid zijn om erin te springen en hard te werken.
