Een vrouw met milde krampen waarbij na colonoscopie de diagnose darmkanker werd gesteld

Op 45-jarige leeftijd geloofde Shambi Broome niet dat ze symptomen van darmkanker had. Ze nam aan dat dit af en toe gebeurde buikkrampen kan worden verklaard door haar eerdere twee keizersneden en hysterectomie.

“Als ik enig ongemak had, dacht ik: ‘Oh, het is waarschijnlijk littekenweefsel'”, vertelde Broome, nu 49, aan Business Insider. “Als je naar de checklist voor darmkanker kijkt, zou ik niets van die lijst hebben afgevinkt.”

Vervolgens leefde Broome, een getrouwde moeder van twee kinderen, een druk leven in Columbia, South Carolina. Ze leidde ruim 18 jaar een klein webbureau en een non-profitorganisatie die STEM-vaardigheden onderwees op schoolevenementen.

De enige reden waarom Broome daartoe besloot een colonoscopie krijgen in 2021 was te danken aan haar verzekeringsdekking: vanaf 2018 werd de aanbevolen screeningsleeftijd voor darmkanker verlaagd van 50 naar 45. Tijdens een jaarlijks onderzoek bij haar huisarts stelde haar arts voor dat ze er een zou krijgen, gezien haar leeftijd. Broome was het daarmee eens.

“Ik was me veel bewust van darmkanker”, zei ze, daarbij verwijzend naar de sterfgevallen van Chadwick Boseman En Katie Couric’s echtgenootJay Monahan. “Dus toen ze me erover vertelde, wist ik wat de voordelen waren.”

Vanwege de pandemie stelde Broome de planning van haar colonoscopie uit. Ze plande het uiteindelijk toen ze haar PCP het jaar daarop, in december 2022, zag.

Nadat haar colonoscopie was voltooid, vroeg de arts van Broome wie haar zou ophalen. Hij wilde wachten tot haar man arriveerde voordat hij het nieuws vertelde. “Op het moment dat hij dat zei, wist ik dat er iets aan de hand was”, zei Broome.

Broome ontdekte dat ze een tumor had die te groot was om te verwijderen tijdens de colonoscopie, waarbij vaak kleinere gezwellen kunnen worden verwijderd, en dat ze een operatie nodig zou hebben. Ze huilde tijdens de rit van 30 minuten naar huis, omdat ze zich zorgen maakte of het kanker was en hoe ze het aan haar kinderen zou vertellen.

Een week later, vóór de operatie, kreeg ze de bevestiging: ze was 46 gediagnosticeerd met darmkanker. Broome zei dat ze wist dat het ernstig was toen de verpleegster in tranen begon uit te barsten.

“Het was bijna alsof alles stil en stil werd”, zei Broome.

Een achtbaan aan behandelingen

Broome ontdekte dat ze een gelokaliseerde tumor had die “waarschijnlijk al tien jaar aan het groeien was”, aldus haar arts.

Ze kreeg COVID, waardoor de operatie bijna een maand werd uitgesteld, maar in januari 2023 werd de tumor met succes verwijderd via een sigmoïde resectieeen operatie om het kankergedeelte van de onderste dikke darm te verwijderen. Broome zei dat haar was verteld dat de kanker verdwenen was.

Maar een week later, toen ze terugkwam om haar chirurgische drain te verwijderen, een buis die na de operatie was geplaatst om de vochtophoping te verwijderen, kreeg ze een afspraak met een oncoloog.

Op het kantoor van de oncoloog hoorde ze dat de kanker zich naar haar had verspreid lymfeklierenhaar in 3B opvoeren, en dat ze chemotherapie nodig zou hebben.

‘Ik was daar in een nieuwe staat van shock vertrokken’, zei Broome, in de veronderstelling dat ze klaar was met de behandeling. “Het was alsof ik tegen een bakstenen muur botste.”

Broome ontdekte dat ze twaalf chemotherapierondes nodig had, een proces van ongeveer zes maanden. Ze had geen idee welke impact dit zou hebben op haar werk bij het bureau of haar toekomst.

“Als je niet zo bekend bent met kanker, zeggen je hersenen: ‘Nou, na drie is er nog maar één fase, en dat is meestal geen goede fase’, zei Broome.

Werken tijdens chemo

Op het moment dat Broome de diagnose kreeg, had haar non-profitorganisatie een overheidssubsidie ​​gekregen, wat betekende dat ze aan alle eisen moest voldoen terwijl ze de behandeling onderging. behandeling van kanker.

‘Ik had het hele jaar 2023 gepland en kanker stond niet op mijn planning’, zei ze. “Het was gewoon deze constante overweldiging, overweldiging, overweldiging.”

