Ben Stiller En Christine Taylor liepen op 4 mei op het Met Gala-tapijt van 2026, hun eerste samen in tien jaar. Een decennium. Dat gat is het hele verhaal.
Tussen die twee rode lopers door gingen ze in 2017 publiekelijk uit elkaar. Tijdens de pandemie vonden ze stilletjes de weg naar elkaar terug. En nu poseren ze in couture bij de Met alsof er niets is gebeurd.
Het internet doet wat het internet doet. Noem het een sprookje. Ik noem het het bewijs dat echte liefde wint. Het plaatsen van de kussende foto’s met hartjes in het bijschrift.
Ik wil je iets anders vertellen over dat decennium. Want als je al lang getrouwd bent, of dat wilt, is de kloof tussen die twee rode lopers het deel dat je echt nodig hebt.
De mythe die Hollywood je blijft verkopen
Dit is de leugen die de cultuur je blijft vertellen over lange liefde. Je vindt de juiste persoon, je kraakt de communicatiecode, en dan ga je weg.
Dat doe je niet. Echt niet.
Je krijgt geen goede relatie en houdt deze de rest van je leven vast. Je bereikt tijdelijke momenten waarop je je veilig, speels en zelfverzekerd voelt bij elkaar. Dan verlies je het. Dan doe je het slopende emotionele werk om daar weer terug te komen. Steeds opnieuw.
Toen Ben en Christine elkaar ontmoetten op de set van Warmtevisie en Jack in 1999 en een paar maanden later trouwden, ontmoetten hun sexy zelf elkaar. Zo werkt het voor iedereen. Het geestige zelf, het charmante zelf, de versie van jou die oplicht.
Maar uiteindelijk moet je sexy zelf naar bed met je kwetsbare zelf. Het deel van jou dat bang is om in de steek gelaten te worden. Het deel dat bang is om voortdurend teleurgesteld te worden. Die delen verschijnen in het huwelijk rond jaar vijf, jaar tien, jaar vijftien, en ze komen met elkaar in botsing. Rommelig.
Paren denken dat de puinhoop betekent dat ze kapot zijn. Dat is waar ik zou beginnen met iedereen in mijn kantoor. De puinhoop is het huwelijk. Er is geen versie van lange liefde waarbij de puinhoop niet arriveert.
Wat in 2017 leek op een ‘splitsing’ van Stiller en Taylor, was waarschijnlijk het moment waarop hun kwetsbare zelf eindelijk de kamer binnenkwam. Twee carrières. Twee kinderen. Een pandemie op komst. Het zenuwstelsel raakt in biologische paniek, en een echtpaar stopt met praten over gevoelens en begint in plaats daarvan overlevingsstrategieën uit de kindertijd toe te passen.
De dans onder elk lang huwelijk
Dit is wat ik elke dinsdag zie in mijn kantoor in San Francisco. Het echtpaar komt na 15 jaar binnen. Ze vertellen me dat ze de vonk kwijt zijn. Ze gaan door de bewegingen. Ze zijn doodsbang dat het voorbij is.
Bijna altijd woont een van hen in het penthouse en de ander verstopt zich in de kelder.
De penthousepartner is de goede. Ze proberen het. Ze hebben de artikelen gelezen. Hun vrienden zijn het met hen eens. Ze voelen zich volkomen ongeprioriteerd.
De kelderpartner heeft het gevoel dat wat ze ook doen, het een B-klasse is. Dus worden ze stil. Ze nemen afstand. Soms verkalkt die stilte zich de stille behandelingen de penthousepartner leest het als bewijs dat ze er niet toe doen, en de hele cirkel wordt strakker.
Beide mensen hebben pijn. Beide personen zijn geldig. Ze denken dat ze ruzie hebben over de agenda, de schoonfamilie, de telefoon tijdens het eten. Dat zijn ze niet. Ze gebruiken het slagveld van welk onderwerp dan ook om hechtingswonden uit te spelen. Men voelde zich verlaten. De ander voelde zich afgewezen. Hetzelfde gevecht, ander kostuum, jarenlang.
Als je jouw versie van deze lus in gewoon Engels wilt zien, dan kan dat doe onze gratis relatiequiz. De meeste mensen herkennen zichzelf binnen drie minuten, en dat geeft een bijzondere opluchting.
