Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Als mijn leerlingen horen dat ik een entertainmentschrijver ben, willen ze altijd over hun favoriete films en tv-programma’s praten. Eerder dit jaar sprak ik met een student die het onlangs had gezien Schreeuw 7 en wilde graag weten welke score ik het in mijn recensie gaf. Toen ik hem drie sterren vertelde, vroeg hij, met perfecte komische timing: “van de vijf?!?“Ik moest hem uitleggen dat ik films op dezelfde manier beoordeel als onderzoekspapers. Hoewel een recensie met drie sterren misschien niet zo slecht klinkt, komt dit neer op een 60, wat betekent dat ik dacht dat de film nauwelijks een voldoende kreeg.
Ik dacht na over mijn manier om films te scoren terwijl ik de films uit 2013 opnieuw bekeek Star Trek in de duisternis (nu gratis te streamen op Tubi). Als remake van De toorn van Khanhet is absoluut vreselijken als vervolg op die van 2009 StarTrekhet is niet veel beter omdat het de luie ‘superschurk met een bijna onstuitbaar schip’-gimmick vernieuwt. Maar als je de film op zijn eigenzinnige merites bekijkt, zul je verrassend veel vinden om van te houden. Nu Paramount eindelijk de Kelvinvers Om stoutmoedig een nieuwe richting in te slaan, is dit het perfecte moment om opnieuw naar een vervolg te kijken dat veel beter is dan je je waarschijnlijk herinnert.
Het afscheuren van de pleister
Voordat ik inga op wat Star Trek in de duisternis goed deed, laten we eens kijken naar waar je de laatste minuut waarschijnlijk over hebt geschreeuwd: wat het verkeerd heeft gedaan. Ten eerste was het hergebruiken van Khan als slechterik gewoon enorm lui, waardoor het publiek gedwongen werd deze film te vergelijken De toorn van Khan. In de duisternis lijdt in grote mate onder deze vergelijking. Het is ook lastig om Ricardo Montalban te vervangen door leliewit Benedict Cumberbatch. Niet alleen lijkt het race-wisseloffensief op het eerste gezicht, maar het is ook de grote onthulling dat dit Khan bedoelt Niets aan de personages, die de man nog nooit eerder in dit universum hadden ontmoet.
Leuk vinden StarTrek (2009), In de duisternis richt zich te veel op actie en niet genoeg op het verkennen van vreemde nieuwe werelden. Het is gebaseerd op enkele belangrijke plotverzinsels, zoals de universum-brekende onthulling dat Khan’s bloed mensen weer tot leven kan brengen. Over Khan gesproken, het hele complot over zijn volk dat in het geheim in protontorpedobuizen wordt gestopt nooit had er zin in. De plot is over het algemeen nogal slordig, en het feit dat de climax betrekking heeft op de man die emoties schuwt, iemand schreeuwt en slaat, is ronduit beschamend.
Stop nu met het rode alarm, haters, en we kunnen in je favoriete onderwerp duiken: waarom dit Star Trek-vervolg veel beter is dan je je herinnert.
De killercast
Noem me een fanboy als je moet, maar ik heb het gevoel dat de Kelvinverse Star Trek-films dat waren perfect vorm. In plaats van te gaan voor fysieke gelijkenis, vond de castingdirecteur talenten die bij de sfeer van de film pasten De originele serie acteurs. Chris Pine straalt de arrogante zelfverzekerdheid uit van William Shatners Kirk, terwijl Zachary Quinto de broeierige intensiteit van Leonard Nimoy’s kanaliseert Spok. Karel Urbanondertussen praktisch verdwijnt in de rol van Dr. McCoy, in navolging van de uitvoering van DeForest Kelley, zo raar dat het bijna griezelig is. In In de duisternisIedereen is charismatischer dan ooit, en het is kippensoep om te zien hoe deze zeer bekwame officieren hun ding doen sciencefiction de ziel van een geliefde.
De Kelvinverse-films waren niet perfect, en In de duisternis kan bijzonder gebrekkig zijn. Maar deze films combineerden de energie vakkundig met de tv-shows die er eerder waren geweest, waarbij acteurs werden gecast die perfect op elkaars manische energie stuiterden en als een geloofwaardige crew optraden. Nogmaals, die gemakkelijke chemie is zelfs nog meer aanwezig in In de duisternis dan StarTrek. Karakterrelaties (vooral tussen Kirk en Spock) zijn dieper, en explosieve persoonlijkheden zijn (passend genoeg) afgekoeld door het vacuüm van de ruimte. Kortom, als je naar de franchise kijkt en ziet hoe hypercapabele genieën onmogelijke problemen aanpakken, zul je het geweldig vinden hoe Star Trek in de duisternis speelt zich af.
