Ik ging van geen kinderen naar een tweeling. Ik leer nog steeds.

In februari 2019, om 12:23 en 12:24 uur, veranderde mijn leven in één klap.

Op de tweede nacht na mijn tweeling meisjes geboren werden, wilden we dat ze bij ons op de kamer zouden slapen. Die avond was precies het moment waarop ik besefte dat tweelingouderschap een totaal ander beest is.

We werden voortdurend wakker omdat het ene kind weer in slaap viel, maar het andere kort daarna wakker werd. Die cyclus ging de hele nacht door. Onnodig te zeggen dat we ze teruggestuurd hebben de kinderkamer zodat we wat konden slapen.

Een paar dagen later mochten we naar huis en begon de reis: wennen aan het feit dat we tweelingouders waren.

Mijn vrouw en ik vonden het leuk om DINK’s te zijn

Voordat we kinderen kregen, reisden mijn vrouw en ik, hadden veel late nachten, gingen naar de bar, bezocht Beychellaen genoot van de vrijheid om een ​​DINK-stel te zijn. Toen kwamen we er in de zomer van 2018 achter dat we ouders zouden worden.

We hebben dit echt onderschat en wisten niet hoeveel het leven zou veranderen.

Niets bereidt je daadwerkelijk voor op het ouderschap. Ik ben hier zeven jaar mee bezig, en dat ben ik ook nog steeds aan het leren. Van nul naar twee gaan was een schok, en niemand kan je hier ooit op voorbereiden.

Het voelt alsof je zo snel mogelijk door een smalle gang wordt gedreven waar geen einde aan komt, en de angst voor wat er daarna gaat gebeuren zit je altijd op de hielen. De eerste en voor de hand liggende verandering betreft de financiën. Alles is in tweeën: formule, kleding, privéschoolonderwijsalles. Een van de mooie kanten van het hebben van een kloof bij kinderen is de afdankerfactor. Met veelvouden heb je dat niet.

Mijn moeder deed haar best om mij vanaf haar kant van het huis de ins en outs van het huishoudelijk werk te leren. Toen het ouderschap zich aandiende, ging ik in de focusmodus, zodat mijn vrouw geen zin had in een getrouwde alleenstaande ouder.

Ik wil niet dat mijn vrouw een getrouwde alleenstaande ouder is

Ik doe mijn best om mijn vrouw zoveel mogelijk te ondersteunen. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, herinner ik me dat mijn vader aanwezig was. Ik hoorde verhalen over afwezige vaders en leerde zijn aanwezigheid waarderen, vooral naarmate ik ouder werd. Ik hoorde van mijn moeder nadat hij overleed dat hij zijn best deed. Ze zorgde er ook voor dat ze mij duidelijk maakte wat het betekende om je vrouw als huidige ouder te steunen.

Het praten met andere ouders en zelfs de organische interacties in het openbaar maken het een echt probleem om een ​​getrouwde alleenstaande ouder te zijn. Toen ik bijvoorbeeld op een avond aan het eten was, merkte ik dat mijn vrouw moe en uitgeput was van haar dag. De woorden en het advies van mijn moeder klikten op dat moment. Ik weiger haar een getrouwde alleenstaande ouder te laten zijn. Ze is mijn beste vriendin, en ik zou mijn beste vriendin niet willen laten verdrinken.

Omdat we allebei door het tweelingouderschap navigeren, is het elke dag een actieve keuze om zo goed mogelijk op te treden. Het is ook een keuze die mij veel heeft geleerd.

Mijn tweeling is alles voor mij

Hoewel de uitdagingen van het tweelingvaderschap zwaar zijn, is het zijn van een tweelingvader een van de beste zegeningen die ik heb. Mijn meiden gaan graag met mij mee naar de bouwmarkt, en ons ding is boter-kaas-en-eieren spelen met de slimme koelkasten. Het zijn zulke momenten die mij de waarde leren van er gewoon zijn op de simpele momenten.

Iets anders dat mijn dochters mij hebben geleerd, is zacht zijn. Ik ben opgegroeid met sporten, heb een periode in vechtsporten gehad, ben ondernemer en ben altijd op zoek naar een uitdaging. Het vliegtuig bouwen terwijl het vliegt ligt in mijn aard, dus ik heb een beetje een harde huid ontwikkeld om tegenslagen te weerstaan. Toen ze kwamen, moest ik leren dat te herzien. Ze zitten vol emoties en zelfs nu is het soms een uitdaging voor mij om er doorheen te navigeren.

Mijn meisjes helpen me te leren hoe ik het terug kan bellen.