Diego Calva over zijn eerste Cannes, ‘The Night Manager’ seizoen 2 en meer

Diego Calva grapt dat zijn moeder, Lorena, bijna een hartaanval kreeg toen Brad Pitt haar bij haar naam noemde op de Golden Globes 2023. Die avond werd de Mexicaanse acteur genomineerd voor zijn optreden als immigrant-dromer Manny Torres “Babylon,” een drama uit de jaren twintig over mythen en excessen in Hollywood. Calva koestert die nacht nog steeds.

“Mijn moeder begon te praten met (Quentin) Tarantino. We begonnen te praten met Salma Hayek. Austin Butler vroeg haar ten dans met hem. Zijn moeder overleed toen hij in de twintig was, dus toen ik mij daar met mijn moeder zag bij de Golden Globes, veroorzaakte dat wat emotie bij hem, denk ik”, vertelt Calva in het Spaans terwijl hij in een hotel in Beverly Hills zit.

Sinds die schitterende avond heeft Calva, 34, geprofiteerd van de schijnwerpers die ‘Babylon’, geregisseerd door Oscar-winnaar Damien Chazelle, op zijn ontluikende carrière zette. Calva had slechts in een paar tv-series en één film gespeeld, de vreemde Mexicaanse indie ‘I Promise You Anarchy’, voordat hij met de film van Chazelle in Hollywood doorbrak. “Alles wat er met ‘Babylon’ gebeurde, was alsof ik mijn maagdelijkheid verloor”, zegt hij.

Destijds leek een carrière die substantieel werk in het buitenland combineerde met voortgezette functies in zijn geboorteland Mexico nauwelijks mogelijk; nu, met twee films die dit jaar in première gaan Filmfestival van Cannes – ‘Her Private Hell’ van Nicolas Winding Refn en ‘Club Kid’ van Jordan Firstman – en een rol in de Emmy-kandidaat van Prime Video “De Nachtmanager,” Het veelbelovende pad van Calva lijkt veilig. En zijn Golden Globes-date sijpelt nog steeds elk moment door.

“Mijn moeder stuurde me een artikel waarin stond dat de laatste Mexicaanse acteur die twee films tegelijk op het festival had, meester Gael García Bernal was”, zegt hij opgewonden.

‘Club Kid’, dat speelt als een vreemde versie van ‘Big Daddy’, kwam naar Calva via zijn wederzijdse vriend Olmo Schnabel, de zoon van regisseur Julian Schnabel, en Firstman’s wederzijdse vriend. Calva speelt Oscar, een therapeut die een relatie krijgt met het karakter van Firstman, een homoseksuele man die ontdekt dat hij een zoon heeft verwekt en nu voor hem moet zorgen. “Oscar is een belangrijk personage voor de plot, maar klein qua schermtijd”, zegt Calva.

Ondertussen belichaamt Calva in de futuristische thriller van Winding Refn een beroemde acteur binnen het universum van de film die het pad kruist van de hoofdpersoon, gespeeld door Sophie Thatcher. In de loop van de shoot, zegt Calva, ontwikkelde zich een liefdesverhaal tussen de twee personages dat niet aanwezig was toen hij het scenario voor het eerst las.

‘Terwijl we de film aan het maken waren, zei Nick: ‘Je personage speelde oorspronkelijk maar twee scènes; nu speelt hij zes.’ Hij regisseert terwijl er muziek speelt en hij vraagt ​​om heel expliciete dingen als: ‘Kijk naar rechts, tel tot drie, adem en kijk recht vooruit’”, legt Calva uit. “En als je het op de monitor ziet, hoewel ik mezelf eigenlijk niet graag op de monitor zie, zie je de techniek van Nicolas aan het werk; het was bijna Bressoniaans in zijn aanpak.”

Dat scherpe oog voor stijl is geen toeval: er was eens, na de festivalperiode van ‘I Promise You Anarchy’, Calva van plan te stoppen met acteren en filmregie te gaan studeren. Die ambities staan ​​voorlopig in de ijskast. “Zolang acteren wegen blijft openen voor mij om mezelf te leren kennen, zal ik mij eraan blijven wijden”, zegt hij. “Als het tijd is om te regisseren, stop ik een tijdje helemaal met acteren, zodat ik de overstap kan maken naar regisseren.”

“Los Angeles is als een giftige ex-vriendin”, zegt Calva, die in Mexico City woont. “Ik hou van haar met heel mijn hart. Ik weet alleen niet of we langer dan twee maanden samen kunnen zijn.”

