‘Eat Me’-recensie: op een doodlopende weg terechtgekomen in een foodie-wonderland

Talene Monahon, een Amerikaanse toneelschrijver van Armeense afkomst, schreef een van de meest besproken toneelstukken van 2025: ‘Meet the Cartozians.’

Het stuk, dat zijn off-Broadway-première beleefde in Second Stage Theatre, onderzoekt de Armeens-Amerikaanse identiteit door de gepolitiseerde lens van rassenclassificatie, waarbij de juridische geschiedenis en de hedendaagse vertakkingen zij aan zij worden bekeken in een ingenieus tweeluik-komedie-drama dat een grote productie in Los Angeles verdient.

Om deze reden wilde ik graag Monahons nieuwste ‘Eat Me’ zien, dat zijn wereldpremière beleeft op South Coast Repertory, waar het stuk vorig jaar op het Pacific Playwrights Festival werd ontwikkeld. Ik wou dat ik enthousiast kon zijn, maar ‘Eat Me’ is een meedogenloos eigenzinnig werk dat zich tegoed doet aan zijn eigen donkere eigenzinnigheid.

Een paar toeschouwers bij de matinee van zondag leken bezwaar te hebben tegen enkele van de korte vulgariteitsmomenten in het stuk. Eén bijzonder onstuimige vroege exit bracht een luide protestboodschap uit.

Ik vond het aarzelen in het schrijven aanstootgevender dan de vieze praatjes. Monahon, wiens indrukwekkende lijst met werken onder meer ‘The Good John Proctor’ omvat, associeert zich iets te toegeeflijk met de onderwerpen eten en plezier. Ik moest aan een ander stuk denken dat caleidoscopisch over culinaire thema’s ging, Julia Cho’s ‘Aubergine’, een lyrische meditatie over voedsel, cultureel erfgoed en de dood die zo’n indruk op mij maakte toen Berkeley-vertegenwoordiger in 2016 zag ik het weer bij Zuidkust Rep in 2019.

Monahon heeft een aantal veelbelovende dramatische noten voorbereid, maar de grotere visie van het stuk ontgaat haar nog steeds. De personages die ze heeft samengesteld hebben een peperige intriges. Maar de scènes die ze voor deze sympathiek moeilijke excentriekelingen heeft bedacht, leiden nergens toe.

‘Eat Me’, geregisseerd door Caitlin Sullivan, speelt een kat-en-muisspel met zijn publiek en wil zijn geheimen niet prijsgeven. Maar de kat heeft het zo druk met het achtervolgen van zijn staart, dat de muis wegslentert en zich opkrult voor een dutje.

Chris (Sheldon D. Brown), een homoseksuele zwarte man die een schrijnende medische ervaring heeft meegemaakt, heeft zijn leven veranderd sinds hij uit het ziekenhuis kwam. Hij woont nu samen met Cindy (de formidabele Anne Gee Byrd), een veel oudere excentrieke blanke vrouw, wier leven draait om haar katten, zowel levend als dood.

Het blijkt dat Chris zijn carrière als administratief advocaat heeft opgegeven voor een leven vol lekker eten en levensgenieters. Zijn zwangere zus Beatrice (Kacie Rogers) en haar vrouw Jen (Carolyn Ratteray) zijn geschokt als ze horen dat hij niet teruggaat naar het bedrijf. Ze zijn in paniek omdat hij de draad van zijn leven aan het verliezen is sinds zijn lichaam een ​​niet-gespecificeerde ‘seismische verandering’ heeft ondergaan.

Jake Borelli, links, en Sheldon D. Brown in “Eat Me” bij South Coast Repertory.

(Robert Huskey / South Coast-repertoire)

De meeste avonden kijkt Chris graag tv met Cindy, die het tegenovergestelde is van een fijnproever. Haar koelkast staat vol met ijsbergsla, ranchdressing en cola light. Ze maakt zich meer zorgen over wat haar katten eten dan wat er op haar eigen dinermenu staat.

Maar Chris is voorlopig weer begonnen met daten. Hij heeft afgesproken om Stevie (Jake Borelli), een sukkel die in een Nintendocore-band zit, te ontmoeten in een luxe Italiaans restaurant. De twee mannen hebben niet veel gemeen, behalve dat ze allebei de stukken van hun gebroken leven weer oppakken.

Monahon staat toe dat scènes tegelijkertijd plaatsvinden, zodat Chris, terwijl hij op de date is, tegelijkertijd zijn ervaringen aan Cindy rapporteert. De vloeibaarheid van de techniek is verfrissend, maar het probleem is dat er niets mag worden gebouwd. Er worden ons fragmenten van het verhaal voorgeschoteld, maar er is geen sprake van een voorwaartse stuwkracht, alleen maar veel poespas.

Sheldon D. Brown en Anne Gee Byrd in de wereldpremière van South Coast Repertory in 2026 van “Eat Me” van Talene Monahon.

(Scott Smeltzer / South Coast-repertoire)

Het stuk wordt achtervolgd door de mysterieuze figuur van The Gourmand (Jeorge Bennett Watson). Soms verschijnt hij als een ober die Chris zwaarlijvig meer tijd biedt om te beslissen wat hij wil bestellen (“het grootste geschenk dat iemand van ons zich kan wensen”) en soms als een actief figuur in de online Gourmet-Gourmand-gemeenschap die altijd enthousiast is over de een of andere gastronomische extase.

De productie voelt als een warboel, en de casting helpt niet mee om de puinhoop op te lossen. Het ontwerpteam, dat inspeelt op de vloeibaarheid van het werk, laat ons graag in het ongewisse voordat ze ons met ongevraagde verrassingen overvallen.

‘Eat Me’ is een vreemde maar toepasselijke titel. Het eerste dat in mij opkwam was ‘Alice’s Adventures in Wonderland’ van Lewis Carroll, en het verband gaat verder dan verleiding en inname. Zowel Monahon als Carroll schrijven over transformatie van het paradigma-exploderende soort.

Wat er met Chris is gebeurd, wordt eindelijk min of meer uitgelegd. De verandering die hij heeft ondergaan, van een door werk gedreven man naar iemand die zinnelijke geneugten wil ervaren, verklaart gedeeltelijk zijn vriendschap met Cindy. De combinatie van de kwetsbaarheid van Chris en de korstigheid van Cindy roept aspecten op van de intergenerationele relatie in ‘Little Bear Ridge Road’ van Samuel D. Hunter, hoewel ‘Eat Me’ Hunter’s psychologische scherpte en aanhoudende dramatische focus mist.

Cindy is misschien het tegenovergestelde van een sybariet, maar ze weet iets over hoe mensen in de loop van de tijd veranderen. Op een dag, vertelt ze, ontdekte ze dat ze de vorm van een gordeldier had aangenomen. Uiteindelijk veranderde ze weer, maar nu ze het einde van haar leven nadert, hoopt ze dat ze voedsel voor haar katten zal worden en zo weer in een dier zal veranderen.

We bevinden ons niet bepaald in een wonderland, maar we bevinden ons toch op surreëel terrein in een toneelstuk dat ideeën niet zozeer vertolkt om het publiek te plezieren als wel om een ​​avontuurlijke toneelschrijver vrij te maken wiens nieuwe stijl voortijdig uit zijn pop is voortgekomen.