Vóór Jezus waren er Leonardo, Michelangelo, Donatello en Raphael. ‘The Passion of the Christ’ uit 2004 zou wel eens de huidige regerende box office-kampioen kunnen zijn behoort tot de onafhankelijk gefinancierde films, maar voor een moment behoorde die eer toe aan de live-actionfilm ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ uit 1990. Het verklaart veel over die foto, een kinderfilm waarin de titulaire helden in een halve schaal vloekwoorden laten vallen, worstelen met hun giftige emoties en bonafide levensbedreigende gevaren bestrijden in de straten van New York City. Zelfs de Big Apple zelf ziet er opvallend smerig uit onder leiding van Steve Barron, die zijn tanden sneed in het helpen van visueel innovatieve muziekvideo’s (waaronder de beroemde live-action/geanimeerde video voor A-ha’s “Take On Me”).
Vergelijk dat eens met het vervolg uit 1991, “Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze”, dat visueel veel lichter is. En tonaal, en bevat vergelijkbaar toyetische ontwerpen voor schurken als de Shredder (hier fysiek gespeeld door François Chau en ingesproken door David McCharen). Dat wil niet zeggen dat de stripboekenfilm geen charmes heeft; er is een reden “The Secret of the Ooze” haalde de top 10 van de box office tijdens de heruitgave ter ere van het 35-jarig jubileum (naast nostalgie, tenminste). Maar het voelt meer als een veilig, gezuiverd product dan zijn scherpere en artistiek onverschrokken voorganger.
Hoe het ook zij, ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ uit de jaren negentig veroorzaakte achter de schermen nog steeds enige opschudding. Spreken met SFX-tijdschrift Voor de uitgave van januari 2026 herinnerde Robbie Rist (die Michelangelo in de film vertolkt) zich dat hij in een opnamesessie zat toen hij een studiomanager van de financier van de film, Golden Harvest, overrompelde en toegaf dat ze ‘bezorgd waren dat deze film te donker is en kleine kinderen bang zal maken en dat ze niet willen gaan.’ Maar volgens Rist is dat precies wat de film zo succesvol maakte.
Kinderen hielden van de duisternis van Teenage Mutant Ninja Turtles uit de jaren negentig
‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ uit de jaren negentig heeft niet eens een poëtisch gezicht, en dat is het ook niet in letterlijke zin overdreven donker, zoals zoveel moderne films en tv-shows zijn. Het is alleen zo dat er een inherent belachelijke franchise nodig is over een stel bijdehante gemuteerde reptielachtige strijders die in de schaduw van een grote stad tegen boosdoeners vechten en deze met echte emotionele diepgang en verhalende inzet doordrenkt. Daarbij bouwt het voort op de originele ‘TMNT’-stripboeken (zoals gemaakt door Kevin Eastman en Peter Laird) op een manier die kinderen aanspreekt zonder neerbuigend tegen ze te praten.
Die aanpak werkte zeker voor de doelgroep van de film, zoals Robbie Rist kan getuigen. Zoals hij zich herinnerde tijdens zijn SFX-interview, was hij van plan geweest om ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ te zien tijdens het openingsweekend, ‘maar de show op zaterdagochtend was uitverkocht. Dat gold ook voor de middagshow en de rij strekte zich uit rond het gebouw. Ik dacht: ‘Wauw, dit belooft veel goeds!’. Uiteindelijk mocht hij de film de volgende zondagavond bekijken, en wat hij zag, zorgde ervoor dat hij ervan overtuigd was dat de ‘duisternis’ waar de bovengenoemde studio-exec zich zorgen over had gemaakt over wat het beste was dat de film had. er voor gaan:
“Wat kinderen voor de eerste keer naar de bioscoop bracht om die film te zien, was misschien een beetje bedreigd worden, om misschien je eerste film te zien waar scheldwoorden in stonden, waarbij je naar je vader of moeder moest opkijken om te zeggen: ‘Moeten we hier zijn?’ Daarom gingen kinderen steeds weer opnieuw, omdat het een kinderfilm was waardoor ze zich op de een of andere manier een beetje volwassen voelden.”
Commercieel gezien was “Teenage Mutant Ninja Turtles” dus een risico dat zijn vruchten afwierp. Maar hoe zit het met de toekomst?
Zullen de live-action Teenage Mutant Ninja Turtles-films ooit weer ‘donker’ worden?
De live-action films van ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ stopten nadat ‘Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows’ uit 2016 zowel kritisch als financieel flopte, maar de grotere film bleef uitblinken in animatie. ‘Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem’ uit 2023 gaf zelfs een gedurfde en opwindende draai aan de franchise door een duidelijke, op schetsboeken geïnspireerde visuele stijl te gebruiken en harder dan ooit te leunen op het idee dat de Turtles buitenbeentje-tieners zijn, zowel thematisch als door echte tieners te casten om ze te uiten. Dus, hoe groot is de kans dat een toekomstig live-action “TMNT”-project op deze manier ten onder gaat?
Frustrerend genoeg waren er precies daarvoor plannen met het inmiddels geschrapte ‘The Last Ronin’, een live-actionfilmversie van het gelijknamige stripboek geschreven door Kevin Eastman en Tom Waltz (waarbij Peter Laid de verhaalcredits deelt met Eastman). De film zou zich hebben afgespeeld in een dystopische toekomstige versie van NYC, waar slechts één van de Turtles nog leeft en op zoek is naar de kleinzoon van Shredder, die de controle over de stad heeft overgenomen. Met tinten van meer volwassen stripboekaanpassingen zoals de “X-Men” film “Logan” en de tv-serie “Daredevil: Born Again” (vooral de eigen verhaallijn over Wilson Fisk van Vincent D’Onofrio die NYC overneemt), het klonk als een intrigerende verandering van tempo voor het pand.
Helaas, “The Last Ronin” werd geannuleerd na de fusie van Skydance met Paramount. Maar als het succes van ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’ uit de jaren negentig iets is om af te meten, zouden de studiokrachten er goed aan doen om te overwegen om de film nieuw leven in te blazen of de dobbelstenen te gooien op een soortgelijke ‘donkere’ Turtles-ravotten die hen op de juiste manier nerveus maakt.
