Ik kijk naar de roze en wit getinte bomen die hangen onder het gewicht van de kersenbloesems en langs het tramraam passeren. Het is altijd een genot om ze in het voorjaar te zien. Ik geniet ervan om vignetten van het leven voorbij te zien flitsen – mensen die hun dag doorbrengen, terwijl Ik bewonder Parijs in zijn veranderende seizoenen.
Door drie jaar geleden vanuit Pune, India, naar een historische en groene buitenwijk van Parijs te verhuizen, is mijn leven veranderd. Ik niet langer een auto bezitten of besturen.
Nooit in mijn leven had ik gedacht dat deze verandering mogelijk zou zijn of dat ik er echt van zou genieten, maar dat is wel zo veranderde mijn leven op de best mogelijke manier.
In India was autorijden noodzakelijk maar vermoeiend
Terug in India hadden we niet één maar twee auto’s. Mijn man reed in een Honda Civic, terwijl ik blij was met mijn kleine Hyundai Santro. Van deur tot deur rijden betekende navigeren door het chaotische, weerbarstige Indiaas verkeer met weinig lichamelijke activiteit.
Het openbaar vervoer was niet altijd betrouwbaar en de connectiviteit kon een probleem vormen. Het was een nachtmerrie om door de drukke straten van India te rijden, waar veel andere chauffeurs er geen probleem mee leken te hebben de verkeersregels te overtreden.
Op weg naar huis zat ik de meeste avonden urenlang vast in een slakkengangetje. Voortdurend afwisselend tussen de koppeling en de rem, en de frustratie van tijdverspilling in een patstelling was vermoeiend.
In Parijs omarmde ik een levensstijl die rond het openbaar vervoer was opgebouwd
Drie jaar geleden zijn we naar de Lichtstad verhuisd toen mijn man door zijn werkgever werd verhuisd. Hier ontdekte ik een levensstijl rond de doorvoersysteem – bussen, trams en de metro – die het reizen niet alleen gemakkelijker maakten, maar ook onverwacht mijn gezondheid en kwaliteit van leven verbeterden.
Hierdoor hebben we er bewust voor gekozen om geen auto te kopen, een beslissing waar ik tot op heden geen spijt van heb gehad.
Nu is de tijd die ik dagelijks besteed aan het reizen met het openbaar vervoer van en naar kantoor mijn ‘me time’. Mijn dagelijkse rit naar mijn werk duurt ongeveer 40 minuten, maar gedurende die tijd kan ik genieten van mooie uitzichten en ook mijn stappen volgen als ik van een bus naar een tram overstap. Ik neem de tijd om het Woord van de dag te kraken, waarop mijn man en ik concurreren door het aantal pogingen te vergelijken.
Hoewel het navigeren door bussen en trams in het koude, regenachtige weer van Parijs aanvankelijk een uitdaging was, ben ik er sindsdien aan gewend geraakt. Er zijn af en toe transportonderbrekingen, maar deze zijn zeldzaam en er zijn uitwijkmogelijkheden indien nodig.
De auteur zei dat haar woon-werkverkeer een stuk minder stressvol is, niet dat ze niet afhankelijk is van een auto. Met dank aan Rathina Held.
Tijdens onze weekendtripjes in de stad kan ik tijd doorbrengen met mijn gezin. Ik ben niet gefocust op het navigeren door het verkeer, maar in plaats daarvan voeren we een gesprek in de bus of metro, waar ik me echt kan concentreren op de mensen om me heen.
Deze levensstijl heeft ons ook toegang gegeven tot enkele van de mooiste metrostations in Parijs, waaronder Arts et Métiers, Pont Neuf, Bir-Hakeim. Ik ben nog steeds niet moe geworden van het zien van de prachtige architectuur, die voor mij nieuw en opwindend blijft.
Het opgeven van onze auto’s heeft ons leven gezonder gemaakt
Nadat ze op 13-jarige leeftijd naar Parijs was verhuisd, leerde onze dochter snel navigeren door het ondergrondse doolhof van het Parijse metrosysteem. Ze is nu veel zelfstandiger, moeiteloos wisselen tussen bussen om naar school te gaan. Terwijl onze zoon van 21 af en toe klaagt en de vierwieler thuis mist, zijn wij aan deze manier van leven gewend geraakt.
Ik voel me veel minder gestrest dan tijdens het rijden in het Indiase verkeer. De meeste dagen bereik ik tegen de avond 8.000 stappen, en de dag is nog niet eens voorbij. Het loslaten van mijn auto heeft niets van mijn leven weggenomen; het gaf me een beter exemplaar.
