Het lijkt erop dat Donald Trump dat zal moeten doen blijf wachten dat zijn minst favoriete presentator van een talkshow zijn trui in de dakspanten van de studio ophing.
De president kwam uit de chaos van de schietpoging van vorige week tijdens het White House Correspondents’ Dinner met twee belangrijke eisen: dat zijn grote, prachtige gemilitariseerde balzaal hervat de bouw en zo ABC ontslaat Jimmy Kimmel vanwege een morbide grap. (Dagen vóór de WHCD had Kimmel Melania Trump beschreven als iemand met “de gloed van een aanstaande weduwe.”)
Hoewel het eerste verzoek wel of geen steun kan vinden, afhankelijk daarvan de grillen van de rechtbankenlijkt de tweede zelfs nog minder waarschijnlijk.
In schril contrast met afgelopen september – toen ABC en moederbedrijf Disney rukte Kimmel snel uit de lucht nadat voorzitter Brendan Carr van de Federal Communications Commission bezwaar had gemaakt tegen een monoloog over de moord op Charlie Kirk – Disney heeft tot nu toe alleen aangegeven dat het incident wordt besproken. Het lijkt erop dat de omstandigheden waaronder Kimmel uit de lucht wordt gehaald, eenvoudigweg niet meer aanwezig zijn. Net als veel andere organisaties hebben Disney en ABC misschien een belangrijke les van het afgelopen jaar geïnternaliseerd: de grieven van Trump zijn zo wispelturig dat het vaak gemakkelijker is om ze grotendeels te negeren.
Een golf van capitulatie
Toen Trump in 2025 terugkeerde naar het Witte Huis – nadat hij een verkiezingsoverwinning had behaald die nog maar een paar jaar eerder onmogelijk leek – gedroegen veel leidinggevenden zich alsof de verkiezingen bewezen dat de oneindige macht van Trump de cultuur van de Verenigde Staten in zijn richting had gestuurd.
Sommige bedrijven zoals Amazon en Meta kwamen al snel in de proactieve modus van verzoening agressieve DEI-bezuinigingen, doneren aan het inauguratiefonds van Trumpen in het geval van Amazon $ 40 miljoen uitgeven een documentaire over de first lady– terwijl anderen zich leken over te geven.
In december 2024 bijvoorbeeld ABC schikte voor $ 15 miljoen in een rechtszaak die Trump daarna aanspande Deze week gastheer George Stephanopoulos beweerde in een interview ten onrechte dat de president aansprakelijk was bevonden voor verkrachting in een civiele zaak. (Trump was dat eigenlijk ook geweest aansprakelijk bevonden voor seksueel misbruik En geroddel(en niet verkrachting, in die civiele zaak.) In een ander tijdperk zou waarschijnlijk een langere juridische strijd zijn voortgevloeid.
Tegen de tijd dat CBS en moederbedrijf Paramount hetzelfde deden schikking voor $ 16 miljoen in een rechtszaak tegen Trump over een ‘oneerlijke’ bewerking van 60 minutenen ook heeft de door Trump gehate talkshow van Stephen Colbert geannuleerd (beide handig terwijl Paramount wachtte op goedkeuring van de FCC voor een fusie van $ 8 miljard), was de president echt begonnen met het gooien van zijn gewicht.
Het was niet alleen amusement. Trump gebruikte juridische manoeuvres, en zelfs uitvoerende bevelenom invloed uit te oefenen op advocatenkantoren en universiteiten die hem op de een of andere manier mishaagden. Juridische elites zoals de firma Paul, Weiss – die prominente Democraten hadden vertegenwoordigd, Trump hadden vervolgd of aan rechtszaken hadden gewerkt in verband met de opstand van 6 januari – kregen te maken met uitvoerende vergelding zoals opgeschorte veiligheidsmachtigingen en beperkte toegang tot federale gebouwen. Topuniversiteiten met vermeende antisemitische of anticonservatieve vooroordelen zagen hun standpunten federale fondsen bevroren of geannuleerd en hun belastingvrije status wordt bedreigd, in afwachting van concessies.
De meerderheid in beide kampen gehoorzaamde snel.
Uiteindelijk, negen van de machtigste advocatenkantoren van het land capituleerdenwaarbij wordt ingestemd met enorme pro bono-verplichtingen die aansluiten bij de doelstellingen van de regering, samen met concessies van DEI. Ondertussen stemden zes universiteiten ermee in om op zijn minst gedeeltelijk tegemoet te komen aan de eisen van Trump, waarbij Columbia bijzonder meegaand bleek te zijn. (Van de universiteit veel compromissen omvatte strengere protestbeperkingen en een sterker toezicht op studieprogramma’s in het Midden-Oosten.)
Wat kregen deze organisaties voor hun gehoorzaamheid? Verdere eisenevenals Trump opscheppen in interviews: “Ze buigen zich allemaal en zeggen: ‘Meneer, hartelijk dank.’ Niemand kan het geloven.”
De kracht van terugduwen
Minder zichtbaar in de vroege haast om Trump tevreden te stellen, waren de organisaties die tegen hem in opstand kwamen.
Een cluster van vier spraakmakende advocatenkantoren, waaronder Perkins Coie en WilmerHale, koos ervoor om hun zaken voor de rechter te brengen – een waarschijnlijke plek voor advocatenkantoren – en won afgelopen mei federale districtsuitsprakenwaarbij hij oordeelde dat de uitvoerende bevelen tegen hen hun rechten op het Eerste en Vijfde Amendement schonden. Wat het hoger onderwijs betreft, nadat Trump meer dan 2,2 miljard dollar aan onderzoeksfinanciering van Harvard had bevroren, heeft de universiteit dat gedaan heeft twee rechtszaken aangespannen tegen de Amerikaanse regering.
