Het is een besneeuwde rit van zes kilometer van Anchorage naar Squid Acres Kennel in Cantwell. Daar ontmoette ik Anne E. Corrigan en Jeff Seward en maakte kennis met mijn hondenteam, en zorgde voor alle spullen die ik nog niet bij me had. We laadden de honden in een aanhangwagen en gingen naar ons startpunt bij een afslagplaats aan de Denali Highway, een onverharde en grindweg die in de winter afgesloten is onder stapels sneeuw.
We oefenden verschillende geluiden voor de honden – links (haw!), rechts (goh!), stop (woah!) – en hoe je met het stuur moest sturen. Voeten worden op de linker en rechter vloerplanken geplaatst totdat een musher moet stoppen of vertragen, waarbij een of beide voeten in het midden op een sleepmat stappen. Wanneer een musher van de honden weg moet lopen, zijn aan elke kant van de slee zware, stalen haken bevestigd die hem aan de grond eronder kunnen verankeren.
‘Laat de slee niet los’, vertelden ze me. De honden houden van rennen, dus als je omdraait, blijven ze gewoon doorgaan. “En er komt een scherpe bocht naar links op een pad naar de camping. Als je te vroeg linksaf gaat, nemen ze je mee over de sneeuwberm en draai je om.” En daarmee gingen we op pad voor de eerste 25 mijl.
Het pad wordt af en toe verdicht voor degenen die de route per sneeuwmachine of slee nemen. Mushing is verrassend decomprimerend en het is gemakkelijk om mentaal weg te drijven terwijl je door de adembenemende witte berglandschappen en de evergreens van het Boreale gebied trekt. Zoals Corrigan me vertelde, heeft ze tijdens het muppen ‘natuurlijk een ruimte gevonden waar de stilte zich nestelt’ in haar hersenen. Die gemoedstoestand kan een ander niveau bereiken wanneer een musher een uithoudingsrace zoals de Iditarod racet. Er zijn verplichte pauzes tijdens de race, maar een groot deel van die tijd wordt besteed aan het verzorgen van de honden, wat betekent dat mushers minder rust krijgen. Drobny vertelde me over mushing door spiergeheugen en het ervaren van wat sommige mushers hallucinaties noemen, een combinatie van waak- en droomtoestanden.
Mijn afgeleide zelf realiseerde zich niet dat een van de honden ook afgeleid was, en de slee trok te ver naar de kant van de route waar de rechterloper zonk en we omdraaiden. Ik hield me vast en reikte naar de sleepmat. En toen kwam die bocht naar links, en (je raadt het al), ik riep te vroeg om een bocht, ging over een stapel sneeuw en draaide om.
Afgezien van de gebruikersfouten was het pad vanaf de Denali Highway adembenemend en vol kronkelende bochten totdat we de camping bereikten. De overnachtingen worden door het team verderop georganiseerd, zodat de tenten klaar staan als de gasten arriveren. Tenten worden verwarmd met een kachel. De gidsen groeven sneeuw uit voor een vuur. Ik hielp met het verzorgen van de honden en we aten terwijl we keken naar de sterren die hun entree maakten. Een emmer werd heuvelafwaarts en onder de bomen opgesteld voor het beste (en koudste) uitzicht dat een pauze in de badkamer kon bieden.
De volgende ochtend pakten we de tenten, de honden, de emmer en mijn wanhopig pijnlijke been in, en vertrokken op onze laatste 35 mijl naar Susitna Adventure Lodge. Een paar aanpassingen met mijn hondenteam en alles verliep soepel.
