De vooruitgang van kunstmatige intelligentie is snel verschoven van abstracte nieuwsgierigheid naar een onmiddellijke persoonlijke bedreiging voor miljoenen werknemers. Mensen vragen zich niet alleen af of banen zullen veranderen; ze vragen zich ook af wiens baan, hoe snel, en of hun eigen baan de volgende zal zijn. Wat de zaken nog erger maakt, is dat verschillende technologiebedrijven al een duizelingwekkend aantal ontslagen hebben doorgevoerd, waarbij AI bijna altijd als oorzaak wordt genoemd.
Op zichzelf zou deze onvoorspelbare ontvouwing van een geheel nieuwe en ontwrichtende technologie voldoende zijn om ons van streek te maken. Toch weten we allemaal dat dit slechts een van de vele krachten is die een toch al diepgaand – en groeiend – gevoel van onzekerheid in ons leven versterken.
Voeg daarbij de volatiele spanningen tussen Amerika en Iran, die de benzineprijzen hebben opgedreven, de financiën van huishoudens onder druk hebben gezet en velen zich hebben laten afvragen hoe lang dit zal duren. Waar we elke ochtend mee wakker worden is steeds vaker een stille maar aanhoudende vraag: hoe is de situatie van de ene op de andere dag veranderd – economisch, technologisch, geopolitiek en zelfs ecologisch?
Als het gewicht van dit alles zwaar aanvoelt – en je je afvraagt hoeveel meer instabiliteit je nog aankan – ben je niet de enige. Steeds meer mensen stellen stilletjes dezelfde vraag: hoe navigeren we door een toekomst die we redelijkerwijs niet langer kunnen voorspellen?
Ik las laatst een stukje in de Wall Street Journal waarin de auteur Jonathan Gluck beschrijft hoe het is om te leven met een ongeneeslijke ziekte. In 2003 werd op 38-jarige leeftijd de diagnose multipel myeloom gesteld – een zeldzame bloedkanker die de plasmacellen in het beenmerg aantast – en hij heeft nu ruim twintig jaar overleefd, dankzij grote medische vooruitgang. Toch leeft hij elke dag met chronische onzekerheid, die hij omschrijft als ‘emotioneel wreed – vaak net zo uitdagend als de fysieke tol.’
Toevallig ken ik Jon, hij is mijn redacteur bij Snel bedrijf. Maar totdat ik zijn essay las – en nog een stuk van hemzelf tijdschrift– Ik had geen idee dat hij hiermee leefde. Zijn schrijven veranderde mijn perspectief en riep diepere vragen bij mij op: Hoe kunnen mensen die met levensbedreigende of ongeneeslijke aandoeningen worden geconfronteerd, vooruit blijven gaan zonder verpletterd te worden door het gewicht ervan? En wat kunnen de zuurverdiende strategieën die ze ontwikkelen – door elke dag hun sterfelijkheid onder ogen te zien – de rest van ons leren over het navigeren in een wereld die steeds meer en diepgaander onstabiel aanvoelt?
Onze neiging is om controle te zoeken
De menselijke standaardreactie op onzekerheid is een geïntensiveerd streven naar controle. We doen obsessief onderzoek, plannen elke gebeurtenis, verdubbelen onze routines en proberen resultaten te bewerkstelligen met gegevens en expertise. Psychologen noemen dit de illusie van controle: onze natuurlijke neiging om te overschatten hoeveel invloed we hebben op gebeurtenissen. Magisch denken vertelt ons dat we door inspanning, planning, onderzoek of pure wil grote verstoringen kunnen sturen – zoals een gezondheidscrisis of snelle technologische veranderingen – terwijl in werkelijkheid zoveel van wat er gebeurt buiten onze directe invloed ligt.
In stabiele tijden kan dit instinct ons uiteraard vooruit helpen. Maar in de meedogenloze werveling van onrust van vandaag geldt dat hoe meer we naar zekerheid grijpen, des te angstiger en uitgeputter we worden als de toekomst eenvoudigweg weigert hieraan te voldoen.
Mensen die jarenlang met levensbedreigende of ongeneeslijke aandoeningen hebben geleefd, hebben een andere manier van manoeuvreren geleerd. Onderzoek naar het omgaan met ernstige gezondheidsuitdagingen laat zien dat er een bijna spirituele benadering ontstaat waarbij mensen stoppen met vechten tegen het onbekende en er in plaats daarvan ruimte voor maken. Ze blijven verschijnen op het werk, relaties en het dagelijks leven met een gegronde vorm van acceptatie en hoop die hen helpt vooruit te blijven gaan zonder zich overweldigd te voelen.
Hier volgen vijf praktische lessen uit hun ervaringen die u kunnen helpen stabieler door de onvoorspelbare wereld van vandaag te navigeren.
Accepteer de onzekerheid in plaats van te vechten om deze te elimineren
Velen van ons beginnen met het proberen de harde realiteit af te schermen of elke variabele onder controle te houden. Gluck verdeelde zijn kanker aanvankelijk in compartimenten en behandelde het als een apart spoor dat hij rustig kon beheren door middel van medische routines en wilskracht. Gedurende twintig jaar van remissies en terugvallen ontdekte hij dat het zachtjes integreren van het onbekende in zijn leven – het erkennen ervan zonder het elke gedachte te laten domineren – de emotionele last verlichtte.