Weigeren om onder bedreiging te onderhandelen heeft zijn vruchten afgeworpen. Een rechter uit Boston oordeelde afgelopen september in het voordeel van Harvardwaarbij werd geconcludeerd dat de regering een “gerichte, ideologisch gemotiveerde aanval op de belangrijkste universiteiten van dit land” had uitgevoerd. Ondertussen deed de andere uitschieter in de academische wereld, UCLA, hetzelfde verzette zich tegen Trump en gevonden steun van een rechter afgelopen novemberdie oordeelde dat de regering feitelijk geen financiering kon inhouden om universiteiten te dwingen ‘hun ideologische toon te veranderen’. (De regering-Trump ging onlangs in beroep tegen de beslissing liet het beroep vallen.)
In de tussenliggende maanden zaten deze organisaties en de regering-Trump gevangen in een holdingspatroon. Team Trump rustig afstand gedaan van zijn uitvoerende bevelen op die advocatenkantoren in maart, alleen maar hernieuw de druk tegen hen zodra het woord naar buiten kwam. Naar verluidt ook de president liet zijn eis voor $ 200 miljoen van Harvard vallenalleen naar Verhoog de vraag naar $1 miljard de dag erna De New York Times meldde dat verhaal.
Hoewel dit heen en weer voorbestemd lijkt om voor onbepaalde tijd door te gaan, hebben de organisaties die zich hebben teruggetrokken al iets gewonnen: hun waardigheid, de steun van hun cohortenen een vleiend reputatiecontrast met leeftijdsgenoten die capituleerden.
Deze juridische en symbolische overwinningen waren echter nog niet zichtbaar voor ABC, toen Kimmel de moord op Charlie Kirk afgelopen september kennelijk verkeerd karakteriseerde en de FCC vergelding eiste. Het netwerk startte Kimmel’s show vanuit de luchtvoordat je het beseft het publiek stond niet aan zijn kant en snel koers omkeren.
Als de FCC er destijds niet in slaagde een cabaretier te ontslaan, lijken hun kansen nu nog somberder.
Het nieuwere nieuwe normaal
Hoewel ABC een van de eerste entiteiten was die Trump na de verkiezingen gunstig stemde, met een schikking van $ 15 miljoen in december 2024, werd het netwerk nog steeds onderworpen aan een drukcampagne van de FCC te midden van de Charlie Kirk-brouhaha. Tegen die tijd had het duidelijk moeten zijn dat toegeven aan de eisen van Trump alleen maar meer eisen met zich meebrengt, en de verwachting om daaraan ook toe te geven.
Als compliance niet hetzelfde betekent als veiligheid, waarom gaan we dan niet op zijn minst swingend ten onder?
De uiteindelijke beslissing van ABC om stand te houden tegen Kimmel lijkt in het voordeel van het netwerk te zijn uitgevallen. Sinds vorige maand is Jimmy KimmelLive! heeft jaar na jaar dubbelcijferige kijkcijfers geboekt, een stijging van 22% in het totale aantal kijkers en 45% in de felbegeerde demo voor volwassenen van 18-49 jaar. Misschien nog belangrijker: achteraf gezien lijkt de vurige eerbied rond Kirk vandaag de dag op een koortsachtige uitbarsting. De leidinggevenden van ABC moeten inmiddels wel begrijpen dat het voor zo’n kortstondige verontwaardiging belachelijk zou zijn geweest om een 23 jaar oude nachtclub zonder goede reden op te heffen.
Deze keer zijn de redenen voor Kimmel om te gaan pathetisch zwakker.
Had de gastheer grapjes gemaakt over de naderende dood van de bijna 80-jarige president na de WHCD zou een verontschuldiging misschien op zijn plaats zijn, en een schietcampagne op zijn minst begrijpelijk. In werkelijkheid Zelfs de bellers van de show van MAGA-sponsor Megyn Kelly waren het niet met haar eens dat Kimmel moet worden ontslagen. Niet bepaald bevorderlijk voor de FCC, grapte Trump zelf sterfte staat zijn huwelijk in de weg eerder deze week, wat Kimmel uiteraard later doet bespot in zijn show.
De supermacht van Trump projecteert al lang het beeld van iemand met superkrachten. De reden dat hij er zo succesvol in is, is omdat hij de loyaliteit heeft genoten van Republikeinse politici die graag op zijn jas zitten en aanhangers die blij zijn dat iemand de oppositie trouw blijft. Deze gestage steun heeft hem tijdens zijn tweede ambtstermijn aangemoedigd om aan schijnbaar elke denkbare gril toe te geven, van het tot zwijgen brengen van critici tot massale deportatie. Maar zijn Ikarische zonnevluchten van de laatste tijd hebben onthuld dat hij bij uitstek schroeibaar is.
De wind staat Trump beslist niet langer in de rug. Na een vlaag van andere nederlagenheeft de combinatie van tarieven en zijn zwaaiende, niet-uitgelokte oorlog tegen Iran de kosten van levensonderhoud in de VS zo hoog opgedreven dat de goedkeuringsscore van Trump zelfs onder zijn eigen aanhangers snel dalend.
Terwijl bedrijven als Amazon, naar verluidt in gesprek om nieuw leven in te blazen De leerling met de zoon van de presidentblijf buigen, anderen hebben de boodschap van geabsorbeerd de “Geen Koningen”-protesten. Trump is geen monarch; hij is een lamme eend met afnemende steun en de glans van een aanstaande gepensioneerde.
Er is nog nooit een beter moment geweest om dat te doen niet voldoen aan.
