Dit artikel bevat spoilers voor “Hokum.”
Bij het maken zijn griezelige horrorfilm ‘Oddity’, schrijver/regisseur Damian McCarthy besefte pas toen hij in de montage kwam, welk risico hij nam door uiteenlopende verhalen samen te voegen tot één verhaal. Ik vond ‘Oddity’ behoorlijk leuk, maar zijn nieuwste speelfilm, de door Adam Scott geleide horrorfilm ‘Hokum’, is meer gefocust – en daardoor denk ik dat de film in het algemeen een betere film is.
Zoals te zien in de trailerScott speelt een schrijver die naar een Iers hotel gaat om de as van zijn ouders te verspreiden, maar ontdekt dat er een heks in het gebied rondspookt. Een van de engste scènes uit de film komt wanneer zijn personage, Ohm, de heks door een donkere gang onder het hotel ziet en een taxichauffeur naar (theoretische) veiligheid brengt. Hij steekt zijn hoofd achterover in de schacht van de dumbwaiter om er zeker van te zijn dat de kust veilig is, en ziet dan de heks achter hem aan langs de muren kruipen, wat leidt tot een angstaanjagend, chaotisch gevecht dat eindigt met Ohm die zijn toevlucht zoekt in het hemelbed van het hotel, nadat hij er ter bescherming een krijtlijn omheen heeft getrokken, terwijl de heks griezelig rond de gesloten gordijnen van het bed cirkelt. Het leest misschien niet zo eng, maar de uitvoering was zo goed dat ik er koude rillingen van kreeg.
Brian Philip Davis heeft zowel “Oddity” als “Hokum” gemonteerd, en ik heb vanochtend met Davis gesproken om hem te vragen naar deze scène, die ook een van zijn favorieten is. “Toen ik het script las, dacht ik: ‘God, dit is een actiefilm. Dit is niet alleen een horrorfilm, dit is een actiefilm'”, vertelde hij me. “Het personage dat Adam speelt, wordt letterlijk door een kamer achtervolgd door een heks. En ik dacht: ‘Hoe gaan ze dit voor elkaar krijgen?'”
Hier is hoe het samenkwam.
De engste scène van Hokum werd op een paar verschillende manieren aangepast
Met betrekking tot de scène in kwestie legde Brian Philip Davis uit dat hij en regisseur Damian McCarthy een pagina uit het speelboek van een van de beste horrorfilms aller tijden hebben gehaald in termen van hoeveel of hoe weinig van de heks ze aan het publiek moeten onthullen:
“In mijn hoofd wist ik dat we niet te veel van de heks zouden willen zien, omdat ik altijd voor de ‘Alien’-benadering ga als het om monsters gaat: probeer er zo min mogelijk van te laten zien. Dat maakt het enger. Maar gelukkig is dat de manier waarop ze het hebben gefilmd. Dus ze wordt een beetje verduisterd door gordijnen. Ze wordt verduisterd door de duisternis van de schacht. Je kunt haar nooit echt goed bekijken, behalve dat je haar door het gordijn kunt zien, maar het is een beetje wazig. En haar optreden en de manier waarop ze beweegt, ja, de rushes waren gewoon zo goed voor die reeks.
Toen ik vroeg of er verschillende permutaties van deze scène waren terwijl hij op weg was naar de laatste versie, vertelde Davis dat de tweede helft vanaf het begin behoorlijk opgesloten zat, maar hij speelde wel met meerdere versies van de eerste helft:
“In eerste instantie hebben we wat geknoeid met de heks die de schacht in kwam. Daar waren zeker verschillende versies van. We hebben verschillende snelheden geprobeerd. Er zijn een aantal snelheidshellingen en dingen om haar omhoog te krijgen. (…) En ja, gewoon spelen met ‘hoe vaak zien we haar als ze de schacht op klimt?’ Ik denk dat we haar uiteindelijk nog een keer aanspreken en het publiek nog één keer naar haar kijken nadat Adam de deur heeft dichtgeslagen en is weggelopen.’
Al deze weloverwogen keuzes resulteerden in iets werkelijk zenuwslopends, wat een hoogtepunt markeerde voor ‘Hokum’, dat nu in de bioscoop draait.
