Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Tse Hao Guang, een 38-jarige onderzoeker en schrijver gevestigd in Singapore. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik startte een creatief publicatieproject om opkomende schrijvers onder de aandacht te brengen, met als doel er geen geld mee te verliezen.
Mijn reis in de literatuur begon toen ik jong was en reisde tijdens de vakantie naar mijn vaders kant van de familie in een buitenwijk van Canada. Er was niets te doen, en ik smeekte mijn oom om helemaal naar de bibliotheek te rijden, 20 minuten verderop, en te lenen enorme stapels boeken.
Sinds 2015 heb ik twee eigen boeken gepubliceerd en verschillende bloemlezingen geredigeerd.
Het komt zelden voor dat je kunt overleven door alleen maar boeken te schrijven. Toen ik freelanceschrijver was, gaf ik schrijfworkshops op scholen en universiteiten en deed ik copywriting-optredens. Het vermoeide me, omdat schrijven voor klanten en creatief schrijven vergelijkbare delen van mijn hersenen gebruikten.
Nu werk ik fulltime als strategisch foresight-onderzoeker. Het verdienen van een stabiel salaris heeft de druk weggenomen verdien geld met mijn schrijvenwaardoor ik velen kan achtervolgen creatieve projecten.
Eén van die projecten is Paper Jam, een jaarlijkse publicatie waarin Singaporese schrijvers in de spotlight staan.
Papierstoring starten
De grote kloof die ik zag voor opkomende schrijvers was dat wanneer ze dat wilden hun werk tentoonstellener zijn maar een paar mogelijkheden.
Ze kunnen óf samen met vele andere schrijvers in een tijdschrift publiceren, dus het is niet hun solowerk, óf genoeg verhalen verzamelen om hun eigen manuscript te maken, waarvoor de toegangsdrempel veel hoger is. Voor hun eerste oplage zouden ze ook tot 1.000 exemplaren moeten drukken, wat financieel en qua voorraad lastig te beheren is.
Ik merkte het dat Singapore had geen bloeiende onafhankelijke zinecultuur zoals andere landen dat wel hebben.
Dus kwam ik op het idee voor Paper Jam, een uitgeverij van literaire pamfletten. Ik ontving financiering van Sing Lit Station, een in Singapore gevestigde non-profitorganisatie die lokale schrijvers ondersteunt, en gelanceerd in 2024.
Beperkte exemplaren voor exclusiviteit
Paper Jam produceert slechts 100 exemplaren van elk pamflet om de exclusiviteit te behouden. Aditi Bharde
Het idee was dat ik elk jaar drie schrijvers zou uitkiezen via een open oproep op Instagram, en elk een pamflet van 28 pagina’s zou schrijven. De afgelopen twee jaar heb ik de open oproep in november uitgezet.
Tijdens het bewerken heb ik de neiging om te veel te suggereren, waardoor ze veel bewerkingen krijgen. Ik verwacht dat ze zich terugtrekken en hen aanmoedigen om het niet met mij eens te zijn totdat we een middenweg hebben gevonden.
Ik besloot om van elk van de drie slechts 100 exemplaren af te drukken Folders op A5-formaat en niet herdrukt als ze niet meer op voorraad waren. Het idee is dat een pamflet niet bedoeld is om voor altijd te blijven bestaan. De aantrekkingskracht ervan is dat het een beperkte oplage is, iets dat ze misschien niet meer kunnen kopen.
Vervolgens verkoop ik de pamfletten in september in boekwinkels in Singapore en op literaire evenementen.
Je verliest geen geld
Ik wilde bewijzen dat deze onderneming mij geen geld zou kosten. Aditi Bharde
Vanaf het begin heb ik mezelf een beperking opgelegd: het bedrijf levert me misschien niet veel geld op, maar het zou me niets moeten kosten. En tot nu toe zijn we daar succesvol in.
In 2024 heb ik de 300 pamfletten geprijsd op 16 SG$ per stuk, en in 2025 heb ik de prijs verhoogd naar 18 SG$. De productiekosten, zonder ontwerp- en arbeidskosten, bedragen ongeveer SG$2.000 tot SG$3.000.
De afgelopen twee jaar zijn we ongeveer break-even geweest. Vorig jaar verdienden we iets meer, en dat geld heb ik gebruikt om een stagiair in te huren om me te helpen met de run van dit jaar.
Als je dit project beschouwt als een manier om extra geld te verdienen, werkt het niet. Je kunt veel gemakkelijker verdienen door andere dingen te doen.
Maar ik zie het als een succes dat we geen geld verliezen. Het is geen ijdelheidsproject waarbij je te veel uitgeeft en het lezerspubliek te laag is.
Het is altijd de bedoeling van Paper Jam geweest om werken te publiceren die anders het levenslicht niet zouden hebben gezien. Dat is voor mij de waarde ervan geweest, dus ik zie het als een succes.