(Ian Spanier / For The Times)

Terwijl hij zich concentreert op zijn inspanningen op het scherm, blijft Calva zich hyperbewust van de kruising van zijn personages met zijn Mexicaanse identiteit. Hij omhelsde Teddy Dos Santos, de verleidelijke drugsbaron en wapenhandelaar die hij tegenover Tom Hiddleston speelt in seizoen 2 van ‘The Night Manager’, omdat hij het personage opvatte als een antiheld wiens boog en achtergrond grotere thema’s aanspreken in plaats van een clichématige slechte hombre.

“Ik vond het heel interessant om een ​​verhaal te vertellen waarin de kolonialisten werkelijk de schurken zijn, en waarin Latijns-Amerikanen gecorrumpeerd worden en deelnemen aan een kolonialistisch plan van economische en politieke destabilisatie dat interventionistisch van aard is”, zegt hij.

Calva vroeg de productie om Teddy te schrijven als een Colombiaanse Mexicaanse man die sterke banden had met Mexico, zodat zijn accent logisch zou zijn. “Als ze jou kiezen, denk ik dat je het recht hebt om de personages een beetje dichter bij wie je bent te brengen”, zegt hij. Hoewel hem is gevraagd zijn accent in het Engels te neutraliseren, wil hij daar niet graag mee instemmen.

“Waarom zouden mijn personages mijn accent niet hebben? Als ze mijn gezicht niet kunnen verwijderen, waarom zouden ze dan mijn Mexicaanse accent verwijderen?” zegt hij. “Ik kan oefenen zodat ze mij beter begrijpen in het Engels, maar mijn Mexicaanse accent niet uitwissen.”

Hoewel zijn leven een wereldreis is geworden, blijft Calva’s permanente verblijfplaats in Mexico-Stad. Daar voelt hij zich het meest normaal, zegt hij. Sterker nog, hij wordt nu meer erkend in LA dan in zijn geboortestad. “In Mexico vragen mensen mij eerst naar mijn naam voordat ze vragen wat ik doe. Ze vragen hoe het met me gaat voordat ze vragen aan welke film ik werk”, legt Calva uit. “Het maakt mijn vrienden niet uit of ik zeven Golden Globes heb of dat ik helemaal niet werk. Voor hen ben ik gewoon Diego. Ze schelden me uit en helpen me toch.”

In zijn werk speelt Hollywood echter nog steeds een belangrijke rol. “Los Angeles is als een giftige ex-vriendin. Ik moet altijd terugkomen om haar weer te zien. Ik hou van haar met heel mijn hart. Ik weet alleen niet of we langer dan twee maanden samen kunnen zijn”, voegt Calva toe.

Zijn aanwezigheid in zowel de Mexicaanse als de Amerikaanse industrie geeft hem meer perspectief, denkt Calva, vooral als het om audities gaat. Telkens wanneer hij een zelfopname maakt om voor een rol te strijden, vraagt ​​hij om feedback van zijn beide teams, het team thuis en hun tegenhangers in de Verenigde Staten, om een ​​weloverwogen beslissing te kunnen nemen. “Ik heb geleerd dat spijt het ergste is waar een acteur mee te maken kan krijgen”, zegt hij. “Als je een video indient, sta je stil bij wat je had moeten doen of waar je op dat moment niet aan dacht. Je martelt jezelf – tenminste dat doe ik.”

Diego Calva.

(Ian Spanier / For The Times)

Het bijwonen van Cannes – zijn eerste keer op het festival – is een moment waarop de cirkel rond is voor Calva. Als tiener huurde hij films van zijn plaatselijke Blockbuster, uitsluitend op basis van het feit dat de lauweren van Cannes op de cover stonden. Park Chan-wook’s “Oldboy” en Jim Jarmusch’s “Ghost Dog: The Way of the Samurai” behoorden tot zijn vroege door Cannes goedgekeurde ontdekkingen. “Zo begon ik mezelf te onderwijzen, door films te huren zonder te weten wat ze waren”, herinnert hij zich.

“Het is bijna onmogelijk om het filmfestival van Cannes niet te kennen”, voegt hij eraan toe over de mondiale relevantie van het evenement. “Zelfs mijn grootmoeder weet wat het filmfestival van Cannes is!”

Hoog onder Calva’s prioriteiten terwijl hij op de Croisette een van zijn filmische idolen ontmoet, Spaanse meester Pedro Almodóvarwiens nieuwste film, ‘Bitter Christmas’, in de hoofdcompetitie speelt. ‘Als Almodóvar mij de hand schudt, kan ik in vrede sterven’, zegt hij. Niets zou hem meer plezier doen dan de handdruk later in een samenwerking om te zetten.

“Ik ga proberen er zo knap mogelijk uit te zien en de hele nacht naar hem te kijken, omdat ik hem beschouw als een van de meest interessante regisseurs ooit, en ik ben ervan overtuigd dat een Almodóvar-film goed bij mij zou passen”, zegt Calva met een hoopvolle grijns.

(Ian Spanier / For The Times)