Om drie uur ’s nachts, midden in de bevalling, stapte een doula die we Renee zullen noemen de gang in om zichzelf in evenwicht te brengen.
Ze ondersteunde al bijna twaalf uur een werkende cliënt. De kamer was warm, de lichten gedimd, de energie geconcentreerd. Maar buiten vertelde haar lichaam een ander verhaal. Een plotselinge hittegolf steeg door haar borst, haar hart begon te bonken, haar shirt was vochtig en plakkerig van het zweet. Ze had al weken niet goed geslapen. De hersenmist had haar dagelijkse functies gekaapt. Toch haalde ze diep adem, veegde haar gezicht af en liep weer naar binnen om ruimte te houden voor de aanstaande geboorte van haar cliënte.
‘Ik weet hoe ik iemand door de geboorte moet begeleiden’, vertelde ze later. ‘Niemand heeft me ooit geleerd hoe ik door wat dit ook is heen moet komen.’
Renée is niet de enige. In de hele Verenigde Staten ondersteunen vrouwen de zorgeconomie; doula’s, vroedvrouwen en andere geboortewerkers gaan de perimenopauze en menopauze in met zeer weinig begeleiding, beperkte klinische ondersteuning en vrijwel geen structurele bescherming. Deze kloof ondermijnt niet alleen het welzijn van zorgverleners, maar ook de stabiliteit van de beroepsbevolking.
SLUIT DE KLOOF
Vrouwen besteden gemiddeld € negen jaar van hun leven in slechte gezondheid, waarvan een groot deel tijdens hun werkende jaren. Meer dan de helft van de gezondheidskloof bij vrouwen doet zich in deze periode voor en vormt zich productiviteitpersoneelsbehoud en economische participatie. Volgens het McKinsey Health Institute zou het dichten van deze kloof tegen 2040 jaarlijks minstens 1 biljoen dollar aan de wereldeconomie kunnen toevoegen.
De zorgeconomie is een uitgebreid en gelaagd systeem dat zowel betaald als niet-gecompenseerd werk omvat. In de VS zijn formele sectoren als gezondheidszorg, kinderopvang en langdurige zorg verantwoordelijk voor enkele biljoenen dollars aan jaarlijkse economische activiteit. In de tussentijd, onbetaalde zorg– grotendeels uitgevoerd door vrouwen – voegt biljoenen extra verborgen waarde toe die niet in het bbp wordt vastgelegd. Deze systemen vormen de basis van de bredere economie en ondersteunen de arbeidsparticipatie, de productiviteit en de volksgezondheid, maar blijven structureel ondergewaardeerd en te weinig geïnvesteerd in verhouding tot hun impact.
Nu de individuen die de zorgeconomie ondersteunen steeds meer onder druk komen te staan, bedreigt het gebrek aan middelen voor reproductieve gezondheidszorg de stabiliteit van een beroepsbevolking die toch al over de volle capaciteit beschikt. Zonder cruciale investeringen in de midlife-zorg lopen we het risico ervaren geboortewerkers en zorgverleners te verliezen die van cruciaal belang zijn voor het ondersteunen van gezinnen en het in stand houden van gemeenschappen.
DE MENOPAUZE-VERBINDING
Wij zagen dit uit de eerste hand bij bloeien, een wellnessretraite georganiseerd door Mama Glow tijdens de Minority Health Month voor vrouwen in de middelbare leeftijd, waarbij zwarte vrouwen en geboortewerkers centraal staan. Wat zich dit weekend ontvouwde was niet alleen herstel, maar ook erkenning. Veel deelnemers kwamen aan met vragen waar ze voorheen geen ruimte voor hadden.
“Ik dacht dat er iets mis was met mij”, vertelde een deelnemer. Een ervaren geboortewerker beschreef de spanning van het blijven verschijnen voor cliënten, terwijl ze zich steeds meer losgekoppeld voelde van haar eigen lichaam. “Ik realiseerde me niet dat dit de perimenopauze was. Ik heb jarenlang uitputting doorstaan en deze overgang in stilte doorstaan.”
Verschillende beschreven bezoekende artsen met symptomen als vermoeidheid, slaapstoornissen en stemmingswisselingen, maar brachten deze nooit in verband met de perimenopauze. Zonder de taal om te benoemen wat er gebeurde, bleven ze doorzetten.
Deze verhalen wijzen op een kloof die bedrijfsleiders en gezondheidszorgvernieuwers niet langer kunnen negeren.
De menopauze wordt vaak gezien als een privé-ervaring. In werkelijkheid is het een ervaring die stilletjes de stabiliteit van hele arbeidssectoren vormgeeft. In de bedrijfsomgeving wordt de menopauze in verband gebracht met een verminderde productiviteit en een groter verloop. In de zorgeconomie is de inzet nog groter.
Investeringen in de menopauze blijven onevenredig gericht op consumentenoplossingen in plaats van op alomvattende zorg. Hoewel de marktkansen algemeen worden erkend, is de infrastructuur die nodig is om deze te ondersteunen echt mensen lopen nog steeds achter.
EEN PRIORITEIT VOOR DE WERKNEMERS
Hoe zou het eruit zien om de menopauze serieus te nemen als prioriteit voor het personeel?
Het zou betekenen dat de toegang moet worden uitgebreid tot artsen die zijn opgeleid in de zorg voor de menopauze, vooral voor gemeenschappen die van oudsher gemarginaliseerd zijn binnen het gezondheidszorgsysteem, omdat deze personen het meest getroffen worden door symptomen van de menopauze. Het zou betekenen dat er beleid op de werkplek moet worden ontworpen dat flexibele planning, menopauzeverlof en middelen voor de gezondheid van middelbare leeftijd omvat, zodat werknemers door transities kunnen gaan zonder hun carrière in gevaar te brengen. Het zou betekenen dat er moet worden geïnvesteerd in gemeenschapsgerichte zorgmodellen, waarbij vertrouwen en culturele afstemming essentieel zijn voor optimaal welzijn. Luisteren naar de geleefde ervaringen van geboortewerkers en zorgverleners die de menopauze doormaken, kan beleid en praktijken informeren die echt aan hun behoeften voldoen.
Cultureel gezien hebben we niet alleen verlichting nodig, maar ook een herkadering. Midlife is niet iets dat je rustig moet doorstaan, maar een levensfase die aandacht, middelen en uiteindelijk zorg verdient. Als we de menopauze blijven negeren, lopen we het risico het zorgpersoneel verder te destabiliseren. Maar als we investeren in deze belangrijke levensgebeurtenis, kunnen we de systemen versterken die gezinnen, gemeenschappen en toekomstige generaties ondersteunen. Het ondersteunen van zorgverleners tijdens de menopauze is meer dan een investering in hun welzijn. Het is een investering in de veerkracht van de zorgeconomie zelf. Die waarheid is een blauwdruk voor de toekomst van werk, een blauwdruk die gezondheid, gelijkheid en duurzaamheid waardeert.
Latham Thomas is oprichter en CEO van Mama Glow. Leona Hariharan is een geneeskundestudent aan de UCSF.
