Ik ben al boos over ‘The Odyssey.’ Maar we moeten allemaal relaxen

Een nieuwe film van Christoper Nolan wordt doorgaans met dezelfde enthousiasme aangekondigd als de wederkomst van Christus, maar er is beslist iets mis met zijn laatste. De Odyssee is Christopher Nolans langlopende bewerking van een episch, oud gedicht, een zwaard-en-sandalen-acteur die al twintig jaar stilletjes in de regisseur doorsijpelt. Dat betekent uiteraard dat hij veel tijd heeft gehad om na te denken over hoe zijn versie van het klassieke Griekse avontuur eruit zou zien; in een recent interview met Tijdgeeft hij gedetailleerde uitleg voor alles, van het verrassend Batman-achtige pantser dat Benny Safdie’s Agamemnon siert tot de verbijsterende casting van rapper Travis Scott als bard.

Het lezen van Nolans inzichten zou in een vacuüm vreemd en zelfs intrigerend zijn geweest. Helaas bereikten ze mij net op het moment dat de reactie op de beroemde privéregisseur zijn hoogtepunt leek te bereiken. Als je X – voorheen bekend als Twitter – bezoekt met zelfs maar de helft van de frequentie die ik doe, zul je gezien hebben hoe de opkomende golf van afwijkende meningen dreigde te kapseizen die van Nolan. Odyssee voordat het zelfs maar de zee op is gegaan. We lazen natuurlijk allemaal het epos van Homerus op school, maar plotseling is iedereen een expert in oude Griekse gebruiken en cultuur uit de Bronstijd. Geen enkele keuze van Nolan is veilig voor een ademloos soort onderzoek. Lupita Nyon’go is Helena van Troje? Heiligschennisvolgens, weet je… racisten. Robert Pattinson’s gebruik van het woord ‘papa’ in de nieuwste trailer zorgde ook voor wat veren. Zelfs het idee dat Anne Hathaway’s versie van Penelope – de kalme, slimme vrouw van de verloren Odysseus (Matt Damon) – eigenlijk ‘vol woede’ zou zijn, ging niet door. met veel gratie neer. Het lijkt erop dat de hele wereld instort voordat de film zelfs maar uitkomt. Maar we moeten relaxen. Ik moet relaxen.

Wat Nolan ook onthult, weinigen lijken enig vertrouwen te hebben in zijn aanpassing van De Odyssee. Zelfs op het hek rijden – zoals ik al maanden probeer te doen – gaat gepaard met een buitensporige portie twijfel. Ik rolde met mijn ogen toen kaartjes voor geselecteerde IMAX-vertoningen gingen in de verkoop – en binnen enkele uren uitverkocht – een volledig jaar voordat de film in de bioscoop zou verschijnen. Nu Nolan zijn visie in stukjes en beetjes heeft onthuld, ben ik het eens met een deel van de kritiek. Scott die zich bij de cast voegt om bijvoorbeeld de connectie tussen orale poëzie en rap te personifiëren, vind ik een beetje lachwekkend. (Oké, erg lachwekkend.) Toegegeven, ik kromp er ook een beetje bij ineen De Odyssee’’s snelle en losse benadering van de tekst, zoals de modernere syntaxis die in de trailer wordt gebruikt. Ik ben dol op bedompt taalgebruik, klaag mij aan!

Maar misschien is dat het probleem – een van de weinige – dat aan de basis ligt van al deze reacties. Ik blijf nadenken over wat I zou doen als ik was gevraagd om me aan te passen De Odysseewat ik het liefst zie in mijn zwaard-en-sandalenstukken, wat ik verwacht van het subgenre. Nolan heeft duidelijk zijn eigen visie… een zeer, erg uniek… voor het epos van Homerus. Cruciaal is echter dat hij degene is die honderden miljoenen tot zijn beschikking heeft, degene met een bewezen staat van dienst op het gebied van succesvolle films. Hij kan dit verhaal aanpassen zoals hij wil, en wij kunnen wat dan ook accepteren of afwijzen Wij zoals – alleen niet voordat Nolan het eindproduct in al zijn glorie op het grote scherm presenteert.

Nolan is een van de weinige moderne regisseurs die fans in razernij kan brengen met weinig meer dan een titelkaart en een droom. Hij is niet voor niets geliefd, maar hoe groter hij wordt, hoe luider zijn andersdenkenden lijken te worden. Het idee dat zijn vereerde, Oscarwinnende reputatie eindelijk teniet zou kunnen worden gedaan door een slecht kostuumdrama is ronduit bedwelmend voor sommige experts, zelfs voor degenen die het niet willen toegeven. Sluit dat aan bij een tijdsgeest die een 24/7 discours lijkt te eisen als eerbetoon, en het voelt alsof iedereen al een besluit heeft genomen over De Odyssee. Maar wat we van de film hebben gezien, kan slechts een tiende zijn van zijn ware visie, vooral voor een verhaal volledig gefilmd met IMAX-camera’s en ontworpen om te worden bekeken op het grootst mogelijke scherm. Het is nooit helemaal eerlijk om een ​​film aan flarden te plukken, maar dat geldt dubbel voor een film die nog niet eens in première is gegaan.

Klassiekers zijn al defensief over de vertaling die Nolan in de film wil gebruiken, maar zijn interview met Tijd impliceert een gezonde interesse in drie uiteenlopende vertalingen van Emily Wilson, EV Rieu en Robert Fagles. Zelfs keuzes die sommigen als apocrief beschouwden, zoals het glanzende zilveren pantser van het Laestrygoniaanse leger, zoals te zien in De Odyssee’s nieuwste trailerzijn waarschijnlijk gerechtvaardigd in Nolans hoofd. Er is een kans dat het voor ons niet allemaal logisch zal zijn, maar de regisseur is bereid het risico te nemen.

“Hopelijk zullen ze van de film genieten, ook al zijn ze het niet met alles eens”, vertelde hij Tijd van de reactie van de fans. “Er waren veel wetenschappers die erover klaagden Interstellair. Maar je wilt gewoon niet dat mensen denken dat je het lichtzinnig hebt aangepakt.’

Het is niet te zeggen wat het publiek ooit zal denken De Odyssee vaart op schermen, maar tegen die tijd zal het tenminste officieel uit de handen van Nolan zijn. Maar tot nu toe zouden we ons waarschijnlijk allemaal een stuk beter voelen door gewoon te chillen en de directeur het schip nog een tijdje te laten besturen.

De Odyssee verschijnt op 17 juli in de bioscoop.