In de twee weken voordat ze met haar chemokuren begon in februari 2023 boekte Broome een korte lokale strandtrip met haar familie om haar nieuwe realiteit te verwerken.

“Als ik de golven zie, denk ik aan Gods kracht”, zei ze. “Het is deze herinnering voor mij om mezelf te concentreren, want zodra je de diagnose kanker krijgt, is het bijna alsof je alle controle verliest, omdat je lichaam nu alles controleert.”

Broome vond snel haar ritme op het werk. Tijdens de eerste twee maanden van de chemotherapie leerde ze dat ze in totaal ‘20 goede dagen’ per maand had, minus de paar goede dagen na elke behandeling als ze zich ziek zou voelen.

‘Ik wist dat ik de rest van die week nergens goed voor zou zijn’, zei ze. Gedurende die dagen bleef ze thuis en probeerde e-mails te beantwoorden of administratieve taken af ​​te handelen.

Het was nog steeds moeilijk. Voor de non-profitorganisatie kon ze haar geplande programma’s niet op tijd lanceren omdat ze haar tijd voor het aannemen van nieuw personeel miste. Ze begon ook klanten te verliezen bij haar webbureau.

“Als je de eigenaar bent, ben je nog steeds de persoon die de motor moet starten om de auto aan de praat te krijgen”, zei ze. “Als je ziek wordt, is het moeilijker om met dingen om te gaan.”

Halverwege de behandeling kreeg Broome opnieuw COVID. Deze keer leek het tijdens haar behandelingen intense bijwerkingen te veroorzaken. Haar milde neuropathie – gevoelloosheid en tintelingen veroorzaakt door zenuwbeschadiging – verspreidt zich van haar tenen naar haar voeten, handen en vingertoppen. Ze verloor ook al haar haar, een vaak voorkomende bijwerking van chemotherapie.

“Ik kon nauwelijks lopen. Ik kon nauwelijks praten en het voelde alsof de helft van mijn hersenen weg was”, zei ze, met de ergste bijwerkingen die ongeveer een maand aanhielden.

Gedurende deze tijd vertrouwde ze op haar familie om te helpen met klusjes, en zei dat haar gemeenschap tussenbeide kwam om haar te steunen, door alles te sturen, inclusief zorg pakketten met sokken en thee. Eén vriend liet zelfs een Chipotle-cateringset van twintig maaltijden achter bij Broome.

Broome leunde ook op vrienden of kennissen die ook kanker hadden gehad. “Ze gaven me de beste adviezen en tips”, zei ze.

‘Bad na kanker’

Broome heeft bijna drie jaar geleden haar laatste chemokuur afgerond en is momenteel kankervrij. Ze krijgt nog steeds elk half jaar een CT-scan en bloedonderzoek, daarna een standaardprotocol het beëindigen van de kankerbehandeling.

Broome zei dat haar leven op twee belangrijke manieren is veranderd sinds ze kanker kreeg. Een daarvan is haar gezinsdynamiek: ze is nu gescheiden van haar man.

“Ik zou zeggen dat de kankerbehandeling de scheuren in ons huwelijk in kloven heeft veranderd”, zei ze. (Volgens a studie uit 2015, Het begin van de ziekte van de vrouw hield verband met een hoger risico op echtscheiding. Voor echtgenoten gold niet dezelfde uitkomst.) De scheiding eiste zijn tol.

“Ik ben nu een alleenstaande ouder nadat we bijna 29 jaar getrouwd waren”, zei Broome. “Dat was een enorme aanpassing.”

Haar neuropathie symptomen is nog steeds niet verdwenen, ondanks dat ik al bijna drie jaar geen chemo meer heb. Broome zei dat haar arts waarschuwde dat symptomen zoals migraine en gevoelloosheid, die in haar geval tot halverwege de dij reikten, permanent konden zijn.

“Vanuit het standpunt van de neuroloog is het eigenlijk een onbekende,” zei ze.

Broome’s ervaring deed haar beseffen hoezeer het hebben van kanker een mens onherroepelijk verandert, zelfs als de behandeling succesvol is. ‘Je wordt een ander mens,’ zei ze. “Ik zeg altijd tegen mensen: er is een Shambi vóór kanker en een Shambi na kanker, omdat alles verandert.

Haar ervaring maakte haar ook tot een uitgesproken voorstander van haar kanker ervaringdie ze ‘deze enorme teleurstelling’ noemde. Ze begon ook met therapie en bezoekt nog steeds een virtuele steungroep.

“Met alle gezondheidsproblemen die ik heb, zijn er twee dingen die ik nog kan doen”, zei ze. “Ik kan praten en ik kan lesgeven.”