Waarom hun scheiding het meest romantische deel is
Hier is mijn impopulaire mening. Het decennium dat Ben en Christine gedeeltelijk gescheiden doorbrachten, is niet het donkere teken op de Hollywood-plaat. Ik denk dat dit het meest romantische deel van hun verhaal is.
De cultuur wil fiatrelaties. Gedrukte vrede. Het gevoel van verbinding zonder de kosten van kwetsbaarheid. We pathologiseren de ontkoppeling alsof het een bug in het systeem is.
De verbinding verbreken is een functie, geen bug. De enige reden waarom een scheiding zoveel pijn doet, is omdat de band er zoveel toe doet. Je vecht omdat je van elkaar houdt en belangrijk voor elkaar bent. Als het je niet uitmaakte, zou je beleefd zijn.
Als een stel midden in een gevecht mijn kantoor binnenkomt, bedroefd en uitgeput, zeg ik soms dat ze naar 7-Eleven moeten gaan en de duurste fles champagne moeten kopen die ze hebben. Ik weet het, de verfijnde 7-Eleven-champagne. Ik vier het feit dat ze nog steeds genoeg voor elkaar betekenen om in deze cycli te worden meegezogen. Het conflict is een bewijs van liefde.
Veel van wat in de popcultuur giftig wordt genoemd, zijn eigenlijk twee zenuwstelsels die vastzitten in protest, en dat kun je lezen de wetenschap achter traumabinding voor de langere versie van waarom ‘gewoon weggaan’ zelden de juiste lezing is van een lang huwelijk in moeilijkheden.
Ben en Christine namen geen genoegen met een hol fiat-huwelijk. Ze lieten het systeem instorten. Vervolgens deden ze het daadwerkelijke bewijs van werk: het langzame, slopende herstel van vertrouwen. Dat verdient meer empathie dan welk zuiver sprookje dan ook.
Wat ik zou zeggen als ze op mijn bank zaten
Als ze morgen mijn kantoor binnenkwamen, zou ik ze geen communicatietrucjes leren. Ik zou ze ervan weerhouden de logistiek op te lossen.
Ik zou tegen elk langgetrouwd stel zeggen wat ik zeg. Jullie zijn allebei de wereldberoemde expert in de problemen van je partner. Als ik morgen een mondiale conferentie zou organiseren over wat er mis is met Christine, zou Ben, de keynote zijn. Christine, jij zou de kop van Ben zijn. Jullie hebben allebei al een postdoctoraal onderzoek naar elkaars tekortkomingen.
Dat verhaal van de ander leidt nooit tot genezing. Leidt nooit tot groei. Het is het pad dat de laboratoriumrat blijft volgen om uiteindelijk geen voedsel te vinden.
De stap gaat van twee afzonderlijke verhalen over wie de schuldige is naar één gedeeld verhaal over wat er tussen jullie gebeurt. Jouw waarheid is logisch. Hun waarheid is logisch. Je paniek is logisch. Hun sluiting is logisch. Jullie hebben allebei pijn, en jullie gedragen ons allebei op een manier die elkaar pijn doet, omdat jullie zoveel van elkaar houden.
Wat die rode loper eigenlijk betekent
Dus als je die Met Gala-foto’s van Ben Stiller en Christine Taylor ziet, met zachte ogen op hun manier, lees het dan niet als een sprookje. Sprookjes zijn voor mensen die 15 jaar nooit getrouwd zijn geweest.
Lees het als twee mensen die hun relatie lieten verbreken, het wrak in het gezicht keken en elkaar terugkozen. Langzaam. Zonder publiek.
Liefde is niet de afwezigheid van pijn. Liefde is de aanwezigheid van reparatie. Dat is de foto.
__________________________________________________________________________________________________
Empathi-oprichter Figs O’Sullivan, LMFT en zijn vrouw, Teale, zijn relatietherapeuten en relatiedeskundigen van de Stars en Silicon Valley, oprichter van Empathi, en gebouwd Figlet, onze AI-relatiecoacheen AI-relatiecoach die is opgeleid in hun klinische werk.
