Een Marvel-strip gaf Daredevil zijn eigen versie van een legendarisch Batman-verhaal

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

In 1986 plukte Frank Miller’s “The Dark Knight Returns” Batman uit de zwevende tijdlijn van het DC Universum, het DC Universum, en naar de hedendaagse tijd. Het boek confronteerde de politieke kwesties van het Amerika van de jaren 80, van Ronald Reagan en de Koude Oorlog tot de angst voor geweld in stedelijke bendes, en maakte Batman volwassener om daar rekenschap van te geven. Batman debuteerde in 1939 in “Detective Comics” #27, dus “The Dark Knight Returns” volgde een meer dan 50-jarige Bruce Wayne die met pensioen ging. (Vandaar: ‘De Donkere Ridder Retouren.”)

“Dark Knight” heeft een heel subgenre van verhalen gecreëerd over het laatste gevecht van een oude superheld in een donkere toekomst. Het is het onderwerp geweest van oprechte eerbetoon (“Old Man Logan”, en op zijn beurt de film “Logan” uit 2017) en parodie (“Darkwing Duck” aflevering “Time and Punishment”). Soms gaat het eerste zo slecht dat het in het laatste verandert, bijvoorbeeld ‘Spider-Man: Reign’, dat de ‘donkere en korrelige’ toon en esthetiek zo ver aanneemt dat het een zelfspot wordt. (In de duistere toekomst van ‘Spider-Man: Reign’ sterft Mary Jane aan een bloedvergiftiging veroorzaakt door het radioactieve sperma van Peter Parker. Ja, echt waar.)

Een van de meest recente en effectieve voorbeelden was de miniserie met drie nummers uit 2025 “Daredevil: koude dag in de hel.” Schrijver Charles Soule (die van 2015 tot 2018 “Daredevil” schreef) werkte samen met kunstenaar Steve McNiven om een ​​mogelijk einde aan het verhaal van Matt Murdock te vertellen. Amerika is verwoest door een schijnbare kernoorlog (zoals blijkt uit de verwoeste Brooklyn Bridge) en Daredevil is verdwenen omdat Matt Murdock zijn door straling geschonken verbeterde zintuigen heeft verloren. Dat wil zeggen, totdat terroristen een chemische bom tot ontploffing brengen die Matts krachten herstelt, en hij wordt opgeroepen voor een laatste gevecht met Bullseye.

Nogmaals, veel superheldenstrips kopiëren ‘Dark Knight Returns’, maar deze keer voelt het gepast omdat Frank Miller ook de meest invloedrijke ‘Daredevil’-schrijver ooit is. Als je je ooit hebt afgevraagd waarom Batman en Daredevil zo op elkaar lijkenDat is de reden van Millers invloedrijke strips uit de jaren 80.

‘Daredevil: Cold Day in Hell’ is niet alleen gebaseerd op het verhaal van ‘The Dark Knight Returns’, maar ook op de kenmerkende kunst van Miller.

Steve McNiven’s cover van “Cold Day in Hell” nummer 3 toont een gewonde Daredevil in een gescheurd kostuum, nog steeds uitdagend terwijl de woede door zijn lichaam kookt. Het roept op Miller’s cover voor nummer 2 van “Dark Knight Returns”. met een gehavende Batman in een vergelijkbare positie.

“The Dark Knight Returns” onderscheidt zich door zijn 16 panelen, 4×4 pagina-indeling. Niet elke pagina in het boek volgt het op uniforme wijze, maar als je aandachtig kijkt, zie je nog steeds pagina’s die langs dat raster zijn getekend. Op de achterpagina’s van “Cold Day in Hell” nr. 1 (elk nummer bevat scriptpagina’s en schetsen met commentaar van Charles Soule en Steve McNiven), beschrijft McNiven de structuur als “het Frank Miller 16-paneelraster”, en zei dat hij het gebruikte “als een algemene structuur voor elke pagina” terwijl hij de strip tekende. Vergelijk de onderstaande resultaten:

DC-strips/Marvel-strips

Zowel ‘Dark Knight Returns’ als ‘Cold Day in Hell’ weten echter wanneer ze groot moeten worden. Miller’s beroemde splash-pagina van Batman waarin hij verklaart dat hij “wedergeboren” is, met panelen aan de rechterkant van de pagina geschoven? McNiven schrijft een soortgelijke pagina in “Cold Day in Hell” voor wanneer Matts krachten weer optreden.

DC-strips/Marvel-strips

Maar terwijl Miller Batman tekende als een berg spieren, alsof oud worden hem alleen maar sterker maakte, ziet Daredevil in “Cold Day in Hell” er mager uit, wat de kwetsbaarheid van Matt benadrukt. Geheel in het zwart gekleed lijkt hij op een spichtig stokfiguurtje – of, zoals het verhaal zegt, op een priester. (Miller definieerde Daredevil als de katholieke superheld.)

“Cold Day in Hell” reserveert wat tijd voor Frank Millers beroemdste “Daredevil”-creatie: Elektra Natchios, die in nummer 2 opduikt om Matt te verleiden. Elektra heeft zich blijkbaar aangesloten bij de Hand voor de eeuwige jeugd, en ze ziet eruit alsof ze uit een Frank Miller-strip is gestapt.

Marvel-strips

Als Daredevil Batman is, dan is Elektra Catwoman, maar vergelijk hoe “The Dark Knight Returns” Selina Kyle gebruikte. Ze is oud geworden en haar uiterlijk is vervaagd, een ander symbool van Batmans verloren jeugd in plaats van de verleiding van een eeuwige jeugd.

Je kunt vergelijkbare vergelijkingen maken tussen de ondersteunende karakters van beide boeken. Bullseye is natuurlijk de Joker, het kwaad dat weer tot leven wordt gewekt wanneer zijn aartsvijand terugkeert. Bullseye vindt ook het dode schild van Captain America terug en schildert het opnieuw, waardoor de gekleurde ringen van het schild in een bullseye-symbool veranderen. Deze corruptie van een Amerikaans symbool is zoals hoe “The Dark Knight Returns” bevatte een Superman die verdorven was door nationale rotting.

Daredevils aartsvijand, de Kingpin, is al lang dood; “Cold Day in Hell” begint met Matt die zijn graf bezoekt. Als de geest die de held achtervolgt, is Kingpin de tegenhanger van de dode Robin in “The Dark Knight Returns.”

In beide verhalen zien we ook dat Bruce en Matt van begin tot eind een bepaalde zin dragen. Voor Batman is het het idee van ‘een goede dood’. Hij concludeert dat het goed zal zijn om de volgende generatie misdaadbestrijders op te leiden leven. Matt, wiens katholicisme is vervallen, denkt na over de zinsnede ‘het maakt allemaal deel uit van Gods plan’, het excuus bij uitstek voor hoe slecht het leven kan worden. Tegen het einde van de strip begrijpt Daredevil eindelijk zijn rol in dat plan.

Matt Murdock is een blinde man, maar zijn laatste hoofdstuk eindigt met een close-up van zijn ogen die eindelijk zien.