Toen Matt en Ross Duffers ‘Stranger Things’ in 2016 op Netflix verscheen, boeide het Millennials en een gezonde brok Gen X-ers met zijn uitgebreide nostalgie naar de popcultuur van de jaren tachtig. De sciencefiction-/horrorserie ging terug naar het Amblin-tijdperk, toen films en televisieprogramma’s over buitenbeentjeskinderen die in allerlei tegenslagen terechtkwamen immens populair waren. Sommige van deze inspanningen waren leuk, één was een meesterwerk (“ET the Extra-Terrestrial”), maar de meeste waren wegwerpbaar.
“Stranger Things” bleef een streaminghit voor Netflix totdat de laatste aflevering live ging op 31 december 2025, maar het verloor me al vroeg vanwege te veel anachronismen uit de jaren 80 en de harde pogingen om Gen X-kijkers betrokken te houden. Ik ben opgegroeid met het kijken naar de echte artikelen (goed en slecht) toen ze nieuw waren, en de Duffers, geboren in 1984, konden niet in de buurt komen van het vastleggen van de sfeer van die tijd.
Het is zijn verdienste dat “Stranger Things” maakte mensen nostalgisch naar de media uit de jaren tachtig … specifiek het soort dat met succes het buitenbeentje van de adolescent raakt. Ik heb de Canadese sciencefiction-/fantasyshow ‘Read All About It!’ opnieuw bezocht. (een charmant low-budget product uit die tijd dat ook dienst deed als educatief hulpmiddel) en bladerde zelfs door enkele oude ‘The Three Investigators’-boeken (leuk, maar waarschijnlijk te gedateerd voor The Kids Today). En hoewel ik op zijn minst geen fan ben van ‘Stranger Things’, kan ik de Duffers niet genoeg bedanken dat ze me eindelijk hebben aangespoord om het geheel van ‘Eerie, Indiana’ opnieuw te bekijken.
Eerie, Indiana, een kortstondige NBC-serie gemaakt door José Rivera en Karl Schaefer, is een slimme, kindvriendelijke sci-fi/horror-hybride die zijn nerd bonafide meteen verdient met een pilot geregisseerd door Joe Dante. Het balanceert behendig komedie met echte schrik, en het zou een hit zijn geweest als het netwerk zich niet had bemoeid met zijn aantrekkelijke formule.
Eerie, Indiana was een zeer nerdy, onstuimig slimme serie die zijn tijd ver vooruit was
“Eerie, Indiana”, een ontwerpserie van een half uur, ging in première op 15 september 1991 als een zondagshow om 19.00 uur. NBC hoopte een breed publiek van kinderen en jongvolwassenen te trekken, misschien zelfs het hele gezin, maar het zou een hele opgave worden om de ouders ’60 Minutes’ over te laten slaan. De show kreeg ook te maken met directe demografische concurrentie vanaf het derde seizoen van het familiegerichte ‘Life Goes On’, hoewel het ABC-drama op dat moment het moeilijk had in de kijkcijfers.
‘Eerie, Indiana’, dat begint met de jonge Marshall Teller (Omri Katz) die met zijn ouders naar de vreemde titelstad verhuist, pronkt onmiddellijk met een Joe Dante-achtige gevoeligheid met verhaallijnen die vaak aanvoelen als liefdevolle parodieën op sciencefiction uit het nucleaire tijdperk of vintage Disney-films. Er zijn aanvaringen met Bigfoot, hyperintelligente honden, mummies, moorddadige vuilnismannen en Elvis Presley. Je kon nooit voorspellen waar de serie vervolgens naartoe zou gaan, maar als je er vroeger naar keek, keek je altijd uit naar de volgende aflevering (en hopelijk, als je vader een fanboy-achtige obsessie met Mike Wallace had, had je een tweede televisie).
Dante was niet de enige belangrijke directeur die de stadsgrenzen van “Eerie, Indiana” (16.661 inwoners) betrad. Tim Hunter (“Twin Peaks”), Bob Balaban (“My Boyfriend’s Back”) en zelfs Tom Holland (“Fright Night”, “Child’s Play”) regisseerden ook afleveringen. Het is een visueel inventieve show die aandacht beloont (let goed op). Dante’s onlangs verkochte “Rosebud” slee tijdens een van zijn afleveringen) en zou vrijwel zeker zijn publiek hebben gevonden in het streamingtijdperk.
Het eerste en enige seizoen van “Eerie, Indiana” is momenteel beschikbaar om te streamen op Prime Video. Als je ‘Stranger Things’ leuk vindt of verafschuwt, beschouw het dan als een must-watch.