In een recente New York Times In een interview sprak de voormalige Amerikaanse senator Ben Sasse – afgelopen december gediagnosticeerd met stadium 4 alvleesklierkanker en aanvankelijk nog maar enkele maanden te leven – over het verkrijgen van verrassende duidelijkheid door de waarheid frontaal onder ogen te zien in plaats van deze te ontkennen. Wanneer we de uitputtende vraag naar garanties loslaten die er niet zijn, maken we energie vrij voor wat we daadwerkelijk kunnen vormgeven.
Blijf verschijnen voor werk en dagelijkse routines
Toen Gluck voor het eerst werd gediagnosticeerd, kreeg hij nog ongeveer 18 maanden te leven. Niettemin was een van zijn eerste stappen het bellen van zijn baas en het toezeggen dat hij zijn redactiewerk zou voortzetten. Sindsdien heeft hij via meerdere behandelingen rollen op hoog niveau vervuld door consistente bijdragen te beschouwen als een stabiel anker van normaliteit en doelgerichtheid. Hij heeft zich gerealiseerd dat de erkenning van onze beperkte levensduur de toewijding juist kan aanscherpen in plaats van terugtrekking te veroorzaken. In de hedendaagse AI-gestuurde wereld waar hele rollen zich in gevaar voelen, leunen op uw verantwoordelijkheden, het opbouwen van relevante vaardigheden en het onderhouden van productief routines zorgen voor stabiliteit en een gevoel van keuzevrijheid, zelfs als het grotere plaatje erg wankel aanvoelt.
Bescherm de echte verbinding met de mensen die er het meest toe doen
Onzekerheid weegt het zwaarst als we er alleen mee geconfronteerd worden. Gluck heeft een regelmatig pokerspel met vrienden onderhouden als een bron van vreugde en normaliteit – en zijn nauwste relaties werden sterker naarmate hij de ups en downs van zijn toestand deelde.
Sasse (die ook nog steeds hard werkt) reageerde op zijn diagnose door stevige grenzen te stellen – niet meer dan zeven hotelnachten per maand en apparaten opgeborgen tijdens het avondeten – om ononderbroken tijd met zijn vrouw en kinderen te garanderen. Keer op keer worden mensen geconfronteerd met ernstige gezondheidsproblemen rapport dat sterke, ondersteunende relaties emotionele spanningen veel beter opvangen dan eenzame planning of zorgen. Zoals we van zowel Gluck als Sasse leren, is het bewust doorbrengen van avonden en persoonlijke tijd met ondersteunende familie en vrienden de beste manier om ervoor te zorgen dat dit gebeurt.
Maak tijd vrij voor activiteiten die u volledig in beslag nemen
Het eindeloze piekeren over de toekomst zorgt er alleen maar voor dat we leeglopen. Gluck vond verlichting in een passie vóór de ziekte, vliegvissen: een totale onderdompeling in werpen, het water lezen en aanwezig zijn in de natuur. Bredere inzichten van mensen met een langdurige ziekte laten zien hoe boeiende bezigheden als deze – lichaamsbeweging, creatieve projecten en diepgaand werk – angst onderbreken en het gevoel van gegrondvest zijn in het nu herstellen. Wanneer de krantenkoppen en de angst voor een baan non-stop lijken, is het terugtrekken hierin een krachtige manier om het huidige moment terug te winnen.
Richt uw energie op datgene waar u invloed op kunt uitoefenen en oefen realistisch optimisme
Degenen die met langdurige onzekerheid leven, leren snel dat het gieten van energie in angsten rond de volgende scan of doktersbezoek hen alleen maar uitput. In plaats daarvan richten ze hun inspanningen op dagelijkse gewoonten – en het doen van dingen die ze waarderen – die hun gedachten afleiden van angstige wachtmomenten. Ze accepteren de risico’s van hun toestand, gecombineerd met de weigering om hen hun dagen te laten stelen.
Dingen accepteren zoals ze zijn
Deze lessen komen van mensen die met veel meer persoonlijke onzekerheid te maken hebben gehad dan de meesten van ons ooit zullen meemaken. Ze herinneren ons eraan dat we veerkrachtiger en flexibeler zijn dan we vaak denken. Omdat er geen reden is om aan te nemen dat onze nabije toekomst minder volatiel en onvoorspelbaar zal zijn, worden we eraan herinnerd dat onze reactie op wat daarna komt ons niet reactief, uitgeput of verlamd hoeft te laten.
Uiteindelijk gaat het omgaan met onzekerheid niet over het wegnemen van de ongemakken van het leven. Het gaat erom de dingen te accepteren zoals ze zijn, en er niet tegen te vechten. Het gaat erom hoe dan ook vooruit te gaan en zo zinvol mogelijk gebruik te maken van onze kostbare tijd op aarde.
In zijn boek, De minder bereisde wegDe eerste zin van M. Scott Peck is “Het leven is moeilijk.” Wanneer deze waarheid volledig in ons bewustzijn doordringt, ontnemen we de illusie dat het leven onder onze controle staat, altijd onze kant op zal gaan – en dat het universum aan onze wil moet voldoen. Niemand van ons heeft een garantie op een toekomst – en dat is een bevrijdend idee omdat het ons aanmoedigt om van onze levenservaringen te genieten en er betekenis en vreugde in te vinden. Deze acceptatie helpt ons bewuster te worden over het leven dat we feitelijk leiden en soepeler om te gaan met dingen die buiten onze directe invloed liggen.
