Hoe de wilde nieuwe thriller van Apple de balans tussen Stephen King en ‘Atlanta’ bracht

De parallellen tussen Weduwenbaai En het werk van Stephen King zijn vanaf het begin duidelijk, maar ze voelen zich het meest tastbaar wanneer de burgemeester van het gelijknamige eilandstadje, Tom Loftis (Matthew Rhys), de geest tegenkomt van een letterlijke moordzuchtige clown in zijn tweede aflevering. Het is behoorlijk aangrijpend – Tom wordt geconfronteerd met het spook in de kruipruimte van een duidelijk spookhotel – maar de Apple TV-serie verspilt geen tijd om daar de perfecte grap voor te maken. Zie je, Tom lijkt de enige inwoner van Widow’s Bay te zijn die niet gelooft in de talloze bijgeloof die verweven zijn in de eeuwenoude overlevering van de stad. Hij is alleen in dat hotel om de waslijst van fantomen die ermee te maken hebben te ontkrachten, maar de ochtend na zijn verblijf hoeft Wyck (Stephen Root), de mafste hond van de baai, slechts één blik op hem te werpen om te zeggen: ‘De clown – dat is wat jou te pakken heeft, hè?’

Het zijn Roots uitgestreken optreden en zijn hardnekkige inzet als Wyck die nodig zijn Weduwenbaai van horrorpastiche tot verrassend slimme komedie. Een handvol critici heeft de serie al vergeleken met een donkerdere, drogere serie Parken en recreatie – en gezien het feit dat de schepper, Katie Dippold, een vroege versie van dit verhaal gebruikte om een ​​plekje in te veroveren Parken en recreatie’’s schrijverskamer voelt die vergelijking volkomen toepasselijk.

“Het was een heel andere versie”, vertelt Dippold Omgekeerd. “Het was echt een grap vol, dus het gaf een gevoel van mijn humor weer, maar het was ook geen show die je echt kon maken.”

Voor wat het waard is, de specificatie die het uiteindelijk zou worden Weduwenbaai het voelt ook alsof het niet zou moeten bestaan ​​– op de best mogelijke manier natuurlijk. Horror en komedie hebben al lang bewezen hoe gemakkelijk de genres samenwerken, hoe vergelijkbaar hun beats kunnen zijn. Maar het soort horror dat ook humor vindt in het naturalisme is nog maar net begonnen op te duiken, met films als Wapens En Barbaar (beide geregisseerd door Zach Cregger) waarbij wijselijk de botsing tussen het absurde en het alledaagse aanscherpt. Er is ook, het meest opvallend, van Donald Glover Atlantaeen serie die zo onmogelijk grappig en bizar is dat niets ooit zo heeft gevoeld. Sparen voor Weduwenbaai – die wijselijk de go-to-regisseur van Glover, Hiro Murai, heeft aangesproken om de eerste reeks afleveringen te regisseren – het is mogelijk dat niets dat ooit zal doen.

“Ik ben zo’n grote fan”, zegt Dippold over Murai. “Atlanta was een show die een grote inspiratie voor mij was. De FX-serie werd uitgezonden terwijl Dippold aan het herschrijven was Weduwenbaaien de onvoorspelbare reikwijdte ervan diende als bevestiging dat wat ze probeerde mogelijk was. “Ik was zo onder de indruk van de verhalen en de verrassende bewegingen die ze zouden maken. Ik kon nooit voorspellen wat een aflevering zou zijn.”

Diezelfde veranderlijkheid vormt de basis voor het semi-episodische karakter van Weduwenbaai. Dippold haalde ook veel inspiratie uit King Steven Spielberg Kakenen uit haar eigen herinneringen aan haar jeugd in het New Jersey van de jaren tachtig, toen spookhuizen ‘wetteloos’ waren en tot het uiterste gingen om bang te worden. Dippold bezocht elke zomer een bijzonder angstaanjagende: “Ik schreeuwde, en als iemand anders schreeuwde, lachte ik… Dat gevoel is iets waar ik altijd naar heb gezocht.”

Toegegeven, er is ook een klein beetje Parken en rec in Toms quixotische zoektocht om van Widow’s Bay de ultieme toeristische bestemming aan de oostkust te maken. Hij bracht zijn zomers als kind door op het eiland, maar woonde de rest van het jaar op het vasteland, waardoor hij een soort omgekeerde Leslie Knope was: de buitenstaander die de oude gebruiken van de stad niet begrijpt of respecteert. Hij wil er de volgende Martha’s Vineyard van maken – ach, hij zal zelfs genoegen nemen met Bar Harbor. Maar met de onaangename lokale bevolking, legendes over kannibalisme en geesten, en, oh ja, een mist die (naar verluidt!) zielen steelt, heeft hij zijn werk voor hem klaarliggen.

“Een deel van het plezier is het bedenken van dingen in de schrijverskamer”, zegt Dippold. “We kwamen met verschillende ideeën voor artefacten en krantenartikelen en schetsen of zeemansliederen. Het lijkt bijna komisch als je ernaar kijkt in de verleden tijd. Maar als je het dan leert, Wacht, deze dingen beginnen terug te komen.”

Wat ook leuk is, is het ontmoeten van de kleurrijke personages die Widow’s Bay bewonen. Ze zitten allemaal op hun eigen manier vast in een versie van het verleden, maar dat is te verwachten op een eiland zonder wifi. Tom loopt voortdurend op de achtergrond, en niet alleen vanwege Wyck, die uiteindelijk een soort Mulder voor zijn Scully wordt. De hele stad keert zich stilletjes tegen hem, zelfs zijn superslimme secretaresse Patricia (Kate O’Flynn). Dat gezegd hebbende, geeft Tom nog steeds zo goed als hij kan. Wanneer Patricia zich openlijk zorgen maakt dat ze het doelwit zal worden van een geruchten seriemoordenaar, troost Tom haar snel: “Hij heeft tienermeisjes vermoord. Je bent in de veertig.”

De uitvoering van Rhys – half slapstick, half oprechte pathos – is een bliksemafleider voor Weduwenbaai’s oscillerende toon. Zijn Tom lijkt een beetje op Cary Grant of Frasier Crane als je een van hen in de Twilight Zone laat vallen: het ene moment verlaagt hij zichzelf in het bijzijn van de lokale arbeiders; het volgende laat hij zijn dramatische kwaliteiten zien op rustige karaktermomenten met zijn rebelse tienerzoon.

“Ik denk dat die man alles kan als acteur”, zegt Dippold over Rhys. “Het punt van Loftis is: ‘Ja, er zijn hier erge dingen gebeurd, maar dat betekent niet dat het bovennatuurlijk is.'” Dippold heeft hard gewerkt om zijn scepsis te combineren met de werkelijk griezelige gebeurtenissen in Widow’s Bay. Naarmate de serie vordert, ontstaat er een ware spanning tussen Tom en de lokale bevolking als Wyck. Wie heeft er eigenlijk gelijk over wat er gebeurt? Kunnen ze dat allebei zijn? De tijd zal het leren, maar we kunnen verwachten dat hun reis gevuld zal zijn met evenveel gelach als angst.

Weduwenbaai wordt nu gestreamd op Apple TV.