Overlevering en wereldopbouw
Een van de meest interessante delen van Star Trek in de duisternis is hoe het voortbouwt op de bestaande kennis terwijl het een werkelijk wilde wereldopbouw doet. De film combineert bijvoorbeeld een aantal zeer geliefde verhalen (over Khan en zijn volk die in de toekomst overleven in stasispods) met een aantal zeer gehate verhalen (Section 31 is een malafide, amorele instantie in het hart van Starfleet). In deze gewijzigde tijdlijn vindt en bewapent Sectie 31 Khan en zijn genetisch verbeterde leger. Hoe ze dit aanpakken is bijna verbijsterend dom, maar als je Sectie 31 Khan ziet gebruiken, is het alsof je naar een ‘Wat als’ kijkt Diepe ruimte negen aflevering.
Het is ook interessant dat de vader van Carol Marcus voor Section 31 werkte. Betekent dit dat de grootvader van David Marcus in het primaire universum een geheime Starfleet-oorlogsmisdadiger is? Bovendien is het nogal fascinerend om na te denken over het enorme aantal middelen en andere bezittingen die zijn omgeleid zodat admiraal Marcus op de diepte een geweldige dreadnaught kon bouwen. Is het een permanent neveneffect van Nero’s meerdere aanvallen op Starfleet dat deze organisatie paranoïde en oorlogszuchtig is geworden? Misschien, misschien niet. Hoe dan ook, als je graag over de vreemde Star Trek-verhalen nadenkt, In de duisternis zal uw hersenen waarschijnlijk een tinteling bezorgen.
De actie is behoorlijk solide
Veel critici van Star Trek In de duisternis hebben het afgedaan als een domme actiefilm. Is het nu dom? Natuurlijk. En is het een actiefilm? Zeker. Maar wat niet genoeg aandacht krijgt, is dat de actie in deze film verrassend goed is gedaan. Zo zijn de vroege scènes waarin Kirk de Eerste Richtlijn overtreedt nogal onnozel, maar voelt de waanzinnige actie aan als een aangename cross-over tussen Star Trek en Indiana Jones. Later helpen scènes van Khan’s angstaanjagend efficiënte gevechten te onderstrepen hoe hij ooit de hele aarde bang maakte. Ongetwijfeld is hij (en, bij uitbreiding, zijn Augments) nog nooit zo eng geweest.
De ruimtepakscène is vol spanning, en als ik zie hoe Kirk ternauwernood aan boord van het andere schip komt, krijg ik altijd koude rillingen. Het gevecht tussen de USS Enterprise en de veel grotere USS Vengeance houdt je op het puntje van je stoel, terwijl onze bemanning tot het uiterste wordt gedreven. Bovendien is de Spock van deze film, van het opzetten van enkele IED’s door MacGyver tot het uitpakken van een full-action hero ‘roid-woede, anders dan alle versies die we daarvoor of daarna hebben gezien. De actie is ademloos en onvoorspelbaar. Ten goede of ten kwade, je weet nooit wat deze film van scène tot scène zal doen, en er is een zekere waanzinnige sensatie bij het volgen van een plot waarin je gewoon wordt uitgedaagd om het in elkaar te passen.
Stream mij, Scotty
Heb ik je ervan overtuigd dat het tijd is om te geven? Star Trek in de duisternis nog een schot? Of misschien wil je het hele ding nog een keer bekijken, zodat je me een nieuwe kunt scheuren in de reacties? Hoe dan ook, je hebt geluk. Het meest gehate vervolg van Star Trek wordt nu gratis gestreamd op Tubi. Als er niets anders is, is het de moeite waard om deze film als genreversie te bekijken van Celebrity Deathmatch: “Wie zal er winnen in een gevecht tussen Kapitein KirkSherlock Holmes en RoboCop?” Je moet kijken om erachter te komen!
Een stom, schuldig genoegen? Absoluut. Maar is het van begin tot eind stom leuk? Dat is een 10-4 van Texas-formaat, ruimtemaatje!
