Hulu heeft zojuist stilletjes de meest actuele misdaadthriller van het decennium toegevoegd

Geen enkele serieuze discussie over de beste levende filmregisseurs is compleet zonder Park Chan-wook. Vanaf zijn internationale doorbraak met Oude jongen door meesterwerken als De Dienstmaagd En Besluit om te vertrekkenheeft Park zichzelf gevestigd als een moderne meester van het thrillergenre – voor zover al zijn films natuurlijk in één genre kunnen worden opgenomen. Want hoewel ze meestal een combinatie van moord, chaos en/of spanning bevatten, zijn de films van Park ook bijtend grappig. En zijn laatste, Geen andere keuzeis geen uitzondering.

In een typisch linkse keuze is Park’s meest recente film gebaseerd op een roman van Donald E. Westlake, de Amerikaanse pulpauteur uit de jaren vijftig wiens werk ook de inspiratiebron was voor de nihilistische misdaadklassieker Punt leeg (welke Omgekeerd zojuist aanbevolen eerder deze week). De Bijl werd voor het eerst gepubliceerd in 1997 en was al verfilmd door de Franse regisseur Costa-Gavras toen Park in 2009 de rechten op de roman kocht. Met dat alles in gedachten is het ironisch hoe perfect Geen andere keuze was uiteindelijk voor ons huidige dystopische laatkapitalistische moment.

Park actualiseert de locatie naar het hedendaagse Zuid-Korea, waar bedrijfsman Yoo Man-su (Lee-Byung-hun) na tientallen jaren dienst abrupt wordt ontslagen. Man-su heeft moeite om een ​​andere baan in de papierindustrie te vinden, en dertien maanden later moet hij smeken om een ​​baan bij een van zijn voormalige ondergeschikten bij Moon Paper, het laatste papierbedrijf in de regio – en, zo lijkt het voor de wanhopige Man-su, de wereld – dat in feite mensen aan het werven is.

Het kruipen doet hem geen goed, maar het incident geeft Man-su een idee: zijn vakgebied is zeer gespecialiseerd, wat betekent dat, in termen van echte concurrentie, slechts een handvol mensen echt gekwalificeerd is voor de baan die volgens Man-su rechtmatig de zijne is. Er zijn er in feite maar drie, inclusief de huidige manager – en als ze allemaal toevallig rond dezelfde tijd op mysterieuze wijze zouden verdwijnen, dan zou het bedrijf – erop hebben gewacht – geen andere keuze maar om Man-su in te huren.

Dan zal hij zijn familiehuis niet verliezen, dat hij terugkocht nadat zijn ouders het tijdens hun eigen periode van economische strijd moesten verkopen. Hij hoeft zijn dochter, van wie iedereen zegt dat ze een wonderkind is, niet uit haar dure cellolessen te halen, waardoor haar potentieel wordt vernietigd. Hij zal zelfs de honden van het gezin terug kunnen krijgen; hij heeft ze bij de ouders van zijn vrouw ondergebracht nadat hondenvoer te duur begon te worden.

Een van de meest interessante dingen over Geen andere keuze is de manier waarop het de keuzes van Man-su als begrijpelijk en frivool tegelijk beschouwt, waarbij de moordpartij waarvan hij besluit dat hij – nogmaals – zijn enige keuze is als hij zijn leven weer op de rails wil krijgen, niet wordt gevalideerd of veroordeeld. Meestal wordt die moordpartij gebruikt als brandstof voor pikzwarte komedie, zoals de scène waarin Man-su, zijn doelwit en de vrouw van zijn doelwit allemaal vechten om hetzelfde pistool; Man-su wil de man vermoorden vanwege zijn cv, maar het stel probeert elkaar ook te vermoorden.

Dit alles wordt gefilterd door de uitbundig sensuele stijl van Park, waardoor het publiek zulke absurde, maar onmiskenbare genoegens krijgt als een shot gefilmd vanuit het glas waarin een personage net zijn eerste drankje heeft gedronken na negen jaar nuchterheid. Het is het soort moedige keuze dat alleen een meesterfilmer als Park kan maken, aangewakkerd door een woede die zeer actueel lijkt: in april hebben zowel Disney als Meta duizenden banen geschrapt, inclusief Disney’s volledige homevideo-divisie – en ook universeel.

Die laatste observatie is een beetje deprimerend, maar komt van Park zelf: “Elke keer als ik mensen over het verhaal vertelde, ongeacht de tijdsperiode of het land waar ze vandaan kwamen, zeiden ze altijd hoe herkenbaar het was”, vertelde de regisseur. De Hollywood-verslaggever in een interview afgelopen najaar. Die herkenbaarheid is echter misschien niet specifiek van toepassing op ontslagen, maar op de angst om je status in de samenleving te verliezen en alles wat daarmee gepaard gaat.

Een seriemoordenaar worden omdat je de vernedering van het invullen van je werkgeschiedenis niet langer kunt verdragen terwijl je je cv al naar de portal hebt geüpload, kan extreem zijn, maar elke banenjager heeft wel eens een vleugje van die basisemotie gevoeld. Dus zelfs als je nog geen fan bent van Park Chan-wook of Lee Byung-hun – en misschien wel; hij is een van de meest herkenbare acteurs van Zuid-Korea en komt in alles voor Inktvis spel naar de GI Joe films – geef Geen andere keuze een kans. Misschien vind je het louterend.

Geen andere keuze wordt nu gestreamd op Hulu.